Mijn poezenverhalen vinden jullie door in de linkerkolom op de foto van de betreffende poes te klikken. En als je op "Poezenstrips" klikt kan je lezen wat mijn poezen onderling allemaal zitten te roddelen... Mijn reisverhalen van Thailand, Egypte en Noorwegen staan ook in de zijkolom. "Mijn Jeugdherinneringen" beschrijven de jaren 60 in Antwerpen. Veel plezier!
Fotoraadsel 214 - foto 3
Oeps! Nu gaat het ineens vlot!!! Van 1 naar 22 mensen die 't al gevonden hebben.
'k Heb dus duidelijk teveel ineens laten zien... 
Bravo Chrisje, Derktje, Geert, Luk, Lisette, Fernanda, Dolfijn, Nadine, Veveke, Kaatje, Yvette, Maria, Rudy, Kathleen, Shajongen, Jan, Paul, Geert, Ingrid, Nicole, Andromeda en Klaproosje!
De Lamme leidt den Blinde door Cocoon. Deel 2.
Die vrijdagavond wandelden we dus verder langs jacuzzi’s en sauna’s, tapijten, deuren, designmeubelen, waanzinnige lusters en lampen, schilderijen, oude Engelse bibliotheken, decoratiespul, koffiezetapparaten (wat een bezuiniging toch dat we geen van beide koffie drinken en we aan heel die rage kunnen voorbijgaan)… Tot we halt hielden bij het van TV bekende Noorse Stressless salon. We ploften neer en inderdaad, het zat zálig. We zaten nog geen minuut en de Franse verkoper zette er zich knus bij. Aangezien er erg weinig volk op de beurs rondliep had iedereen ruim de tijd… wat zo zijn voordelen maar ook zijn nadelen heeft. Tot en met de binnenbekleding van de zetels hebben we én live én op video te zien gekregen zodat we toch maar zeker overtuigd zouden zijn dat onze kotsende baby en lekkende bomma echt gerust hun gangen konden gaan zonder de zetels blijvend te beschadigen. Tot we natuurlijk weer aan de “leder en het krabben”-vraag kwamen. Ook die man bleek huisdieren te hebben en daar gingen we weer. En weer bleken het geen nepkatten te zijn zoals onze eigen baby of bomma want we kregen al de details van zijn lieverds, tot en met die van zijn paard. De verkoopbabbel was plots omgeslagen in een geestig gesprek over de beestjes. De ernst was weer voor een tijdje doorbroken en de verkoper was plots weer een gewone mens.
Neemt niet weg dat als we tijdens de beurs zouden kopen we wel van een fikse korting konden genieten en er de stof voor ’t overtrekken van onze eetkamerstoelen gratis bij zouden krijgen. Erg genoeg bleef ik me maar vergissen en noemde die zalige (maar niet zo mooie, eigenlijk erg ouderwetse) “Stressless” altijd de “Restless”. Pijnlijk. Eens ik per ongeluk een verkeerde naam in mijn kop heb zitten krijg ik die er nog moeilijk uit.
Alleszins die Noorse zetel heeft een enorm zitcomfort, maar ge kunt er alleen maar als een normale mens in zitten of netjes achterover liggen. Dan verkies ik persoonlijk toch het eerste salon waarin ge u kunt wentelen en kronkelen in alle houdingen, op de buik, op de rug, desgewenst met uw voeten naar boven, daar was echt álles mogelijk en dat gaat in zo’n voorgevormd Noors ding dus niet…
Na nog een paar gesprekken met mensen, verkopers van allerhande design-spul, viel het me op hoeveel mensen er eigenlijk huisdieren houden. Ze staan daar wel allemaal tussen die sjieke designmeubelen hun spullen aan te prijzen die in de glossy boekskes zo flashy van de pagina’s knallen, maar als ge iets dieper bij de mens komt geven ze ruiterlijk toe dat ze toch ook eerder de voorkeur geven aan gezelligheid en dieren, dan aan een perfecte look van hun living. Ik vond dat wel een fijne les. De schone-“design”-schijn werd hier op een prettige manier doorprikt. Wat natuurlijk niet wegneemt dat al die verkopers vanzélfsprekend het salon, of de keuken, of de vloerbekleding waarmee ze op de beurs staan ook thuis gebruiken en dat hun dieren daar ook wel een en ander mee aanvangen maar dat dat materiaal daar allemaal héél goed tegen kan.
Qua vloerbekleding hebben we ook veel bijgeleerd. Van parket over plastic tot steen. Tot “steen” met een houtnerf. Een soort Quickstep in een materiaal dat op steen moet lijken maar moet doorgaan voor hout. Ja, ge leest het goed. De wereld ís complex. Ge kunt tegenwoordig ook uw living vol beton laten gieten die gekleurd en gepolierd wordt en die dan moet doorgaan voor bijvoorbeeld blauwe arduin. (Niets in deze wereld is nog wat het lijkt. Maar dat wisten we al.) Het resultaat ziet er wel prachtig uit. En op alle gebieden (krab, plas en kots) cat-proof maar verdraaid duur voor grote oppervlakken.
Bij de parketmensen moest er uiteraard ook over de katbestendigheid gesproken worden. Ondertussen waren de kotsende baby en de lekkende bomma allang vervangen door “een senior-poes die héél af en toe eens een ‘ongelukske’ had”. We hadden ondertussen geleerd dat die techniek toch een boel tijd uitspaarde.
En kijk: ook al de vloermensen bleken Berner Sennenhonden, grote katten, zelfs pony’s te bezitten… En ja, elke vloer kan daar allemaal tegen, zij het de ene al wat beter dan de andere.
Stenen vloeren zijn koud, houten vloeren zijn te riskant voor the Magnificent Seven, Quick Step vind ik niet meer leuk (zo watervast is die echt niet, en de tekeningen die steeds terugkeren zijn saai…), tapis plein is voor een dierrijk gezin ook niet zo interessant en die betonvloer was “steen”-duur. Uiteindelijk bleek de grote verleiding een vloer in bamboe. Mooi, onderhoudsvriendelijk, licht, een beetje Zen, betrekkelijk klauw-en plasvriendelijk, en maar even duur als tapis-plein of QuickStep.
Om die nu ineens te kopen en in de living te leggen vond ik een beetje risky business. Dus besloten we een bescheiden portie te kopen en er eerst onze nachthal mee te vloeren om te testen of ’t inderdaad zo tof is als ’t er uit ziet. De pakken QuickStep die hier al drie jaar voor dat doel liggen te wachten zullen dus voor het kleine bureautje gebruikt worden. Echtgenoot heeft me dat, ter plekke op de stand, plechtig moeten beloven.
Oóit zult ge daar dus waarschijnlijk nog wel eens een verhaal over lezen. Waarschijnlijk dat ik mijn duim tussen twee platen geplet heb.
Na een paar uur krakkemikkig wandelen vond ik wel dat al mijn geblutste knoken een zitplaats verdiend hadden en onze maag wat voedsel. We kwamen terecht in het restaurant dat uitkijkt op het verlichte Atomium. Prachtig! En we kregen dan nog onmiddellijk een tof tafeltje aan ’t raam ook. Zelfs ’t eten was oprecht lekker, iets wat op een beurs niet zo evident is.
In de tijd dat we nog jaarlijks de grote Muziekbeurs in Frankfurt moesten bezoeken voor onze winkel hebben we genoeg van de meest onsmakelijke beurskost moeten eten. Plastiek Frankfurterworsten in witte piepschuimen broodjes aan 7 euro ’t stuk. Walgelijk. Het beursgebouw van de Heizel is verre van zo mooi als dat van de Frankfurter Messe - het geeft me hier altijd het gevoel dat ze ’t net even voor deze expositie ineengetimmerd hebben en ze ’t over een paar dagen weer gaan afbreken. Maar o wonder, bij ‘t volgende beursbezoek, soms jaren later, ziet alles er nog steeds ’t zelfde uit. Het eten daarentegen is hier, gezien de omstandigheden, voortreffelijk en de bediening nog heel vriendelijk en plezant ook.
Uitgerust heb ik al mijn knoken en spieren terug aangepord om nog een paar uurtjes door te gaan. Ze kraakten en sputterden, maar waren het uiteindelijk met mijn hersenen eens dat bewegen toch beter was dan zitten.
Meer info over de Stressless zetels : http://www.ekornes.be/be-fl/
en de gepolierde betonnen muren en vloeren :
http://www.cimentifino.be/cimentifino/cimentifino_accueil.html
Reisverhaal Cruise naar Noorwegen en Spitsbergen. Hoofdstuk 10. Deel 3.
Hoofdstuk 10.
Deel 3 : Een intiem dineetje... met 1000 man.
Ik heb mijn rustig tafeltje in onze kleine Samsara Restaurant dan maar verlaten en ben die grote refter ingetrokken. Wat een verschrikking! Zoveel volk en zoveel rumoer! Heelder drommen hongerige mensen staan daar wel een kwartier op voorhand aan te schuiven, zo'n massa dat wij zelfs niet tot aan de deur van ons kleine restaurantje kunnen. Alles is versperd. Als de deuren opengaan stuwen de lemmingen naar binnen. Die mensen hebben geen keuze, want ze krijgen maar anderhalf uur om zich door een vijfgangen-menu te worstelen want na hen komt nog de tweede shift eten.
Een laatste groepje laatkomers rept zich naar binnen...
De deuren gaan dicht. Shift 1 is present en gezeten.
En zo ziet het er daar dus uit als het vol zit...
Na die foto-expeditie was ik heel blij dat ik weer in 't kleine Samsara restaurant zat...
Bij deze lieve, toffe crew!
Die arme kelners moeten dan ook nog regelmatig “O Sole Mio” beginnen zingen tijdens hun dienst, en zelfs op de wenteltrap tussen de twee verdiepingen de “Macarena” staan dansen. Het blijkt een beurtrol te zijn waar geen ontsnappen aan is. Zelfs de maître d’hotel moet er aan geloven. De meeste kelners kijken naar dat jobke niet bepaald uit. Uiteindelijk zijt ge aangeworven om mensen te bedienen en niet om daar om de maand een avond de paljas te staan uithangen en als Indonesiër Napolitaanse liederen ten berde te staan brengen terwijl ge met uw gat staat te schudden als een Braziliaan…
Ons kamermeisje, Corazon, is ook een echte schat. Ze verzorgt ons als prinsen. Als je haar liet doen kregen we elke dag een verse badjas en nieuwe slippers. Maar dat wil ik niet, dat vind ik zonde van al die was en al die producten die verspild worden. Je draagt die badjas amper die 20 meter tot aan de wellness, dan kan je die toch best 14 dagen gebruiken? Of je moet natuurlijk zo stom zijn als de russen en met bikini én handdoek én badjas in ’t stoombad kruipen. Ja, dan zie je er wel uit als een verzopen ijsbeer en heb je inderdaad tweemaal per dag een droge jas nodig… Die mensen hebben nog maar weinig milieubewustzijn, ook op gebied van eten nemen van buffetten. Meer dan de helft van wat ze meegraaien eten ze niet eens op.
Ik heb een paar van die mannen met sjieke epauletten aangesproken – ik zie ze vaak omdat onze kajuit vlak bij de brug ligt – en gevraagd of ze geen kaartje van de hele reisweg hadden. Of dat ik misschien een foto van een zeekaart zou mogen nemen, dat ik toch eens een zicht kreeg op de route tussen die ingewikkelde fjorden. Ze beweerden hooghartig wel 300 zeekaarten te gebruiken en dat ik dus iets onmogelijks vroeg… Een van hen beloofde wel me iets te bezorgen maar ik verwacht niets. Ze zijn enorm blasé en voelen zich totaal boven hun gasten verheven. Triestige mentaliteit.
Ook de service van de receptie laat heel veel te wensen over. Het hogere, Italiaanse, personeel is écht onvriendelijk en zo onbehulpzaam als ze zich maar kunnen denken te permitteren en trekt zich niets aan van de gasten. Het contrast met de vriendelijkheid en de dienstbaarheid van het zogenaamd lagere personeel is schrijnend. En dan te bedenken dat de eerste soort voor hun onvriendelijkheid een zoveel hoger lonen opstrijkt.
Enkele foto's van tijdens de wandeling van 't restaurant naar de kajuit. Het ziet er allemaal leeg uit maar de meeste mensen zijn op dit moment aan 't dineren, of zich aan 't klaarmaken voor 't diner.
Een bar. En die mevrouw vindt het daar precies niet echt gezellig...
Een bar met live-music, en ook die madam vindt het daar zo te zien maar vervelend...
Een bar in de lobby.
Ook daar kunt ge bezwaarlijk zeggen dat de klanten zich "een kriek amuseren". 
Een klein stukje casino, waar ik direct werd weggejaagd omdat ik niet mocht fotograferen.
Nu amuseerde ík me natuurlijk niet meer. 
Dus maar langs de trap- en lifthal naar de kajuit.
Het is grappig om hier ’s avonds mijn nota's proberen te ontcijferen en te zitten schrijven op mijn terrasje. Ik doe dat wel tijdens elke reis maar hier is het toch heel anders. Normaal zit ik in Azië buiten in de duisternis te typen met hooguit ’t licht van de maan en het schijnsel van ’t scherm van Pandorake, gekleed in een licht hemd met lange mouwen tegen de insecten. En hier zit ik, lekker ingeduffeld, midden in de nacht in de zon te schrijven! Een vreemde gewaarwording. Nu is ‘t nog moeilijker dan anders om in bed te geraken. Maar ik probeer toch rap mijn verhaal bij te benen want morgen krijgen we een hele vrije dag in Tromso! En daar zal waarschijnlijk ook wel wat over te vertellen vallen...
Mijn onafscheidelijke notaboekje.
Nu wel niet dat de middernachtszon mijn geschrift beter leesbaar maakt.