Berichten van 14 maart 2009

Het  begon met de letter "o"...



... daarna waren er al toetsen te herkennen...




... en het eindigde als... mijn pc-toetsenbord! Om het iets moeilijker te maken heb ik geen plat keyboard maar een ergonomisch golf-vormig gefotografeerd.



Dit was een raadsel dat ik écht alleen deze week kon maken... Ik had net een nieuw toetsenbord gekocht en aangezien het nu nog niet vol kruimeltjes zit en de letters nog niet van de toetsen gesleten zijn was nu het ideale moment om er foto's van te nemen. Macrofoto's van een oud toetsenbord zouden griezelfoto's opleveren... Ge ziet de bacteriën met reuzenmonden grimlachen. Van wat er allemaal tussen die toetsen zit kan een gemiddeld Zimbabwaans gezinnetje toch een dag leven denk ik... Maar echt gezonde kost zal 't niet zijn,... koekjeskruimels?... Alhoewel... 't is droge voeding natuurlijk. En denk nu vooral niet dat úw keyboard zo smetteloos is als het er uit ziet... maak uzelf niets wijs en pak eens een vergrootglas. Ge zult wel zien wie u allemaal toelacht.

Een mooi proper toetsenbord wordt alleszins herkend door Ron, Andromeda, Helena, Viva, Luk, Kathleen, Fernanda, Chrisje, Ritje, Steven, Klaproosje, Nicole, Vif,Jan, Ryntje, Marleen, Vmax, Piet, Geert, Lange Lou, Dolfijn, Veveke en Nadine!

6. Een waardig einde van een trouwe broek.
Deel 5 : De hel in het paradijs.



Eierenkraam. Vooral niet tegen stoten.



Nepgeld om aan de overledenen te bezorgen door het te verbranden in de tempel.







Van tijgers temmen krijgt ge honger. Op een markje op zoek gegaan naar wat lekkers maar er lag niets wat niet onder de vliegen zat en onze smaakpapillen in vervoering bracht. Maar geen nood want zelfs in de middle of nowhere vindt ge hier 7/Eleven-supermarktjes en zo geraakten we weer aan een redelijke lunch van boterhammekes die we heerlijk in de vrije natuur konden gaan opeten. Na onze picknick, in het al iets zachtere licht van de namiddag, besloten we het museum van de Dodenspoorweg aan Hellfire Pass te gaan bezoeken.
Voor iemand van mijn leeftijd, die de tweede wereldoorlog niet heeft meegemaakt, is het misschien vreemd dat ik zo gefascineerd ben door het onderwerp maar door er al verscheidene documentaires van op National Geographic te zien heeft de eindeloze droefheid van de zaken die zich hier hebben afgespeeld me tot in het hart geraakt. 



Het was een uiterst verzorgde tentoonstelling waar voornamelijk oudere toeristen op afkwamen, misschien wel mensen die een familielid verloren waren aan bij de bouw van dit vreselijke project. Ontroerende herinneringen zoals dagboeken, gereedschappen, zeldzame persoonlijke spullen van mannen lagen er mooi uitgestald in glazen kasten rond een maquette van de het bergland met de spoorweg. Buiten, er op het einde van een houten vlonder, was een sereen monumentje opgericht voor de 120.000 doden die de aanleg van het spoor tussen Bangkok en Rangoon destijds geëist heeft. Echt een monumentje met een ziel. Het kijkt eindeloos uit over de vallei en de mooie bergen.



Maquette van het terrein met de loop van de Kwai waarnaast de spoorweg ligt.



Een eetlepel, een portefeuille, een pijpje, een dagboek...
Ontelbare tranen moeten er al voor dit toonkastje gevallen zijn...



Het Peace Vessel monument.



Op de steile rotshelling waren eindeloze trappen en houten loopbruggen aangelegd om het ook voor oudere mensen mogelijk te maken Hellfire Pass te bereiken. Desalniettemin was het een hele klus.

Ge kunt nog steeds een deel van de spoorbaan volgen, soms liggen de oude  treinbielzen er nog, maar meestal zijn ze weg. Het pad dat destijds door de dwangarbeiders in de bergwand gedynamiteerd werd is nu een herdenkings-wandelweg geworden en het leidt door de nauwe doorgang (een trein breed) van Hellfire Pass waar de gevangenen dag en nacht de rots moesten uithakken en bielzen leggen in 't licht van flakkerende lantaarns.



Hellfire Pass waar ondertussen een flinke boom in gegroeid is.





Een bloemetje van hoop... gevallen van een jungle flower boom.
Zo'n bloemen moeten die mannen hier destijds ook gevonden hebben.
Hopelijk heeft het in hun gruwelijke leven een straaltje schoonheid gebracht...



Men schat dat elke dwarsbalk die gelegd is een leven heeft geëist van ofwel een krijgsgevangene ofwel een Thaise arbeider die naar deze helleplek was gelokt met een werkaanbieding. Het is een heel mooie plek maar emotioneel zwaar beladen. Het lijkt of het geleden verdriet nog steeds in de stilte van de kloof dwaalt, hoe mooi en zonnig ze ook is.
Wij stapten een uurtje bergop en bergaf in de late namiddagzon en we waren al doodop, dan kunt ge denken hoe het moet geweest zijn voor die gemartelde, ondervoede, zieke mannen die 16 uur per dag moesten werken in een temperatuur van 37° of meer, zowel in 't droog seizoen als in 't regenseizoen, jaren aan een stuk... Die gruwel is onbeschrijflijk.

Een herdenkingsplek naast de spoorlijn...

Morgen wandelen we verder langs prachtige vergezichten vanop de spoorweg...

De foto van de laatste kans...



Reeds opgelost door Ron, Andromeda, Helena, Viva, Luk, Kathleen, Fernanda, Chrisje, Ritje, Steven, Klaproosje, Nicole, Vif,Jan, Ryntje, Marleen, Vmax, Piet, Geert, Lange Lou, Dolfijn, Veveke en Nadine!

Morgen de oplossing...