Leonard Cohen in Gent. Deel 2.
De prachtige Sint-Pietersabdij vormde de indrukwekkendste achtergrond die je je kon voorstellen bij dit optreden :
Leonard Cohen, een momument voor een monument.
Aan beide zijden waren grote schermen opgehangen maar het was heel moeilijk om er foto's van te nemen. Ik kreeg de juiste snelheid van de frequentie maar niet te pakken...
Na elk liedje neemt hij zijn hoed af en dankt liefdevol en eerbiedig zijn publiek en de muzikanten.
Een van de weinige momenten dat ge de kans krijgt om zijn ogen open te zien.
Irma : "Oooooooooh, wat ne vent, wat een stem... Om van in katzwijm te vallen... Allez, schaapzwijm."
En daar zaten wij! In 't gele cirkeltje!
Al zijn muzikanten worden om beurten in 't zonnetje gezet. Iedereen krijgt de kans het beste van zichzelf te geven en dat uitgebreid te laten zien.
Tijdens het nummer "Darkness" kwamen er plots een boel wolken voorbij gedreven...
Irma : "Pa, mag ik nu echt alleen maar applaudiseren? Mag ik nu écht eens niet op mijn vingers fluiten? Ons ma heeft toch haar zware oordoppen in?... Allez toe... Ik vind hem zo goe..."
De security-man. Inderdaad "de". Want het was er maar eentje en de mens had echt geen werk. Hij zat onderaan het podium om - het zich meer dan voorbeeldig gedragende - publiek in 't oog te houden.
Helemaal op 't einde van het concert zal hij een klein beetje werk krijgen. Onder andere met mij. 
Maar dat zien jullie wel in de laatste aflevering.
Bij solo's van de blaasinstrumenten moesten mijn dopjes nog een beetje dieper in mijn hersenen gepropt worden, maar tijdens de stille nummers had ik geen problemen. Dan kon ik ze zelfs losjes in mijn oren laten bengelen! Tegen het einde van de nummers moest ik wel steeds alle hens aan dek roepen om zo rap mogelijk mijn dopjes op zijn plaats te krijgen want het applaus was niet te verdragen. En als er iemand op zijn vingers floot ging het dwars door mijn kop. Zelfs als ik de kleine gaatjes in mijn zwaarste oordoppen met mijn vingers afsloot. Gelukkig werd er niet te veel gefloten in mijn buurt. Al bij al, het viel reuze mee, toch alvast tijdens het eerste deel van 't concert. Het enige waar ik doodsbang voor was was om een dopje te laten vallen op die tribune... Maar ik had dan ook wel de voorraad van een groothandel bij en mijn megadoppen zitten met een koord rond mijn nek.
Ja, 't was wel een hele organisatie maar ik heb het dan toch maar mooi kunnen meemaken. 
Na "Darkness" verdwijnen de wolken weer, valt langzaam de nacht en komt de maan tevoorschijn...
Eindelijk : een foto met zijn ogen open en zonder de schaduw van de hoed die steeds over zijn gezicht valt!
En dan was er pauze...
