Berichten van 25 september 2010

Ik moest het eerst helemaal verwerken eer ik er over kon schrijven.
Ming's heerlijke leven en zijn tedere afscheid maakten een mooie begrafenis belangrijk voor me om het verlies te kunnen verwerken. 16 jaar deel uitmaken van mekaars leven - dag in, nacht uit - dat is lang. Ge zijt dan een stukje van mekaar geworden.

Wij begraven onze poezen altijd in oude notenkistjes in de tuin onder een grote struik. Zonder grafsteentjes of monumenten, gewoon in de aarde. Laat de natuur tot de natuur terugkeren.

Toen Tabitha 3 jaar geleden stierf moest alles haastig gaan, en was er amper tijd om te rouwen, omdat we toen midden in de uitverkoop van onze winkel zaten. Nu was er tijd genoeg en hebben we die ook gebruikt om ons verdriet een plaats te geven.
Tijdens de nachtwake voor Ming zijn dood, had ik me helemaal aan hem gegeven. Ik zette bewust mijn verdriet opzij om  kalm te zijn en hem zo goed mogelijk te kunnen begeleiden en gerust te stellen. Achteraf krijgt ge dan een lawine van pijn over u heen, maar dat is niet erg als ge een manier en de tijd vindt om het allemaal een plaats te geven.

Ming zijn favoriete plek was een hoekje onder een struik op de vlonder, de plaats waar de eerste zonnestralen vallen. In de zomer moest en zou hij om zes uur opstaan om toch zeker geen straaltje te missen! Heelder seizoenen heeft hij daar van zijn zonnebad genoten. Ik heb hem dan ook na zijn dood even op zijn lievelingsplek gezet zodat de andere poezen desgewenst eens konden komen snuffelen en ook afscheid nemen. In hoeverre een dier besef heeft van de dood weet ik niet, maar ik merkte de volgende dagen wel op dat Serendipity, klaaglijk miauwend, overal naar hem op zoek was.

Wie niet graag de foto's ziet doet nu best het blog dicht.





Ming voor de allerlaatste keer onder zijn lievelingsstruik.



Phineas...



Mathurin...



Hanuman...



En ten lange leste, zijn beste vriendin, Serendipity, kwam heel voorzichtig kijken.
Laathi liet het liever aan zich voorbijgaan.

Met takjes van zijn struik versierde ik zijn kistje.



Vooral zijn lieve, korte, kromme, stompe staartje wou ik goed laten uitkomen.









Mijn jongste jongens zien dat het goed was.
Wat zou er op zo'n moment in zo'n kattekopje omgaan?...






Het takje dat onder zijn snuit lag nam ik terug weg.



Dat hoort vanaf nu bij "het blaadje van Tabitha".



Dat, helemaal verdroogd, nog altijd in mijn kast ligt.



Uiteindelijk zat er niets anders op dan de put te graven...



Nemuri Neko blijft in de buurt. Onze jongste en onze oudste.
Tien dagen ervoor lagen ze nog lekker tegen mekaar aan in de zon...



Alhoewel het wezen van mijn beestje dan al lang in "mijn hartemandje" zit, zijn dat toch moelijke momenten.



Toedekken voor het slapengaan...









Het was een regendag, en de donkere wolken waren nooit ver weg, maar tijdens ons afscheid scheen de zon. Ming zou dat heerlijk gevonden hebben.






En daarna blijft 1 eetplekje leeg...



En Serendipity zoekt, waar Ming naartoe is...
Zelfs zijn etenspotje is weg, alleen zijn matje ligt er nog...
Ze begrijpt het niet...



Ming zijn lievelingsplek zal niet lang leegblijven...

Voor wie "mijn hartenmandje" niet kent - mijn manier om mijn poes voor eeuwig in mijn hart te bewaren - , of voor wie zich het verhaal van "het blaadje van Tabitha" niet meer herinnert...
Via onderstaande link kom je terug bij dat verhaal :

http://www.bloggen.be/laathi_poezenverhalen/archief.php?startdatum=1186437601&stopdatum=1186524001


En vanaf morgen komen er terug totáál andere verhalen op mijn blog!
(Alhoewel mijn avontuur in 't ziekenhuis vandaag ook niet zo'n prettig einde had. Maar dat verhaal stel ik met plezier even uit.)