En hier is ze dan eindelijk! Aflevering 36 van mijn jeugdherinneringen!
Als jullie ze eens allemaal tegelijk willen bekijken dan klik je op mijn fotoke met het gieterke in de linkerkantlijn van mijn blog.
-----------------------------------------------
36. En wéér konden ze spinnen noch blaffen…
Goddank was er naast de school dus ook nog het ware leven. Het ware leven speelde zich af na vier uur, op woensdag- en zaterdagnamiddagen (zaterdagvoormiddag was het toen nog school!), op zondagen en tijdens de vakanties.
Ons ma vond mijn lijdensweg op school al erg genoeg dus ging ze weer eens werk maken van een huisdier.
De volgende troostprijs in mijn queeste naar een “écht” huisdier waren twee vissen. Niet eentje, maar twee. Dat dierf ons ma zich met vissen wel permitteren want die kweekten toch niet.
Ik kreeg dus een bokaal met een gele goudvis, “Graziëlla”, en een sneeuwwitte - totaal ongerijmd - “Blackie” genoemd. Onze pa had onmiddellijk medelijden dus hij smeedde in zijn fabriek een groter aquarium dan het bokaaltje waar ons ma hen in gezet had. Hij zaagde zelfs een bruggetje uit een baksteen en bracht ronde keien mee! Met enkele slierten waterpest kon ik dus een heus onderwater-decor bouwen. Prachig vond ik dat. Elke week kon ik het water verversen en hun interieur opnieuw inrichten. Hier werden de grondslagen gelegd van mijn theater-decorateur-periode later, en misschien werd hier mijn liefde voor de onderwaterwereld ook wel geboren.
9 oktober 1964.
Al vlug bleek dat het visbak-inrichten ook wel zo ongeveer het leukste was wat er met die vissen te beleven viel want ze waren weinig van zeggen, ze konden ook niet op de schoot liggen spinnen, ze konden zelfs niet mee gaan wandelen, en dat vond ik toch wel een grote tekortkoming aan deze diersoort. Ik wist niet eens welk geslacht ze hadden. Ik was er wel zo gelukkig mee dat ik ze goed verzorgde zodat mijn twee vissen toch meer dan 10 jaar oud geworden zijn.
Enkele jater zou ik ook nog, de destijds obligate, roodwang-schildpadjes krijgen. Heel zielig was dat. Toch heb ik veel plezier beleefd aan “Maximiliaan” en “Assurbanipal”. En weer had ik er twee gekregen omdat ons ma hier ook weer geen voortplantingsrisico in zag.
Ze woonden in een plastic fonteintje van “Concordia Mail”. Een waardeloos ding waarvan het water, als het net ververst was, de eerste minuten hoog opspoot, maar dat na een kwartiertje een treurig sproedeltje van nog geen 10 cm gaf. Onderin zat een lamp met een draaischijf zodanig dat de fontein verschillende kleuren zou krijgen, maar zelfs dat ding draaide niet langer dan een minuut eer het zijn geest gaf. Als fontein was het maar niets, maar als schildpaddenbak was het best bruikbaar. Ik legde er een eilandje van keien in aan, maar toen de dieren een beetje groeiden maakten ze daar gebruik van als opstapje om te ontsnappen.
Ik gunde de diertjes hun uitjes wel. Probleem was alleen om ze terug op te sporen. Ze hadden de gewoonte om zich diep onder de kasten te verstoppen. Met mijn dunne armen was ik de enige die ze eronder uit kon vissen. Ik lag dan op de grond, met mijn arm ver onder de kast en grabbelde dan in alle hoeken en kanten tot ik mijn schildpad te pakken had. Het bleek dan plots een harig pluizig beestje geworden te zijn want diep onder die lage kasten kon de stofzuiger niet komen. Ik spoelde het dan netjes af onder de kraan en plaatste het terug in de fontein.
Uren ben ik naar die beesten op zoek geweest. Maar ik vond het te zielig om hen die uitjes te ontnemen, ik vond dat ze toch al zo’n triest leven hadden. Trouwens ons ma vond het ook een heel efficiënte manier om zo haar onpoetsbare plekken toch eens proper te krijgen. Iedereen werd er beter van.
De diertjes zijn jammerlijk genoeg aan hun einde gekomen toen ze jaren later eens mee op logies gingen bij mij lievelingstante. We sliepen daar in een kamer waar een “Vapona”- strip hing om de muggen te doden. Maar… waterschildpadden zijn ook koudbloedige dieren… Dus die bezweken ook aan de gifgele reep plastic die boven het bed hing…
---------------------------------------------------------------------
In een van de volgende afleveringen van mijn jeugdherinneringen krijg ik pas een hoogst origineel huisdier!
Een verhaal met een nog veel originelere afloop ook trouwens… 
