Lieve vrienden,
Ik voel me vannacht alsof ik uit een dwangbuis ontsnapt ben.
De laatste maanden zijn hectisch geweest. Ik wou al die stress-toestanden niet op mijn blog kwijt omdat ik vind dat bloggen "fun" moet zijn voor mijn lezers. Maar nu de pijnlijke tijd achter de rug is wil ik mijn verhaal wel kwijt.
De laatste weken heb ik jullie laten mee beleven in een soort reportagestijl. Gewoon fotokes. Ik had de tijd niet om te schrijven, noch de moed. De emoties zaten te hoog.
Vroeger heb ik nooit iets op mijn blog willen zetten over mijn werk. Ten eerste omdat daar weinig lolligs over te vertellen was en ten tweede omdat ik niet wou dat het als reclame zou overkomen. Maar nu we over enkele maanden onze deuren definitief sluiten maakt dat niet meer uit.
Ik vond trouwens ook dat als ik jullie liet delen in mijn reizen dat ik jullie dan ook wel eens mocht laten delen in de minder leuke momenten van mijn leven. Want niemand zijn leven is alleen maar "fun".
Ik heb vele vragen gekregen waarop ik maar heel kort persoonlijk geantwoord heb omdat ik liever de tijd nam om grondig te antwoorden. Ge kent mij : waarom iets in twee woorden zeggen als ge 't in twee bladzijden ook kunt doen?
Sommige mensen vroegen me waarom we stopten met onze zaak. Wel dit is het antwoord.
Mijn man en ik hebben onze muziekinstrumentenwinkel zelf opgebouwd. Bijna 24 jaar lang zijn we hier mee bezig geweest. De eerste jaren in doffe ellende, met bergen schulden, en nachten van tranen. Maar dat is verleden tijd, daar ga ik nu niet over uitweiden. Na vier jaar begon de zaak eindelijk succesvol te worden en van dan af begon ze te groeien. In de loop der jaren hebben we een trouw cliënteel opgebouwd van 7000 klanten van over heel de wereld. Mensen van heel Europa kwamen naar ons om "die specifieke gitaar" te kopen, omdat we heel zeldzame modellen importeerden die haast nergens te koop waren. Ons verste klant is trouwens een rockgitariste uit Australië. Alle talen werden hier in de zaak gesproken, alle culturen kwamen er over de vloer. Het was heel afwisselend werk, maar ook heel zwaar.
De uren dat de winkel open was waren heel fijn. Wat de klanten zagen was meestal "ambiance". Maar de nachten om alles bij te vullen... De weekenden die propvol papierwinkel en boekhouding zaten... En het gesleur met boxen van 35kg..., die aspecten zagen de klanten niet. Al die dingen hebben ons op de duur de das omgedaan.
Grote muziekinstallaties werden altijd maar betaalbaarder en beter, en ja, ook groter en zwaarder. Ze verkochten op de duur als broodjes. Maar die zware broodjes moesten wij altijd wel uitladen, uitpakken, verkopen en terug inpakken en soms gaan leveren ook. We sleepten ons suf.
Ook moesten muzikanten dikwijls 's avonds of in de weekends gedepaneerd worden als er iets stuk ging.
Paul is 53 en ik ben 49. We hebben geen kinderen, dus ook geen opvolgers. Maar ach, gesteld dat we wel kinderen hadden, wie zegt dan dat ze in de zaak zouden geïnteresseerd geweest zijn?...
Mijn boezemvriendin, die heel haar leven een restaurant gerund had, is op haar 44ste aan borstkanker overleden. Paul zijn ouders zijn beiden gestorven nog voor ze op pensioen gingen.
Hieruit hebben wij onze lessen getrokken.: je kan werken tot je er dood bij neervalt.
Maar als je geen kinderen hebt, en zelf geen dure-Ferrari of Rolex-wensen koestert waarom zou je dat dan doen?
Toen mijn vriendin stierf (5jaar geleden) besloten we om onze winkel op weekdagen alleen nog in de namiddag open te houden en op zaterdag de hele dag. (Muzikanten werken 's avonds, dus die slapen toch lang uit
). We dachten daarmee het werk en de omzet drastisch te verminderen. Maar het tegendeel bleek waar. We bleven groeien en meer werk krijgen...
Na heel lang overleg hebben we een jaar geleden besloten om tegen Paul zijn 54ste verjaardag (op 29 december), en mijn 50ste verjaardag (op 9 oktober) te stoppen. Dus net voor Nieuwjaar gaan de deuren definitief dicht. Het was geen makkelijke beslissing want we zijn heel close met ons cliënteel. Sommige muzikanten komen reeds vanaf hun eerste gitaartje bij ons en zijn nu grote jongens geworden...
Elke zaak sluiten zal moeilijk zijn, daar twijfel ik niet aan. Maar bij een muziekwinkel ligt het nog iets anders. Muzikanten zijn erg met hun instrument verbonden. Een gitaar van 5.000 euro koop je niet zomaar in de supermarkt. Gitaren moeten ook afgesteld worden. En iedereen wil er eentje dat perfect aanvoelt, en dat is voor elke artiest anders. Omdat Paul zelf muzikant en gitarist is kon hij deze mensen ook met oprechte toewijding en geduld (den ene keer al wat meer dan den andere
) begeleiden in hun aankoop. Dan werd er over heel de wereld gezocht tot het juiste instrument gevonden was.
Ook de prille beginners werden goed verzorgd. De eerste jaren gaf Paul zelf gitaarles in de winkel. Maar de laatste 20 jaar was daar geen tijd meer voor en werkten we met leraars.
Vanaf januari waren we volop naar onze uitverkoop toe aan 't werken. Onder meer door te trachten zo goed mogelijk in te kopen zodat we op 't einde niet met een reuze stock zouden blijven zitten. Dat is, onder andere, ook het probleem waarom er geen overnemer te vinden is voor dit soort zaken. De voorraad moet enorm groot zijn willen klanten keuze hebben en blijven komen. Jonge mensen krijgen zo'n grote leningen om te investeren niet meer. En trouwens, jonge bekwame mensen, vinden het veel toffer om ergens bij een groot bedrijf te gaan werken, een flink loon te verdienen, en na enkele jaren iets anders te proberen en hun horizon te verruimen. En dat kan je niet met een winkel. Je doet die zomaar niet weg als die goed loopt. Het is iets dat je voor de rest van je leven doet. Ik geef jonge mensen groot gelijk dat ze kiezen voor de vrijheid om in de loop van hun leven de kansen te behouden om van koers te wijzigen.
Oudere mensen die wel het kapitaal hebben zijn niet meer geneigd om zo'n zaak over te nemen omdat het te zwaar werken is. Er komt veel boekhouding bij te pas, je moet het product heel goed kennen om geen stommiteiten te doen met aankopen, en je moet tegen stress en veel lawaai kunnen, en altijd beschikbaar zijn. En o ja, heel belangrijk, je moet ook nog een stevige rug hebben.
Ik zit al 5 jaar met chronische hoofd- en nekpijn, en Paul zit wekelijks bij de kinesist voor rugproblemen. Dus op je 40ste moet je met zo'n zaak ook niet meer beginnen.
Het heeft ook geen zin om een winkel als de onze in een blaadje te zetten met "winkel over te nemen". Je hebt er zeer gespecialiseerde kennis voor nodig anders koop je een molensteen om je nek. Als muzikant moet je zo'n zaak zeker niet beginnen want je krijgt dan gewoon de kans niet meer om te gaan spelen of op te treden. Dat is wat Paul de laatste 24 jaar het ergst gemist heeft en wat hij nu terug wil gaan doen. Vandaar ook dat we de winkel maar nooit te koop hebben gezet.
Dus moest eens de knoop doorgehakt worden en dat is nu dus gebeurd.
De weken voor onze vakantie naar Egypte hebben we dag en nacht gewerkt aan de voorbereiding van de uitverkoop. Vervolgens zijn we die twee weken even tot rust gaan komen. En in de nacht dat we terug thuis kwamen zijn we er met volle energie in gevlogen.
Maar wat we nooit verwacht hadden is dat we zoveel respons op onze klantenmailing gingen krijgen.
Vanaf vorige woensdag hebben we 11 dagen en nachten aan een stuk gewerkt. Het was hier een ware stormloop. Hoewel iedereen wist dat we nog tot 29 december open blijven en dat er ook nog nieuwe zaken gaan binnenkomen wou toch iedereen persé als eerste hier zijn om zijn gedroomd instrument te komen kopen. Er waren dagen dat er meer dan 50 mensen tegelijk in de winkel waren. Soms moesten ze uren wachten. Bij momenten was het lawaai des duivels. (Ja, ze spelen niet allemaal even goed natuurlijk, en zeker niet als er 10 kerels op verschillende instrumenten hun eigen lievelingsriedeltje zitten te spelen is 't niet om aan te horen.)
We hadden geen tijd meer om eten te gaan kopen, te wassen, of normale dingen te doen.
Rond 8 uur kwamen we boven, plukten iets uit de diepvries. Vielen dan tot 11 uur in coma en kropen daarna de kelder in om alles terug aan te vullen tegen de volgende dag. In de voormiddag moest er voorraad bij gehaald worden of werden er paletten met materiaal geleverd. Dat natuurlijk ook weer allemaal naar de winkel moest gesleurd worden, uitgepakt, gestemd, beveiligd en opgehangen of geplaatst...
Het was een verschrikking. Het enige dat deze hel goed maakte was, vanzelfsprekend de goede verkoop van onze stock, maar ook vooral de hartverwarmende reacties van onze klanten. Ik wist dat we een vrij goede klantenbinding hadden, maar ik had nooit durven dromen dat het zo diep ging.
Sommige muzikanten stonden met tranen in de ogen toen ze met hun brief binnenkwamen. Anderen vroegen zich af waar ze nu voortaan naartoe moesten. Een vrouw zei : "Jullie doen mijn echtgenoot zijn snoepwinkeltje dicht!!!!" .Anderen vroegen zich af waar ze nu volgend jaar hun zaterdagvoormiddagen gingen spenderen... We kregen zelfs heel onroerende mails van muzikanten. Vol begrip voor onze beslissing maar ook vol spijt.
Voordien stond ik heel on-emotioneel tegenover onze sluiting. Ik bezag het gewoon als een zakelijke beslissing. Maar toen ik dinsdagavond, 10 dagen geleden, afscheidsfoto's van de volle winkel wou nemen dacht ik dat ik er niks van terecht bracht. Later heb ik de foto's dan toch durven bekijken en ze waren eigenlijk helemaal zo slecht niet. Het was gewoon omdat mijn ogen troebel van de tranen waren toen ik achter mijn lens stond dat ze zo bangelijk leken.
Vandaag was het nog heel druk, maar niet meer de stormloop van de vorige dagen. De grote strijd is gestreden, vanaf dinsdag zullen we terug normaal winkel kunnen houden. En dan zal het altijd maar kalmer en kalmer worden... Het zal zeer vreemd aanvoelen om al die vertrouwde gezichten op de duur te moeten missen.
Natuurlijk zitten we hier nu in een berg papierwerk waar we niet meer overzien. Al wat verkocht is moet ook nog verwerkt worden. De stapels papieren liggen hier op onoverzichtelijke hoopjes. Daar gaan nog veel nachten en weekends in kruipen, dat kan nu eenmaal niet anders. Maar nu gaan we dat terug op een rustig tempo kunnen doen. Ik denk dat het woord "moeten" nu niet meer in elke zin dat we tegen mekaar zeggen gaat voorkomen. "We moeten vannacht die keyboards nog opstellen". We moeten morgen zo vroeg mogelijk opstaan om bij te bestellen zodat die firma dat nog tegen de middag kan leveren." "We moeten nog al onze brieven van de laatste sector morgenvroeg op de post krijgen."...
Als dat woordje 'moeten" al gaat wegvallen gaat dat ook al veel stress wegnemen.
Hoewel ik lang getwijfeld heb aan die "vlucht naar Egypte" ben ik blij geweest dat we dat toch gedaan hebben, anders hadden we deze periode niet zonder ongelukken overleefd vrees ik.
Gisterenmiddag moest ik dringend naar de bank om wisselgeld te halen. Ik wist mijn eigen bankkantoor niet meer zijn... Een bank waar we al 14 jaar klant zijn... OK, ze is de laatste jaren wel van naam veranderd en ook verhuisd, maar toch, ik kom er al jaren. Ik was zo groggy dat ik aan Paul ben moeten gaan vragen waar onze bank nu was... Hij dacht eerst dat ik een grapje maakte, maar dat was dus niet het geval...
Vandaar dat ik me nu dus vannacht voel alsof er een dwangbuis van me is afgevallen. Ik heb terug vleugeltjes. Ze zijn vuil, moe, wat rafelig, ruiken niet fris en hangen nog wat slap, maar dat maakt enkele nachten slapen wel terug in orde.
Zo, dit was dus de reden waarom jullie zo weinig van me hoorden. Gelukkig had ik mijn fotoraadsels en sommige verhalen al weken op voorhand geschreven. En de reisverhalen waren al in Egypte op mijn laptop geschreven dus die had ik maar gewoon op mijn blog te plakken.
Maar vanaf deze week krijg ik hopelijk terug wat meer tijd en word ik dus terug mijn "normale" zelfje. Er gaan de volgende weken terug poezen en Irma-strips komen, en jeugdverhalen, en fotokes... Ge kunt niet geloven hoe ik die uitlaatklep gemist heb... De laatste dagen was mijn blogje mijn enige ontspanning en zelfs daar had ik niet voldoende tijd voor. Maar dat gaat nu hopelijk snel veranderen.
En als ik echt mijn katteneten niet meer kan betalen... wel dan word ik wel straatzanger.
Er wachten jullie in de loop der weken nog een boel komische foto's die François tijdens deze periode gemaakt heeft.
Maar eerst morgen : het zondagse fotoraadsel!!! Nummer 100!
:-)
