En hoe komt het dat wij geen zoontje hebben om onze winkel verder te zetten?...
Omdat wij 's nachts de verkeerde dinges doen!
In plaats van zoontjes te maken...



...ruimen we op wat we overdag in grote haast in de kelder allemaal verkeerd neergekwakt hebben...



... doen we een beetje onnozel kuren tussen de dozen ...



... en vullen we braaf aan wat er overdag verkocht is...
En dat is dus blijkbaar niet de manier om kindjes te maken...
---------------
Sorry aan al de mensen waar ik normaal regelmatig mee mail, maar het komt er echt niet van, vandaar dat ik maar wat fotokes van mijn dagelijkse (en nachtelijke) bezigheden op mijn blog plaats.
Zo weten jullie ook dat ik nog leef. Toch grotendeels. Echt waar.

En zo ziet het voorste deel van onze winkel er na vannamiddag weer uit... je zou er in kunnen beginnen dansen. Gesteld dat we daar de tijd voor hadden...
Dus duiken we nu even de kelder in om hem tegen morgenmiddag weer terug vol gezet te krijgen...





Morgennacht terug een reisverhaal!

Waar blijven jullie antwoorden? Is mijn mailbox kapot? Zijn jullie boos omdat ik tijdelijk mijn mails niet meer uitgebreid beantwoord? Zijn jullie allemaal de zon gaan opzoeken? Of zijn jullie hier gewoon verdronken? Of is iedereen zijn lekkend dak aan 't repareren? (Wat wij vannacht ook nog efkes moeten doen hebben trouwens)... Wat gebeurt er toch???
Komaan, deze foto moet het nu toch helemaal duidelijk maken!



Jan, Luk, Walter, Chrisje, Thea, François, Fernanda, Vifke, Mare, Ron , Maria en Jenny  hebben het al gevonden!
Hopelijk vind ik vanavond veel juiste antwoorden!

Vorige week dinsdagavond, de dag voor de "Totale Uitverkoop" van onze winkel begon, wou ik wat afscheidsfoto's nemen. Gewoon als herinnering. Maar mijn foto's werden rampzalig slecht. Ik stond met de tranen in mijn ogen achter mijn lens en mijn flashke was ook totaal ontoereikend. Het werd een hopeloze reeks, en op de foto's waar ik zelf opstond trok ik een gezicht of ik naar een begrafenis ging. Ik zal die later nog wel eens tonen als ik wat minder emotioneel ben en er beter om kan lachen

Maandagnamiddag, op onze sluitingsdag, is mijn lieve kameraad François, een echte fotograaf met goede apparatuur, me ter hulp geschoten. Hij heeft een schitterende reeks foto's gemaakt. Het is zelfs een ongelofelijk plezante namiddag geworden. Op de duur waren we allebei zo op dreef dat er hilarische foto's gemaakt zijn. In de loop van volgende weken, als ik wat meer tijd heb, ga ik er jullie van mee laten genieten. Hieronder alvast een voorproefje.

                    

                    

Merci, lieve François, dat je hier tijd voor hebt willen uittrekken. Je hebt er me een ongelofelijk plezier mee gedaan! Dank zij jou ga ik aan deze 24 jaar toch enkele echt geweldige fotoherinneringen over houden.

                    

                     François en ik op deze zalige namiddag.

Een ietwat andere invalshoek...



... zodat hopelijk behalve bij Jan, Luk, Walter, Chrisje, Thea, François en Fernanda 
er nog bij een paar lezers hun euroke gaat vallen!

Reisverhaal Egypte deel 2.

Farao’s moeten vrouwen met baarden zijn.

Vrijdag, 8 juni 2007. Crown Jewel - Edfu.

Om vijf uur moesten we ons bed uit om op pad te gaan naar de Vallei der Koningen. Op de oostelijke oever - de kant waar de zon opkomt - waren destijds de steden van de mensen en de tempels gebouwd. Op de westelijke oever - de zonsondergangskant - lagen de dodensteden. De hooggeplaatsten lieten zich hier in goed verstopte rotsgraven begraven om grafrovers te snel af te zijn. Maar dat heeft niets uitgehaald, want net als destijds de piramiden, zijn ook al deze graven reeds ten tijde van de farao’s zelf geplunderd. Ook in die tijd waren er al mensen die niet zo lichtgelovig waren dat ze er in trapten dat de farao na zijn dood een God geworden was maar waren ze veel meer geïnteresseerd in het goud dat mee begraven was.

Via een lange brug staken we de Nijl over en bezochten eerst de “Vallei der Koninginnen”. Een vlag die niet echt de lading dekt aangezien hier allerlei edelen begraven zijn, zowel mannen als vrouwen, behalve de echte farao’s want die liggen wel degelijk in de “Vallei der Koningen”.

Het graf van Koningin Titi was een verborgen ondergrondse pijp met reliëfs en weinig kleur. Ik vreesde het ergste. We gingen blijkbaar niet alleen enkele scheefstaande oude stenen te zien krijgen maar ook nog half-vergane mollepijpen met wat onleesbare krabbeltjes op de muren…

Het graf van Amon-Her-Gob-Shef, was al veel indrukwekkender. (Ga met zo’n naam door ’t leven. Hoor uw moeder al roepen : “Amonhergobshefke! Komen eten!!”

Het prinsje was amper 15 jaar oud toen hij stierf. Op de basreliëfs zie je hem (afgebeeld met een bloem in de hand en een lange haarlok naast zijn hoofd) steeds vergezeld van zijn vader Ramses III. Pa stelt hem voor aan alle goden.

De granieten sarcofaag bevond zich nog in het graf en ernaast lag in een glazen toonkastje het mummietje van een foetus. Het bleek een miskraam te zijn van de moeder van het prinsje, die uit verdriet over het overlijden van haar zoon haar ongeboren kindje verloor.

De tekeningen op de wanden waren hier heel duidelijk en nog ontzettend kleurrijk. Veel mooier dan in het graf van Titi. Ik kreeg terug hoop.

Enkel tientallen meters verder ligt het beroemde graf van Nefertari. Maar dat is alleen nog te bezoeken door hoogwaardigheidsbekleders en steenrijke toeristen die bereid zijn 5000 dollar voor een bezoekje van 10 minuten te betalen... Ze willen dat in een zo goed mogelijke staat behouden.

          

          Dit is Nefertari's graf. Je ziet het, aan de buitenkant is van zo'n graf weinig te zien.
 

Vervolgens bezochten we de Dodentempel van Koningin Hatsjepsoet. Een grote terrasvormige tempel uitgehouwen in de gigantische geelrode rotsberg.

De farao’s droegen destijds nepbaarden uit dierenhaar als statussymbool. Zelfs de vrouwelijke. Dus ook van deze koningin staan overal grote standbeelden waarop ze te zien is met haar baardje.

Stel u voor. In die hitte met een kriebelende nepbaard onder uw kin moeten rondlopen… En dan die lijm die altijd loste door de warmte. Of zouden ze die baard met koordjes achter hun oren bevestigd hebben gelijk wij met Carnaval? Dat moet daar nogal een zicht geweest zijn. Ik zou mij alleszins als onderdaan nooit serieus kunnen houden hebben. Al een geluk dat ik toen niet geleefd heb…

         

          De prachtige terrastempel van Koningin Hatsjepsoet.

         

          Hatsjepsoet met baardje.
          Laten we hopen dat dit nooit opnieuw de norm van schoonheid wordt 
          en dat in 't vervolg al de boekskes vrouwen met gekrulde baardjes
          gaan afdrukken. Anders staan we er weer schoon op...

Achter in haar tempel begint een lange doodlopende gang. Indien hij 700m verder zou worden uitgeboord doorheen de berg zou hij tot op de millimeter aansluiten op haar rotsgraf dat in de achterliggende vallei verborgen ligt. Een wiskundig precisiewerkje. En in ons justitiepaleis in Antwerpen slagen ze er nog niet in om de ingang hoog genoeg te maken om de boevenwagentjes binnen te kunnen laten rijden… Toch iets om even bij stil te staan. De Egyptenaren begonnen mij vanaf dat moment ineens een stuk meer te boeien. Met of zonder nepbaard.

         

         De zombies naast Horus aan het begin van de monumentale tempeltrap.
 

Omdat de piramiden steeds leeggeroofd werden waren de oude Egyptenaren in de loop der tijd overgestapt op het gebruik van verborgen rotsgraven. Bij een piramide hoorde steeds een tempel en een lange ceremoniële toegangsweg, de rotsgraven waren veel eenvoudiger. Hier kwam geen tempel aan te pas. In de rotsgang werden enkel de benodigdheden voor na hun dood opgeslagen. Boten, tronen, kasten, goud, postuurkes,… Maar vooral de vier potten met de ingewanden die uit het gebalsemde lijk gehaald waren, zodat de farao zich in het hiernamaals terug in mekaar kon puzzelen. Hopelijk in de juiste volgorde. Ja, in dat hiernamaals moeten er ook vreemde figuren rondgewandeld hebben. Want ik persoonlijk zou al niet weten waar ik juist mijn lever en mijn nieren moest terug steken. Ik zou er in 't hiernamaals maar als slordige farao bijgelopen hebben vrees ik. Die nepbaard zou nog ’t minste van mijn problemen geweest zijn.

          

          Ingangen van rotsgraven. 
          Lezers, die hun ogen nog niet veknoeid hebben op mijn fotoraadsels,
          kunnen als ze heel goed kijken een herder met zijn zien afdalen.
 

De Vallei der Koningen zag er uit als een reeks kale rotsheuvels waarin op sommige plaatsen gaten uitgekapt waren. Een grote Hollandse kaas met gaatjes. Meer is er langs buiten van de graven niet te zien.

Een van de toppen van de heuvels vormt een natuurlijke piramide, vandaar dat deze afgelegen plek zo geliefd was geworden als begraafplek. (Een teken van de goden dat deze plek echt geschikt was, of gewoon te lui geworden om zelf een piramide te bouwen?... We zullen dat maar in ’t midden laten.)

         

          De natuurlijke piramide van de Vallei der Koningen.
          De foto's zijn deze keer niet geweldig omdat het altijd een haastklus was
          en er altijd mensen voor de lens liepen.
          Ik kan ze moeilijk allemaal gaan weg photoshoppen hé... Ze zijn met zovelen...

Sommige van de rotsgraven zijn gangen van wel 150 meter diep! Allemaal langwerpige kamers achter mekaar waardoor de tonnenzware arduinen sarcofaag doorheen moest geschoven worden tot ze helemaal achterin de grafkamer stond. Van een rotklus gesproken.

Aan graftempels werd tijdens het hele leven van de koning gebouwd, daarom zijn ze ook zoveel groter en rijkelijker versierd. Maar aan een rotsgraf werd maar 70 dagen gewerkt. Net de tijd die nodig was tussen het overlijden van de farao en zijn mummificatie en om de nodige ceremonieën te doorlopen (ze vaarden blijkbaar met de mummie eerst nog ook wat langs grote tempels). Grafkamers waren dus dikwijls haastklussen en raakten daarom soms ook niet helemaal afgewerkt.

          De zombies aan de inkom van het graf van Ramses IV.

In het graf van Ramses IV waren de wanden prachtig uitgehouwen en ingekleurd. Het is moeilijk te geloven dat het nog de originele kleuren zijn maar toch blijkt dit het geval te zijn. De muren worden nu wel beschermd door glazen schermen. Het is er strikt verboden te fotograferen, wat niet meer dan logisch is aangezien de flitslichten van duizenden bezoekers per dag de kleuren verder zouden kunnen aantasten. Wat kompleet onlogisch is is dat je er niet mag filmen, want daar heb je geen extra licht voor nodig. Filmen beschadigt niets, maar dat schijnen de nieuwe Egyptenaren nog niet te snappen. Volgens mij was de oude versie slimmer.

Paul was dus even stiekum vanuit zijn heup met ons kleine fotoapparaatje aan ’t filmen tot hij door ’t oplichtende rode led-je betrapt werd door een razende tempelwachter. ’t Is dat er geen krokodillen meer in de Nijl leven anders was hij er zeker tussen gegooid.
We zijn nog geen twee dagen op reis en we hebben ’t eerste diplomatiek incident alweer achter de rug.

Muren en plafonds, werkelijk alles staat vol tekeningen. Ruziemakers, offeraars, werkvolk, aanbidders, slaven, krijgsgevangenen, er wandelen zelfs vrolijk oude Egyptenaren met vooruitgestoken piemels over de plafonds. Ge zijt er omringd door honderden en honderden mannetjes en koninkjes en faraotjes en godjes al dan niet met dierenkoppen. Een voorhistorisch stripverhaal met tekstballonnetjes en al.

De farao’s dragen naar voren gekrulde nepbaarden (ja, ook destijds deden ze dus al gel in hun haar) en de koningen gewone hangende baarden. Alle figuren staan op hun zijkant afgebeeld, behalve hun schouders, die werden frontaal afgebeeld om hun spiermassa te kunnen tonen. Ja, het is waar, ik heb het nu met eigen ogen gezien, de oude Egyptenaren “walked like Egyptians”.

Ze schreven zowel van links naar rechts als van rechts naar links, als van onder naar boven. Ge kunt de richting van de boodschap aflezen aan de richting waarnaar de figuurtjes kijken. Ze kijken allemaal naar ’t begin van de “zin”.

Achter in de eindeloze gangen bevindt zich dan de ettelijke tonnen zware granieten sarcofaag. Een blok steen van meer dan 2 meter hoog en 3 meter lang. Met deksel. Onwezenlijk hoe die mensen dit ding zo diep in de aarde gesleept gekregen hebben. En niet te vergeten dat het eerst in Aswan uit de steengroeve gehouwen was én vervoerd was via de Nijl over een afstand van 200 km… Wegen waren er niet, de Nijl was destijds de autostrade.

De plafondschildering boven de stenen kist is prachtig. Ze stelt de nachthemel voor met de godin Noet die ’s avonds de zon opslokt en haar ’s ochtends opnieuw baart. Magnifiek en nog zo intact!

‘t Moet niet simpel geweest zijn zo’n reusachige loodzware sarcofaag door een gang te loodsen die amper een halve meter breder is aan alle kanten dan de “kist” zelf.

Ik kan het me al levendig voorstellen dat er zo af en toe wel eens iets misrekend werd en dat dat tot kleine technische probleempjes leidde :

“Maar Toetmozes, mijn sarcofaag geraakt hier niet door!”

“Amenhotep dat is niet mijn schuld. Dat komt omdat de Kawit zijn plafond te laag gemaakt heeft!”

“Toetmozes, ge ziet toch dat mijn sarcofaag klem zit aan de zijkant en niet aan de bovenkant!!!”

“Ja, dan zal de vloer schuin lopen hé jongen!”

“Seg hoelang zijt gij al grafmaker? Ge weet toch dat alle vloeren schuin moeten aflopen in een rotsgraf!”

“Horemheb, komt gij u nu ook niet moeien! Ga maar verder vanachter tekeningskes op de muur te zetten.”

“Toetmozes, denkt nu eens na man! Ik geraak gewoon niet meer achteraan omdat ik niet meer langs die stomme sarcofaag kan begot! Die verspert alles! Ik kán gewoon niet meer verder werken! En wacht tot morgen de Sethi komt om mijn prentjes in te kleuren… Als die er ook niet door geraakt dan gaat dat uwen besten dag nog niet zijn. Ge weet toch dat die hier gewoon in ’t zwart wat komt bijklussen want die is eigenlijk heel druk bezig met het graf van Toetanchamon en dat moet echt klaar geraken tegen ’t einde van de week. Dus als de Sethi hier morgen niet kan voortwerken dan zijt ge die kwijt hoor! Dan kunt ge een andere schilder gaan zoeken!”

“Seg trek die sarcofaag dan terug naar boven hé Amonhotep, en beitel er een stukske af!”

“Wat een belachelijke opmerking is dat nu weer? Dat geval weegt 20 ton! Dat is kwaliteit wat ik in mijn steengroeve fabriceer zenne! Ik maak gene rommel! Niet vergeten : ik ben hofleverancier! Trouwens ik kan met mijn sarcofaag alleen nog maar naar beneden. Ik heb mijn 500 ezels al teruggestuurd naar de werf van onzen Ahmos, want die is voor mij in onderaanneming bezig aan de tempel van Hatsjepsoet. Trouwens er is niks mis met mijn sarcofaag. Die is geleverd zoals ze besteld is. Uw bocht in deze gang is gewoon te scherp. Dat is door de architekt verkeerd getekend! Waar zit die pipo trouwens?”

“Oeserkaf is dringend naar Abou Simbel geroepen want daar is blijkbaar ook een rekenfoutje gemaakt. Hij had de maten in inches doorgegeven en ze hebben alles in centimeters uitgevoerd en nu is heel die tempel veel te klein. En die oplevering zou voor ’t einde van ’t seizoen moeten gebeuren want de Ramses II is gene gemakkelijke…”

“Jongens, jongens, die Oeserkaf is toch nogal een architect van mijn voeten zenne. Ik snap niet dat die nog aan werk geraakt. Als ík mijn job op die manier zou doen hé, awel dan zouden al die mannekes op de muren allemaal andere richtingen uitlopen en zouden sommigen zelfs frontaal afgebeeld zijn. Dat zou er nogal als een rommelhoopke uit gaan zien. Wedden dat dan zelfs de mensen over een paar eeuwen zouden moeten gokken wat er hier geschreven staat?...”

“Awel, nu heel eerlijk gezegd Horemheb, met alle respect voor uw tekenkunst, maar ik vind dat een beetje voorbijgestreefd die “Walk like an Egyptian”-look. Als ik u was dan zou ik het best eens durven wagen om de mannekes langs voor af te beelden. Das modern. Ge zoudt daar best eens een nieuwe periode mee kunnen inluiden. Een nouvelle vague in de kunstgeschiedenis. Ge zou er later misschien mee in de boekskes komen.”

“Nee, daar begin ik niet aan! De farao zou dat nóóit goed vinden.”

“Hallo?! Horemheb?! Deze farao is wel dood hé jongen. Niet vergeten, we zijn aan zijn graf bezig.”

“Seg, wilt ge nu eens ophouden met dat gezever en wil er nu eens iemand met een oplossing komen om mijn sarcofaag op zijn plaats te krijgen want als die er tegen vanavond niet in staat dan kunt ge er uw plan mee trekken, morgen kan ik niet komen want dan moet ik terug naar de steengroeve want mijn werkvolk is een obelisk aan ’t uithouwen, en ik ken dat, als ik mijn gat gedraaid heb dan loopt dan daar mis. ’t Zou niet den eerste half-afgewerkte obelisk zijn die daar nog in de berg zit omdat er ene een verkeerde klop gegeven heeft op zijn beitel en een barst veroorzaakt heeft zodat ik een stuk massieve steen van 45 meter lengte in de vuilbak kan gooien. Gij weet niet wat zo’n obelisk kost zeker?!”

Ja echt, ik kan me die gesprekken moeiteloos voorstellen, ik heb ook al genoeg verbouwd in mijn leven.

Ramses III zijn graf is 125 meter lang. Het is een aaneenschakeling van aflopende gangen en kleine zijkamertjes. Maar zijn grafdelvers hadden pech… Brute pech.

Al na twintig meter bleken ze op het graf van een van de vorige farao’s te stoten die daar lekker diep weggefoeffeld lag, dus moesten ze onverwacht hun grafgang van richting laten veranderen. Niet simpel, maar er werd twee haakse bochten genomen en het werk werd onverdroten verder gezet.

Die oude Egyptenaren waren niet voor 1 gat te vangen. Maar gemakkelijk kan ’t niet altijd geweest zijn. Die met zijn sarcofaag zal bij levering weer staan vloeken hebben.

De tekeningen in dit graf zijn indrukwekkend en in goede staat, er ligt ook middenin een prachtig klein zuilenzaaltje waarvan elke zuil van onder tot boven versierd is, maar achterin in de echte grafkamer staat enkel nog een afgebroken zuilengalerij in zeer trieste staat.

          Dit is het grondplan van het graf van Ramses III.
          Hierop zien jullie dat ze, na ongeveer een derde van de graafwerken,
          een bocht moesten maken omdat ze per ongeluk op het graf
          van een collega stootten.

Het derde koningsgraf dat we bezochten was dat van Ramses IX. Hij lag ook in een zeer lange pijp met veel decoraties waarvan de kleuren nog mooi intact waren. Echt jammer dat ge er geen foto’s van moogt nemen want ge hebt soms de indruk dat ge in een strip van Kuifje rondloopt. Al de tekeningen zijn zo mooi omlijnd. Eerst werden alle hiërogliefen uitgekapt, vervolgens kwam er iemand om ze met zwart te omlijnen en de derde kleurde ze in.

Hoewel het meeste er hier nog vrij goed uitziet is het toch allemaal heel kwetsbaar. Vandaar ook dat de gidsen de uitleg buiten de graven geven zodanig dat de toeristen zo weinig mogelijk tijd in de graven zelf doorbrengen en hun adem en warmte minder schade kunnen toebrengen aan de afbeeldingen. Sommige graven worden ook dikwijls jarenlang gesloten om ze te laten rusten en bekomen van de toeristische overrompeling. Uiteindelijk is er keuze genoeg om aan de bezoekers te laten zien want alleen in deze vallei al liggen er 52 ontdekte rotsgraven.

Bij de ingang van een grafkelder stond een boodschap van een farao : “Ik wil geen mensen meer zien of horen”. Een soort “verboden te storen”-bordje in feite, zoals wij nu op onze hotelkamerdeur hangen. Wel triest als ge er over nadenkt.

Die mens zijn graf is eerst geroofd door plunderaars, dan is zijn weggeworpen mummie gevonden en gered en in een gemeenschappelijke kelder bewaard met andere mummie’s die ook door de hogepriesters op de rommelhoop gevonden waren. Vervolgens is heel de hoop in 1800 opnieuw ontdekt en zijn er de eerste drommekes toeristen op af gekomen. En hebben ze sommige mummies zelfs opengeprutst! Sommige liggen dan ook - bij manier van spreken - in hun onderbroek in een glazen kast in ’t museum van Caïro te blinken. En deze sukkelaar, die nu nog zo duidelijk zijn bordje met "verboden te storen" aan de ingang had laten beitelen, die krijgt nu een paar duizend bezoekers per dag in zijn grafkelderke! Nee, deze farao zijn laatste wens is niet bepaald in vervulling gegaan…

Momenteel zijn er in en rond het oude Thebe al zo’n 450 graven ontdekt. Ze hopen er in de loop van volgende jaren nog een 1000-tal meer te kunnen opspeuren. Maar daarvoor moeten eerst enkele dorpjes verhuisd worden.

         

          Dorpje aan 't begin van de Vallei der Koninginnen.

Vroeger was het voor de mensen hier wel simpel om een centje bij te verdienen. Ze spitten een gat in hun keukenvloer en kwamen haast automatisch in een graf terecht en verkochten al wat ze er vonden aan de allereerste toeristen. Vandaar dat er zich ook zoveel Egyptische kunstschatten in ’t buitenland bevinden.
In 1800 kwamen de toeristen niet terug met een pluchen kameel “made in Korea”, maar met heuse kunstschatten. Maar ja, toen was er nog die strenge bagagebeperking niet op ’t vliegtuig natuurlijk.

Ik hoor het alweer gebeuren :
“Oei stewardesske! Mijne mummie geraakt niet in ’t bagagerekske boven mijne stoel!”

“Das niks meneer, zet hem dan maar op de stoel naast u, ’t vliegtuig zit toch niet vol.”

“Ik heb hier ook nog een sarcofaag meegebracht en die geraakt niet door ’t gangpad…”

“Oh maar dan plaats ik die wel van voor, bij de urnen die de meneer van zetel 28B heeft meegebracht, daar kan die nog wel tussen. Maar uwe mummie stinkt wel een beetje hé meneer, daar gaat ge de andere passagiers wel mee storen denk ik. Zo’n stoffig, oud vuil ding zoudt ge in’t vervolg toch beter niet meer als souvenir mee naar huis brengen. Allez, wat gaat ge daar nu thuis mee doen?”

“Ja, ik weet het madam, maar ik heb die een beetje impulsief gekocht… Ik kreeg die gratis als ik al die gouden kruikskes en die troon uit dat graf kocht… Egyptenaren kunnen u zo pushen als ge aan ’t shoppen bent hé… Ik denk dat ik die mummie gewoon ga vermalen en als kunstmest ga gebruiken, dat schijnt heel goed te zijn voor den hof.”

(Dat laatste is ooit echt gebeurd. De Egyptenaren zelf hebben destijds duizenden en duizenden kattenmummie’s opgegraven en vermalen tot kunstmest…)

-----------------------------------
Binnen enkele dagen volgt het verslag van de rest van deze zalige dag
in Reisverhaal 3... 

En zoals elke nacht sinds woensdag de uitverkoop begonnen is... moeten we 's nachts de winkel terug aanvullen...
Nog even en ik zie er niet meer uit als een zombieke maar ineens als een mummieke





Eén van de dagen vertel ik wel eens meer over deze heel emotionele periode uit mijn leven. En laat ik eens wat hoekjes van de zaak zien die klanten nooit te zien krijgen...

Jan, Luk, Walter en Chrisje hebben het met de eerste foto al opgelost! Een prestatie waar k echt bewondering voor heb!
Op de volgende fotois al iets meer te zien...



Vanavond krijgen jullie nog een stukske Egypte!

Deze foto heb ik van Google "gepikt" en er wat namen bijgezet. 't Is niet mijn gewoonte iemand anders zijn foto's te gebruiken, maar ik heb jammergenoeg geen eigen sateliet om foto's te maken. Ik hoop dat de jongens van Google het mij vergeven.
Maar op deze manier zien jullie het verloop van de reis van Luxor naar Aswan en terug. Zo kunnen jullie 't verloop van 't reisverhaal beter volgen. Na de Nijlcruise zijn we gaan snorkelen in de Rode Zee in Sharm El Sjeikh. Bovenaan zien jullie het Fanara Hotel waar we toen verbleven.



Straks een grotere foto van 't raadsel en maandagavond een volgende aflevering van 't reisverhaal.

Reisverhaal Egypte deel 1.

Met de zombies naar de mummies.
Donderdag, 7 juni 2007 - Crown Jewel, Luxor.

Om 3 uur vannacht zijn we vertrokken voor onze vierde Nijlcruise. De vorige drie zijn nooit doorgegaan. Enkel geboekt en geannulleerd. Een goedkope manier van reizen wel
De eerste keer dat we een Nijlcruise gepland hadden werd enkele weken voor het vertrek een grote aanslag in Abou Simbel gepleegd. De tweede keer was er een aanslag aan de tempel van Hatsjepsoet. En de derde keer ontplofte er een bom in ’t hotel waar we in Caïro zouden logeren…
Vandaar dat we de laatste dagen dan ook in grote verwachting naar ’t TV-nieuws keken om te zien welk stuk ze nu weer zouden gaan opblazen, nu ze wisten dat onze Nijlcruise alweer geboekt én betaald was.

Tot onze opperste verbazing is er echter niets ontploft, noch onze Camembert noch ons vliegtuig, (zelfs de “vloeistoffen-in-plastic-zakskes”-komedie is blijkbaar weer afgevoerd) en zijn we net voor de middag veilig, efficiënt en doodmoe gedropt op Luxor International Airport.
Een busje bracht ons naar onze cruiseboot, de “Crown Jewel”, die voor de rede van Luxor aangemeerd lag, vlak tegenover de tempelruïne. Wow! Dat was al een imposant zicht om mee te beginnen!

         

          De kade van Luxor met op de achtergrond de tempel.

Onderaan de kademuur liggen een rij winkeltjes. Rommelbazaarkes van ’t ergste soort met djellabia’s in de schreeuwerigste kleuren volgenaaid met glitterkes, postuurkes zo nep als Sinterklaas made in China, Indische “zijden” sjaals uit Marrakech,  Egyptische tapijten van een derderangsfabriekske in Korea…

Als zombies zijn we aan boord gestrompeld, (ik denk we toen ons 36ste wakkere uur ingingen), en gelukkig niet te ver doorgestrompeld. In dat geval hadden we ofwel in de Nijl gelegen ofwel op de verkeerde boot gezeten.
Het is hier namelijk zo dat de boten niet achter elkaar aan de rede liggen maar wel zij aan zij. In ’t hoogseizoen blijken dat soms wel rijen van wel 17 schepen dik te zijn!  Goddank is ’t nu laagseizoen.
Ge moet dus ettelijke boten in de breedte doorwandelen alvorens ge op uw eigen schip komt. Een zeer gek gevoel als ge dat de eerste keer moet doen.
Stuurboorddeur in, door metaaldetectorpoortje, lobby van boot 1 oversteken, opnieuw door metaaldectectorpoortje, en bakboorddeur uit.

Die detectors piepen als een nest hysterische muizen aangezien er niets anders dan toeristen met camera’s, juwelen, horloges en gsm’s doorlopen. Maar Egyptenaren schijnen dat gestjilp een heel gerustellend geluid te vinden. Ik vrees dat ze de handleiding van hun nieuwe aankopen niet goed gelezen hebben en dat ze denken dat het een goed teken is als die dingen hard piepen. Hoe meer geluid ze maken, hoe minder bommen de toeristen bij hebben of zoiets, moet de redenering zijn…

Diezelfde procedure doorloopt ge vervolgens op boot 2. En boot 3 en 4. En boot 5. Ge blijft die actie keer op keer hernemen tot ge op de langen duur op uw eigen boot aangeland zijt.
Gesteld dat ge uw eigen lobby herkent… Anders blijft ge nog een paar boten verder doorwandelen, om uiteindelijk achter een glazen deur het Nijlwater te zien voorbijstromen. Dan zit er niets anders op dan weer op uw stappen terug te keren - door al de metaaldetectorpoortjes - en dit maal goed bij de les te blijven zodat ge de  lobby van uw eigen schip niet opnieuw voorbijloopt…
Ik kan me levendig indenken dat mensen met een pintje teveel uit hier wel al eens radeloos hebben boot in boot uitgelopen, denkende dat hun delirium deze keer niet uit beestjes maar uit bootjes bestond. Blij dat ik niet drink.

         

          Enkele cruiseboten die naast mekaar aangemeerd liggen.

Al de boten lijken dan ook nog op mekaar. Het zijn vormeloze balkvormige bakken. Hoekige boten zonder enige sierlijkheid. Drijvende containerschepen van opeengestapelde hotelkamers. De ene boot is al wat kleiner of wat groter, en sommige zijn echt oude roestbakken maar veel verschilllen zijn er niet.
De interieurs zijn allemaal om ter sjiekst, ofwel overheerst er nostalgische rode pluche en koper, ofwel baden ze in een soort Cleopatra-kitsch.
De “Nijlcruiseboot” is duidelijk een bootsoort op zich. De evolutie van het ranke slanke feloekje met zijn grote zeil naar toeristencontainer is wel erg snel en drastisch verlopen. Darwin zou er plat van achterover geslagen zijn.

Een grote Nijlcruiseboot is ongeveer 73 meter lang, 11m hoog en 15 m breed. Die breedte zorgt ervoor dat er per verdieping maar twee kamers tegenover mekaar mogelijk zijn. Dus de kajuiten zijn ruim en ze hebben allemaal een groot raam. Ze zijn licht, gerieflijk, ze bezitten zelfs een badkamer met ligbad. In feite hebben ze meer weg van een hotelkamer dan van een kajuit.
De eerste desillusie loopt ge op als ge de overgordijnen opentrekt om de Nijl te bewonderen en ge ontdekt dat ge desalniettemin toch niks ziet. Behalve de gesloten overgordijnen van de slaapkamers van de buurboot die op een afstand van een meter tegen u aangeplakt ligt.
De tweede desillusie is dat zich hetzelfde afspeelt in het restaurant. Ook daar blijven de zware gordijnen allemaal gesloten omdat er buiten toch niets te zien is. Dat is wel even wennen, maar er komt toch geen claustrofobisch gevoel bij kijken omdat het restaurant, naar cruisebootgewoonte, als “spiegeltent” ingericht is. Veel zuiltjes, veel reflecties en in ’t midden een mooi ovaal buffet. De gordijnen gaan enkel open op momenten dat er gevaren wordt. Kwestie van niet in de collega op de buurboot zijn bord te zitten loeren.

De lunch was fantastisch. We hebben voor dit schip gekozen omdat het gecharterd wordt door touroperator “Magic Life” die er speciaal op toeziet dat er uiterst hygïenisch met het voedsel wordt omgesprongen zodat niemand ziek wordt tijdens de reis. Want op de meeste Nijlcruises krijgt iedereen vroeg of laat een voedselvergiftiging, een boeiende combinatie van diarrhee en overgeven, en op die manier raakt ge een paar kostbare vakantiedagen kwijt. Hier zou dat dus niet het geval mogen zijn… We zullen zien…
(Paul heeft alleszins de DVD-serie “Terug naar Oosterdonk” meegebracht voor ’t geval we zo ziek worden dat we alleen nog maar op bed kunnen liggen tv kijken.
Mijn god, ik zie me hier al op de Nijl in Luxor kotsend en wel naar de Schelde in Oosterdonk liggen kijken…)

Om maar onmiddellijk het waarheidsgehalte van hun belofte te testen heb ik mij dus tijdens de eerste lunch al naar hartelust op de heerlijke Egyptische slaatjes gestort.  Live dangerously. Ge kunt er best direct aan beginnen in plaats van heel de reis naar die goddelijke rauwe groentjes met de zaligste sausen zitten te kijken en er niet aan te durven komen. Wat moet gebeuren gebeurt toch.

Daarna een lekker tomatensoepje met croutons, en vervolgens een stukje kip met groenten verorberd. Ze bakken een vijftiental verschillende soorten broodjes, en allemaal om ter origineelst…. Met zaadjes, met graantjes, met kaas of met groentjes erin gebakken. Holle, bolle, platte… Alle vormen, alle smaken…
Na de lunch kapot moe op onze bedjes neergeploft. Dat hadden we beter iets voorzichtiger gedaan. De bedden zijn hard. De farao’s hebben in hun stenen sarcofagen beslist zachter gelegen. Ja, ik voel het al, dit bed gaat weer een “milestone” uit onze reiservaringen worden. In dit geval beter een “Nile-stone”.

Om half vijf werden we aan dek verwacht voor de “afternoon tea” en een beetje uitleg van onze gids. Een heel lange Egyptische man die haast perfect Nederlands spreekt aangezien hij in Gent gestudeerd heeft. Ook op andere vlakken hebben we echt heel veel geluk. De boot is voorzien op 180 passagiers en we zijn maar met zijn 54! Ons groepje Vlamingen telt zelfs maar zes personen. Liesbeth en Wim, een jong koppeltje van 26 jaar op huwelijksreis, en Nathalie en Frank, 40 en 30 jaar oud, dus wij twee zijn de oude sassa’s. Maar het klikt van in ’t begin.
Tijdens het snoepen van heerlijke “plakkekoekskes” en diverse zoetigheden, doorgespoeld met “cinnamon-tea” (kaneelthee) vertelde onze gids wat het programma voor de volgende week inhield. Het ziet er goed gevuld uit.
De man heet “Amro”. Heel gemakkelijk te onthouden, zoals de naam van de bank, ik weet het, maar ik ken mezelf en het zal weer niet lang duren eer ik hem per ongeluk Dexia, Ing of Fortis noem want ik ben na de vorige weken en het tekort aan slaap echt een zombieke.

Na de gezellige snoeppartij aan dek - met als verrukkelijk decor het zicht op de tempel van Luxor - zijn we met zijn zevenen door de soeks gaan wandelen voor een eerste kennismaking met het stadje.
Amro zette zich op een terrasje lurkend aan een waterpijp en liet zijn kuddeke vrolijk een half uur rond dartelen.

         

          Avond in de souk van Luxor.

         

         Straatje in Luxor.
         Mannen zitten genoeglijk op een terras rond de waterpijpen te babbelen.

         

          De wind speelt in de djellabia's die te drogen hangen
          op een tweede verdieping van een huis.

         

          Kruidenwinkeltje in de soek van Luxor.

De geuren en kleuren waren, zoals in elke soek ter wereld, krachtig en om aandacht schreeuwend. Torentjes van kruidenpoeders. Knalgeel. Felblauw. Djellabia’s, pareo’s en sjaals. De hele regenboog met al zijn onderverdelingen is vertegenwoordigd. Egyptische hoofdversierselen van pareltjes. Van oranje tot fluogroen. Tientallen winkeltjes met op de grond voor hun deur heelder tentoonstellingen van beeldjes. Knalrode, bruine, kopergroene, zwarte. Alle oude Egyptische Goden, tot en met een kopie van Godzilla, staan daar vrolijk, schots en scheef naast mekaar, onder dikke lagen stof. Allemaal om ter nepst. Het enige echte waren spijtig genoeg de handtassen uit krokodillenleer, met het kopje van een kleine krokodil als sluiting. Zielig.
En handtassen in de vorm van … pluchen kamelen. Regelrechte concurrentie voor mijn Irma!!!

         

          Handtassen in de vorm van kamelen. Geef mij maar mijn Irma.

         

          Een beeldjesverkoper.
          Links zie je Godzilla! Het moet niet altijd Toetanchamon zijn blijkbaar.

Paul liet een lensdop in een plas water in de goot vallen, dus we zagen de bacteriën al weer in onze richting oprukken. Maar och, ik denk toch niet dat we aan de diarrhee-toestanden gaan kunnen ontsnappen. Iedereen die we kennen die deze trip al gedaan heeft is ten prooi gevallen aan “de vloek van Toetanchamon”, dus waarom zouden wij ontsnappen?

De verkopers waren vriendelijk, boden ons alle mogelijke rommel met veel gevoel voor drama aan, maar het bleef echt plezant. De ambiance zat er goed in. Niemand werd opdringerig of agressief, ze hadden veel zin voor humor en er mocht zelfs naar hartenlust gefotografeerd worden. De gewone show werd verkocht : “You such a beautiful lady”, “You so lucky man with such lovely woman”, “Sir! How many camels for the lady? You tell, I pay!” en meer van de gewone onzin. Er werden echter noch in de ene richting, noch in de andere goederen van eigenaar gewisseld. Ten eerste omdat Paul mij misschien wel wou ruilen voor een kamelenkudde maar niet inzag hoe hij voor de rest van de cruise dan zijn kajuit met 50 grote beesten zou moeten delen, en ten tweede omdat Amro ons gewaarschuwd had dat we toch overal dezelfde rommel zouden tegenkomen en niet direkt moesten beginnen hamsteren.

         

          Egyptische hoofddeksels met pareltjes, waterpijpen en kleurige djellabia's.

Langs de tempelruïne wandelden we terug naar de boot. Jammergenoeg op ’t tempo van Amro die volgens mij de langste benen van Egypte moet hebben. Als hij statig doorwandelt dan moeten wij alle zes bijna huppelen om hem bij te benen…
 
        

         Een voetballende jongen voor de tempel van Luxor.

Door de straten reden koetsen met vrij verzorgde en redelijk doorvoede paarden. De koetsiers waren allemaal heel romantisch gekleed in djellabia’s, zoals haast alle mannen hier in ’t zuiden, en de koetsen waren prachtig. Ze zijn in vrolijke kleuren geschilderd, tot en met de spaken van de wielen, en versierd met gouden en zilveren ornamentjes.

         

          Koetsier in djellabia.

Het zuiden van Egypte heeft niets te maken met de duikplaatsen aan de Rode Zee en zijn mega-hotels. Dit lijkt wel een totaal ander land. Hier is het nog echt exotisch. Er hangt nog die sepia-sfeer van oude foto’s. Een verleden dat een beetje verzand is maar nog altijd heel aanwezig. Hier en daar is een oud huis omgevormd tot een Mac Donald’s of een KFC, maar zelfs die zien er hier niet nieuw maar een beetje stoffig uit. De mannen lopen in enkellange ruimvallende djellabia’s en de vrouwen in lange kleren, meestal zelfs gesluierd.

         

          Cruiseboten aan de kade.

          

           Na onze wandeling stapt Paul achter Amro, onze zalige gids, terug aan boord.

De zon ging onder achter de rotsen op de westbank van de Nijl en de feloeken dreven met hun grote vuilwitte zeilen geruisloos over het water… Ondertussen begon de moëzzin in zijn moskee van zijn toren te blazen en was de soundtrack bij deze prachtige scène ook al weer verzorgd. Echt een schilderachtig avondje.
Na het gezellige diner, doodmoe, in onze sarcofaag gekropen. Zelfs zonder verder de valies uit te pakken want morgen moeten we alweer om 5 uur opstaan…
--------------------------------------------------
Om de paar dagen verschijnt een nieuwe aflevering van het reisverhaal.

Hier is hij dan eindelijk, de nieuwe hersenbreker van de week! Jullie hebben even geduld moeten hebben omdat we twee weken zijn gaan herbronnen in Egypte om wat energie op te doen alvorens aan "de laatste 6 maanden van het bestaan van onze winkel" te beginnen. Stoppen met je zaak vraagt veel energie en maakt veel emoties los vandaar dat we even rust nodig hadden. Maar niet getreurd, ik ben mijn trouwe puzzelaars niet vergeten!

De meeste mensen hebben dit voorwerp in huis. Mijn voorwerp is wel van een heel lage kwaliteit. Dat van jullie zal er waarschijnlijk "sjieker" uitzien. Maar ja, het mijne wordt ook niet veel gebruikt
De eerste foto lijkt weer veel moeilijker dan 't is, dus jullie krijgen regelmatig een grotere foto of eentje vanuit een andere gezichtshoek genomen. Niet te rap opgeven dus. Maar zo zijn jullie niet.

Zet aub uw antwoord niet op mijn blog om te pret van de andere zoekers niet te verknoeien. Jullie gekke antwoorden zijn hieronder natuurlijk wel méér dan welkom! Dus laat jullie fantasie maar los!



Als eerste geraden door Jan, Luk en Walter!
Morgen een foto waar meer op staat!
-----------------------------
In de loop van de week krijgen jullie de reisverhalen over de Nijlcruise met bijhorende fotootjes!

Met veel plezier kan ik aankondigen dat een van mijn allertrouwste lezeressen het juiste aantal beren van het berenfotoraadsel geteld heeft!
Maria!!!
Ik heb vannacht het filmpje bekeken waarop  ik rechtkom uit mijn berenbad en ze allemaal, één voor één, uit bed zwier en het waren er 104!!! Het is een heel komisch filmpje en ik hoop dat ik ooit leer hoe ik een stukje ervan op mijn blog kan zetten (en er de tijd voor heb).
 
Lieve Maria, stuur me maar een mailtje waar ik je kadootje naartoe mag zenden. Eerst mag je me nog je lievelingsfoto doorsturen (van jou, of je huisdier, of je familie...) dan druk ik die voor jou op A4-formaat af.
Bij die foto stuur ik je ook nog een sjaal die ik in Egypte kocht (dus laat me ook je lievelingskleur weten) en een Egyptische bladwijzer. De avonturen hoe ik aan die sjaals en bladwijzers gekomen ben zullen jullie wel lezen eens mijn reisverhaal op mijn blog begint te lopen.

Bedankt ook aan al de anderen die meegespeeld hebben (en waarvan sommigen zo dicht bij de juiste uitslag zaten), en ik wens jullie volgende keer meer geluk! Dan zal ik er voor zorgen dat jullie een leesbrilletje kunnen winnen want dat zullen jullie na deze bangelijke prijsvraag wel nodig hebben
Sorry ook dat ik deze keer niet persoonlijk op jullie mails geantwoord heb, maar dat komt echt wegens tijdsgebrek door de uitverkoop van onze winkel. Dat wordt binnenkort wel beter.

Vanaf morgen terug het gewone zondagse fotoraadsel (weliswaar zonder prijsjes er aan verbonden maar hopelijk zorgt het toch voor evenveel plezier!)

Ik doe maar even aan recyclage, dan komt er tenminste vandaag toch iets vrolijks op mijn blog
----------------
Ge kunt zelfs zagen zonder een zaagmachien...

Tja, we zijn nog even niet aan de foto's en verhalen van Egypte toe... Het is momenteel te druk. Maar ze komen hoor, alleen nog even geduld. Als je wil zien waar ik momenteel mee bezig ben...
Bekijk dan maar even deze foto's van gisterenavond en vannacht...



Zo zag onze winkel er gisteren na sluitingstijd uit.



De rest van de avond werd besteed aan knip- en plakwerk om GROOT nieuws aan te kondigen...



...want over een half jaar gaan de deuren van onze winkel definitief dicht!
(Ja, dat komt ervan als ge zo druk bezig zijt dat ge kindjes vergeet te maken die uw zaak verder kunnen zetten )



En zo zag onze winkel er dus bij 't ochtendgloren uit...
Het was een zeer emotionele nacht en vandaag een uiterst drukke dag. Ik vertel er morgenavond nog wel meer over als de emoties en het werk wat geminderd zijn. Dus de andere bloggenoegens zullen even moeten wachten. 
Maar zaterdag komt de berenoplossing en zondag mijn fotoraadsel. Al moet ik het om 6 uur 's morgens voorbereiden. Ik laat mij niet kisten