Berichten van 27 juni 2010

Deze week... nóg makkelijker!
Maar om 't toch een klein beetje moeilijker te maken beginnen we in zwart-wit...



Veel succes maar nog veel meer plezier!

In de loop van de namiddag volgt de volgende aflevering van 't reisverhaaltje!

Ik ben onderweg... langzaam maar zeker!
Over een half uurtje een nieuw fotoraadsel en in de loop van de namiddag de 9de aflevering van het reisverhaaltje!

Donderdag, 10 juni.

Elzas, Ecomusée.

4. “Cigogne sauté”. Het bestaat dus.

De dag heel langzaam begonnen door twee knus dicht bij mekaar slapende slakken te fotograferen. Hoe kunt ge als fotograaf een vakantiedag stresslozer beginnen? Uw onderwerp is traag, straffer nog : het slaapt en ge kunt het benaderen tot op een centimeter.

Ze zijn zo lief meneer. En zo stil.

Het onbijt was al even rijkelijk als het diner. Een buffet, dat we misschien in België mediumgroot zouden noemen, maar wat naar Franse normen bijna een Breugeliaanse toestand was. Camembert, noten, rauwe hesp, tomaatjes, sla, en dat allemaal bovenop de gewone confituur en yoghurt spulletjes.



Irma : "Hallo?! Ma?! Gíj hebt uw ontbijt gehad, wilt ge nu aub eens aan mij denken?... Zet uw bril op ijdeltuit! Dan ziet ge tenminste dat ik niet aan die bloemekes aan kan!!!"



Irma : "Sorry. Ik heb me vergist. Ik dacht dat het er andere waren. Deze lust ik niet. Het moeten er volledig gele zijn. Laten we maar ergens anders naartoe gaan."

Onder een gloeiende zon begonnen we vol enthousiasme aan onze wandeling in ’t park. In tegenstelling tot gisterennamiddag was de rust ver te zoeken. Achter elk huisje dook wel een gillende klas schoolkinderen op. Op het markplein werd uitleg gegeven maar de kinderen die naast me zaten vonden het maar saai en ’t was veel boeiender om met hun schoenen het grind op hoopjes te duwen. Voor mij een gruwelijk geluid. Van heel de ochtend heb ik geen enkele uitleg kunnen volgen omdat het niet mogelijk was om zonder oordoppen rond te lopen. Doodvermoeiend.



Een beetje verveeld...

’t Is ook lastig. Mensen zien u intens foto’s nemen, ze willen dan met liefde en plezier wat bijkomende uitleg komen geven, en dan zien ze dat ge doppen uit uw oren haalt! Precies of ge zijt in niets van wat ze net verteld hebben geïnteresseerd! En begin dan maar zoiets waanzinnigs als hyper-acusis uit te leggen. In ’t frans. Niet dat het uitmaakt in welke taal ge zoiets moet trachten uit te leggen, er is toch geen mens die het begrijpt, laat staan die het zich kan inbeelden. Maar het brengt me wel in een lastig parket.

En er waren in de voormiddag zoveel fijne gebeurtenissen mee te maken…

Het voeren van de neerhofdieren heb ik maar overgeslagen want daar was het gejoel van de kinderen niet te harden. Ondertussen hebben we dan het huisje van de coiffeur bezocht. Er lagen tal van instrumentjes om snorren te soigneren en de oudste haardrogers leken wel monsters uit één van de eerste science-fictionfilms. De houtzagerij liet ik links liggen. Dat lawaai kende ik nog goed genoeg van in mijn pa zijn fabriek. Pa is ook doof geworden van ’t kabaal van zijn machines, dat hoef ik er echt niet nog bovenop te krijgen.

 

't Moeten niet altijd schapen zijn.

De lunchtijd van de varkens wou ik echt niet missen. Het zijn zo’n kolossale en grappige beesten. De dikke harige zwarte varkens werden met knollen gevoerd op het marktplein. Het mannetje (300 kilo?) duwde zijn ega steeds op de meest grove manier opzij om haar knollen in te pikken. Hij had echt de manieren van een varken. Onze roze haarloze zwijnen houden van modderbaden om zichzelf te beschermen tegen de zon. Modder is voor hen dus zonnecrème. Hoe meer schaduw een varken heeft hoe properder het is. We reizen om te leren…

Op de middag werden aan de versterkte hoeve de ooievaars gevoed. Ze krijgen de ééndagshaantjes, die in de kippenkwekerijen vergast worden nadat de hennetjes van de haantjes gescheiden zijn. God wat leven we toch in een gruwelijke wereld…

De jonge ooievaars kunnen nog niet vliegen dus het zijn enkel de volwassenen die al eens een haantje komen meepikken. Het jong grut wacht ongeduldig op het nest tot ma terug is en haar maag komt leeg kotsen… Heel de kroost pikt tegelijk naar haar snavel om toch maar als eerste aan de lekkerste brokjes te geraken. Echt smakelijk is het niet zeker als je bedenkt in wat voor smurrie die beesten liggen. In zo’n nest is vanzelfsprekend geen toilet… De man die gisteren de jonge vogels ringde droeg handschoenen om zich te beschermen tegen hun ongedierte. Met reden.

De nesten zijn indrukwekkend. Een ooievaar blijft maar bouwen. Het grootste nest dat ooit ontdekt is woog 700 kilo! In de samenstelling werden onder andere schoenen teruggevonden. Als ge ooit een ooievaar op uw dak wilt, zie dan dat uw dak er tegen kan. Grappig is ook dat op de meeste daken van het park een groot metalen rad bevestigd is waarop de ooievaar zijn nest kan maken. Maar net als bij mensen zijn er ook die liever zonder bouwvergunning aan de slag gaan. Op het huisje pal naast de voederweide heeft een koppel hun nest op het uiteinde van een dak gebouwd. Geen rad nodig, we fiksen het zo wel, en dan zitten we op de eerste rij voor ’t restaurant. Slim gezien.

In augustus zullen alle ooievaars vertrekken. De jongen zullen ze hier de eerste drie jaar niet terug zien, die blijven in Afrika of Spanje tot ze volwassenen zijn, dan pas keren ze terug naar de Elzas. Gesteld dat ze dan nog leven, want in Afrika wordt er volop op hen gejaagd. Van ooievaar kan blijkbaar een lekker stoofpotje gemaakt worden, en dát heeft daar nog altijd prioriteit op ecologisch bewustzijn. “Cigogne sautée” bestaat dus blijkbaar toch. Amper 1 op de 8 vogels zal volwassen worden….

De dieren nemen niet de kortste weg naar ’t zuiden aangezien het niet zo’n geweldige vliegers zijn. De spanwijdte van hun vleugels is wel meer dan anderhalve meter maar er hangt wel een brok vogel van vier kilo tussen.

Ze hebben thermiek nodig om in de lucht te kunnen blijven zweven, vandaar dat ze boven land blijven zweven en een omweg langs Gibraltar maken. Daar is de oversteek  van de zee het smalst en dat kunnen ze al klapwiekend wel halen.

Vanuit de ramen op de hoogste verdieping van de versterkte hoeve kon je recht in een ooievaarsnest kijken. Een flink zootje ongeregeld. De buiken van de jongen zijn bruin van de viezigheid. Er wordt ook regelmatig met een onhandig lange poot achter de oren gekrabt om de vlooien wat te herschikken. Gelukkig zijn hun nekken lenig als slangen, ze krijgen ze in alle bochten gewrongen om hun pluimen te ordenen en wat “ongerechtigheden” te verwijderen.



Bovenaanzicht van een nest.
Een lichtelijk groezelige bende...



Toch enkele rustige plekjes...
Tot de volgende schoolklas binnenstormde natuurlijk...



Oude schoenmakerij.



Vogelverschrikkers.

Na een paar uur werd de drukte en ’t lawaai me te veel, het licht was veel te hard om zinnige foto’s te maken en we besloten achter op het hotelterras iets te gaan drinken.

We kropen weg in het verste hoekje tot we ook daar moesten vluchten omdat er een paar kinderen met latten tegen mekaar begonnen te slaan… Dus gingen we maar even “chillen” aan onze bungalow, misschien zou het er in 't park in de late namiddag rustiger  aan toe gaan? Ik was dolgelukkig dat we hier waren blijven logeren, ik was hard aan mijn stille oase toe.



Binnenkort aflevering 10!