Mijn poezenverhalen vinden jullie door in de linkerkolom op de foto van de betreffende poes te klikken. En als je op "Poezenstrips" klikt kan je lezen wat mijn poezen onderling allemaal zitten te roddelen... Mijn reisverhalen van Thailand, Egypte en Noorwegen staan ook in de zijkolom. "Mijn Jeugdherinneringen" beschrijven de jaren 60 in Antwerpen. Veel plezier!
Fotoraadsel 241 - foto 4
Tot hiertoe nog maar twee paar arendsogen : Klaproosje en Kaatje!
En de anderen zijn toch zo vreselijk in 't bos terecht aan 't komen... Nee, geen dweilen, verrimpelde tafelkleden, visgraten, schelpen of spek... Echt niet...
Bekijk het nog eens goed...
Met de krekels naar de krekels! Deel 6.
6. De tafelmanieren van ooievaars.
Paul had gelukkig wél de volledige uitleg kunnen volgen en die hielp me snel uit mijn waanidee. De “bagage” van de vogels was “baguegage”, “het ringen” van de pasgeborenen dus! Dit gebeurt tussen de leeftijd van 4 en 6 weken, omdat ze voor die tijd te klein zijn, en daarna al beginnen rond te huppelen. “Sauter” dus. Dat had dan weer tot het misverstand van “cigogne sautée” kunnen leiden, maar ik was ondertussen al wel slimmer geworden.
Plots dook er via een klein weggetje een grote camion op met achteraan een hoogtewerker. Met het nodige lawaai welteverstaan. De mannen installeerden de kraan, haalden een ooievaarsjong uit een nest en brachten het mee naar beneden om de bezoekers te tonen hoe het ringen in zijn werk gaat. Het, toch al flink grote, dier werd op de grond gelegd en kreeg een zak over zijn hoofd waardoor het heel rustig bleef liggen. Met een tang werden er twee ringen aangebracht. Eén metaalkleurige ring, het oude model, en aan de andere poot een moderne ring waarop vier letters staan die makkelijk leesbaar zijn met een verrekijker. De ringen worden zo bevestigd dat ze de gewrichten van het dier niet kunnen hinderen bij hun bewegingen of bij hun groei. Het werkje gebeurde op enkele minuten maar de man gaf er een uitgebreide uitleg bij. Heel interessant.
Irma : "Aiaiai... Gisterenavond kregen ze 'poulet sans sauce'... Ik vrees dat het vanavond 'cicogne sautée' gaat worden..."
Het ringen van de dieren in de andere nesten gebeurde op de daken zelf. De mannen stuurden de capsule van de hoogtewerker zo dicht mogelijk bij een nest, legden een zak over de jongen, en binnen de minuut waren de ringen rond hun bovenbeen aangebracht.
Ooievaar : "Wat komt ge hier doen met dat ringetje? Wilt ge u verloven met mij?!! Ziet ge dan niet dat ik al getrouwd ben?! Ik heb zelfs al vier klein mannen!"
Wel een raar contrast, zo’n “eeuwenoud” dorp waar dan plots een hoogtewerker ten tonele verschijnt. Het project wordt gesponsord door de electriciteitsdistributiemaatschappij. Het heeft als doel de dieren beter te kunnen opvolgen en de populatie weer te laten uitbreiden.
De ooievaars overwinteren in Spanje of vliegen hooguit tot in Afrika. Eigenlijk houden ze halt waar voldoende voedsel is, want koude of regen kan hen niet echt deren. Sinds 1974 is de populatie in de Elzas opgelopen van 8 koppels tot nu al 280 geregistreerde koppels. In de rest van Frankrijk leven er ook nog een 200-tal gekende paartjes. Een zeer succesvol project dus.
De man vertelde heel boeiend en plastisch. Ma ooievaar gaat eten zoeken, vliegt naar huis en doet een kotske middenin het nest… (Over tafelmanieren wordt hier niet gesproken.) De jongen moeten dan om ter snelst aan het prakje zien te komen. Aangezien ooievaars om de twee dagen een ei leggen zit er een groot verschil tussen de eerst- en de laatsgeborene. De kleinste raakt het moeilijkst aan eten en verhongert vaak. Maar opgeruimd staat netjes : ma vreet het lijkje dan wel op. Ooievaars zijn vleeseters. Gek op pieren, kikkers, insecten, en een sappige vis gaat er ook wel in.
De eerste weken na hun geboorte kweken de jongen enkel vet en pluimen om hen te beschermen tegen vocht. Pas later groeien de bek en de poten. Na een jaar krijgt de bek zijn rode kleur.
Baby Ooievaar : "Oh ma! Uw bekske ruikt toch weer zo lekker naar halfverteerde vis!..."
Ma Ooievaar : "Allez vooruit, ik zal eens kijken wat voor smakelijks ik weer voor u kan ophoesten..."
De tong van de dieren is heel kort, ze pikken hun eten op en slikken het onmiddellijk door. Vandaar dat een van de belangrijkste doodsoorzaken weggeworpen elastiekjes zijn. De dieren aanzien ze als wormen en slikken ze argeloos in. Een ander groot risico dat ze lopen is door eten te gaan zoeken op vuilnisbelten, daar lopen ze vanzelfsprekend ziekten op.
Alle jongen worden tegelijk aangeleerd hoe te jagen, hoe voedsel te zoeken. Het lijkt wel alsof ze samen naar één en dezelfde school gaan. In de herfst vertrekken ze ook allemaal samen.
Na het ringen gingen we op een terras iets drinken en kwamen op het geweldige idee om in het park te blijven slapen. We boekten alvast een kamer want we hadden al lang door dat we ons hier langer dan één namiddag konden amuseren. Nu we alvast wisten waar we gingen slapen konden we stressloos verder door het park wandelen.
In de volgende aflevering meer aandacht voor de huisjes en hun inrichting!