Egypte reisverhaal deel 6.
Vooral nooit heilig willen worden!
Zaterdag, 9 juni 2007. Namiddag. Crown Jewel - Aswan.
Toen we Kom Ombo naderden leek het of we in een zeeslag terecht gekomen waren!
Van alle kanten kwamen cruiseboten en die wilden allemaal zo dicht mogelijk bij de kade aanmeren omdat de tempel op loopafstand van het water ligt. Het had iets van het “nijlpaardenballet” uit de film Fantasia van Walt Disney. De logge hoekige boten blijken uiterst wendbaar. Ze dansen door mekaar en pikken voor mekaars boeg de beste plekjes in.
Op de achtergrond zien jullie de ruïnes van Kom Ombo.
En wij zaten ondertussen van onze afternoon-tea te nippen met de lekkerste koekjes en cake-jes, en gebakken deegbolletjes, allemaal gesopt in de fijnste kruiden, kaneel en honing….
Veel te snel werd daarna de dubbele tempel van Kom Ombo bezocht.
Amro, onze gids, de man met de langste benen van Egypte,
moeten wij zien te volgen... 
De ene helft van de tempel was gewijd aan de slechte krokodillengod, Sobek, en de andere helft aan de goede valkgod Heroëtis. Beide goden kwamen op alle reliëfs tezamen voor omdat zowel het goede als het slechte in de mens ook altijd tegelijk aanwezig zijn.
Het was er een zeer onprettige drukte en haast onmogelijk om zinnige foto’s te nemen. De foto’s van deze reis zullen echt snap-shots zijn, er is geen tijd om er echt iets heel moois van te maken. Trouwens de meeste monumenten zijn ook veel te groot voor ’t klein lenske van mijn T1-tje. En het zonlicht is zo hard, en geeft vreselijke contrasten, er is hier nooit een wolkje aan de lucht om het licht wat te verzachten... Ik vrees dat ik bij thuiskomst erg teleurgesteld ga zijn over mijn foto's. Mijn ogen worden zo slecht dat ik op mijn kleine scherm niet echt goed kan zien of mijn foto gelukt is. En 's avonds in de kajuit ben ik telkens te moe om mijn foto's op mijn laptop te bekijken. De resultaten zal ik dus pas te zien krijgen als ik thuis de tijd heb, om na de uitverkoop-drukte die me te wachten staat, mijn foto's eens op 't groot scherm te kunnen zien. Ik ben eens benieuwd... Maar ondertussen fotografeer ik wel dapper verder. We zullen wel "zien". Nu dan misschien niet veel, maar later hopelijk wel. 
De vierde van de rij is Heroëtis en nummer vijf is Sobek.
Barende vrouw.
Op deze zuil zie je nog goed de restanten van de felle kleuren.
Doorkijkje in de tempel.
Vroeger werd hier in een ondiepe kuil een heilige krokodil gehouden. De put was door een kanaal verbonden met een grote, diepe, ronde waterput, die op zijn beurt dan weer in verbinding stond met de Nijl. Deze stenen put was de “Nijlmeter”. Hier werd afgelezen hoe hoog het water dat jaar gestaan had en aan de hand daarvan werd berekend hoe goed of slecht de oogst was geweest en hoeveel belasting de farao kon heffen.
Soms kwamen de onderdanen aan de tempel demonstreren tegen de te hoge belastingen. Speciaal voor dat doel was er een onderaardse gang aangelegd langs waar de hogepriester stiekum kon verdwijnen en zijn onderdanen vanuit de binnenste kamer van het heiligdom toespreken alsof hij de God zelf was. Zo kon hij de mensen dan overtuigen om toch maar braaf hun belasting te betalen aangezien het door God zelf aangeraden werd. En de arme gelovigen… zij betaalden braaf.
Ge ziet, de truken van de politiekers en de kerk bestaan dus al 4000 jaar… 
"Hier spreekt tot u God Sobek Verhofstadt!
Waarde onderdanen, gij zult niet morren en uw belastingen betalen!
Want onze begroting stond dit jaar te laag en de Nijl heel hoog."
De prachtige kleuren van een restant plafond.
In een klein kamertje lagen enkele mummies van krokodillen. Ja, heilig dier zijn was hier niet bepaald een pretje. Mijn katten worden op een betere manier behandeld en het zijn beslist géén heiligen.
Egyptenaren schenen zowat alles te mummifiëren, van mensen, tot katten, tot zelfs vissen. Het was een hele eer aanbeden en gemummifiëerd te worden, maar leuk was het voor het wezen in kwestie toch niet echt.
De katten werden speciaal gekweekt, en op een leeftijd van 10 maanden gedood en gemummifiëerd en aan pelgrims verkocht die ze dan konden offeren in de tempel. Een soort Scherpenheuveltoestanden van 4000 jaar geleden. Dus ja, in feite werd de kat door de oude Egyptenaren wel “vereerd”, maar de dieren werden er zeker niet beter van. Ergens in een of andere tempel zijn er zo meer dan een miljoen ibis-mummies gevonden… Nog een wonder dat er nu nog ibissen op de Nijl te zien zijn.
De les die ik hieruit kan trekken is : zie dat ge nooit heilig wordt. 
Krokodillenmummie.
Naast de tempel lag een hoge zandduin met een koepeltje op. Ik dacht dat het een klein grafje of een oude uitkijkpost was. Maar blijkbaar is het helemaal geen zandduin maar een groot hospitaal uit de tijd der farao’s dat in de loop der eeuwen volledig door zand bedolven is. Jammergenoeg is het niet mogelijk het uit te graven omdat het gebouw te zwak is en zou instorten… Wat er in dit land nog allemaal onder de grond moet zitten tart alle verbeelding.
De allereerste reclame voor Viagra!
Nee, ik heb dit écht niet zelf bij mekaar gefotoshopt.
Dit staat waarlijk afgebeeld op een tempelmuur!
Bij terugkomst aan de boot lagen er meer dan 40 cruiseschepen voor de kade!!! (Nu, in ’t laagseizoen dus. Ik durf er niet aan denken wat het hier in 't hoogseizoen moet zijn…)
Na de bezoeken aan Kom Ombo begonnen die allemaal tegelijk te vertrekken! De ene voorwaarts, de andere achterwaarts. Het leek wel of de wereld in latjes uiteen begon te schuiven. Alles bewoog. Een zeer vreemde ervaring. Al die bewegende zonnedekken met zwembaden die op dezelfde hoogte liggen en toch plots allemaal in andere richtingen beginnen schuiven… Ocharme de mensen die op dat ogenblik al aan hun zesde cognac-ske zaten... Die moeten toch aan hun eigen ogen beginnen twijfelen zijn...
De boot die er eerst tussen uit wil duwt met zijn zijkant de andere boten van zich af. Hij kan makkelijk 10 boten opzijduwen zodat hij er zelf als eerste vandoor kan muizen.
Na de excursie tot rust komen aan dek met Nathalie en Frank.
Gezellig in ’t avondlicht iets zitten drinken met Frank en Nathalie, en Wim en Liesbeth.
En dan alweer aan tafel geschoven… Het Egyptisch eten is niet bepaald geschikt om mee te diëten, maar ik ben er gek op. Net als in Jordanië zit ik me hier vol te proppen met aubergines, olijven, courgetten, en dat allemaal overgoten met tahin. Goed vettig, een boel onverzadigde vetzuren van noten en olijfolie… Gevolgd door de meest waanzinnige zoete plakkerige dessertjes… Ik mis hier zelfs mijn nachtelijk pak koekskes niet. Mmmmm, ik voel de kilo’s er aan blijven plakken, zeker nu ik niet rook… Mijn buik smeekt om buikdansles.
----------------------------------------
In de volgende aflevering van 't reisverhaal lezen jullie 't verslag over de Aswan-dam.
Maar morgen is er natuurlijk eerst het nieuwe fotoraadsel!
Daar ontkomen jullie niet aan
)
1 reactie op dit bericht
Voor jou..........