Reisverhaal Cruise naar Noorwegen en Spitsbergen. Hoofdstuk 9. Deel 7.
Deel 7 : Polar-Bear-on-Wheels.
De enige ijsberen die we hier dus zagen waren er twee opgezette, één in een etalage en één die elke dag op plankje met wieltjes naar buiten gereden werden als aandachtstrekker voor de winkel.
Zo'n beest is écht groot, sneeuwwit en ze hebben enórme klauwen. Ik had ze toch zo graag in ’t echt gezien. Maar misschien best niet van te dichtbij. En zeker niet om ze te wassen. ;-)
Polar-bear-on-wheels.
Zie 't formaat van die poezelige klauwtjes...
Een van de waarschuwingsaffiches met de "do's and don'ts" voor als je er een tegenkomt.
't Zijn dus blijkbaar de gevaarlijkste dieren op deze wereld.
Maar ge moet ze wel eerst tegenkomen natuurlijk...
Omdat we op de duur een flinke wandeling gemaakt hadden, eerst tussen de felgekleurde houten huizen van het dorp waar ontelbare sneeuwscooters veilig afgedekt op de winter staan te wachten, en dan richting gletsjer, waren we stilaan in tijdsnood geraakt. Van het kerkje hebben we dan ook alleen de schoenenzaal gezien. Tijd om onze bottinnen uit te trekken en de bovenste kamers te gaan bekijken was er dan ook niet. De kerk is hier een veel gezelligere bedoening dan bij ons, ze bestaat uit kleinere kompartimenten waar gezellige haardvuren branden en waar allerlei activiteiten georganiseerd worden. Op kousenvoetjes en zonder geweren dus.
Het kerkje met rechts het oude mijnstation.
De pantoffel-schoen-kamer van de kerk.
Ons hoofddoel hadden we tot hiertoe nog steeds niet gevonden. Een zonnewijzer die atijd 12 uur aanwees. En ’t werd dringend… We waren op zoek naar iets heel groots. Ik liep met mijn kop draaiend als een windwijzer rond, speurde alle bergwanden af, struikelde over elke steen op de weg en zag niks. Zwaar teleurgesteld zetten we onze snelwandelpas voort op weg naar de boot en plots stonden voor een zonnewijzertje… van amper een meter hoog.
Maar ’t was wel een prachtig ding. De wijzer werd gevormd door een rechtopstaand ijsbeertje. Het geheel was uit roestvrij staal gemaakt en magnifiek gegraveerd. Zo wil ik er thuis ook wel eentje, zeker een die altijd de middag aanwijst.
Hoewel, de maanden dat de zon hier nooit boven de horizon komt lijken me toch maar droefgeestig. Ze hebben hier dan enkele uurtjes een blauwachtige schemering en dat was dan het, hun "dag". Tijdens die lange duistere periode houden ze hun “Blues-festival” om de kleine bevolking te entertainen. Het moet er hier dan behoorlijk spookachtig uitzien in deze witte vallei vol met oude houten mijntransportstaketsels die zwart afsteken tegen de sneeuw.
Standbeeld ter ere van de mijnwerkers.
Resten van oude mijnen.
En hier staat hij dan te blinken in volle zon! De zonnewijzer!
Bescherming tegen sneeuwstormen.
