Even rust...
De laatste drie weken is "de hel in mijn kopke" terug verergerd. Misschien door een beetje veel stress? Ik weet het niet...
Ik heb ondertussen een andere auto, dus heb ik de laatste maand emotioneel afscheid moeten nemen van mijn o zo geliefde - maar 12 jaar oude - Saffie... De nieuwe (een Velsatis van twee jaar oud) heb ik speciaal gekozen omdat het de stilste auto op de markt is, hij heeft "De Gouden Decibel" gewonnen. 't Is een heel lelijk ding, en dan nog pikzwart ook. Ik voel me precies Al Capone als ik er mee rond rijd. Ofwel die uit "Allo allo" die spreekt ook altijd over "my little tank". Ik mankeer alleen nog een voorgemonteerd riot-gunneke op mijn hoedenplank.
Enfin, hoe een auto eruit ziet maakt me niet uit, als hij maar rijdt en stil is, en dat is hij.
Er vallen al veel grappige verhalen over te vertellen, maar het "schrijfmachientje-in-mijn-kop" is precies kapot. Ik krijg met moeite nog een tekst geschreven. Ofwel door de vele medicijnen, ofwel door altijd moe te zijn door 't gedoe in mijn hoofd. Hopelijk komt daar terug verandering in en krijg ik weer inspiratie en plezier in 't schrijven.
Maandag moet ik voor een onderzoek naar 't ziekenhuis en de week daarop ook. Tussendoor ga ik wat rust nemen. Beetje herbronnen. Ik ben er hard aan toe. Benieuwd of het gaat lukken. 
Dus deze week even geen fotoraadsel. De volgende dagen trakteer ik jullie gewoon op wat oude verhaaltjes die de nieuwere lezers toch nog niet kennen. En die diegenen met een slecht geheugen onder u ondertussen toch allang vergeten zijn! 
Serendipity : "Zoetebekske... Zoetebekske?..."
Serendipity : "Zoetbekskeuh!... Wordt eens wakker... Allez komaan!"
Ming : "Kalmaan hé zeg! Ik word wel liever wakker gelikt dan dat ge met uw achterpoot in mijn oog zit te prikken!"
Serendipity : "O sorry. Zoetebekske ik moet u iets vragen..."
Ming : "Zeg het maar, ik ben nu toch wakker..."
Serendipity : "Ons ma is moe en wij nemen toch redelijk veel plaats in beslag in bed, zouden we niet wat dichter op mekaar gaan liggen dan kan zij beter rusten?..."
Ming : "Hm. Mededogen en zo van die dinges?..."
Ming : "Mja, mededogen is een schoon begrip."
Serendipity : "En ze doet toch echt veel voor ons hé? Zeven kattenbakken onderhouden, 4 keer per dag korrels serveren..."
Ming : "Ja ja, dat is allemaal waar, maar wij moeten óók comfortabel kunnen slapen nietwaar? Huiskatten hebben volgens de "Internationale Rechten van de Kat" uit 1952, recht op 16 uur ongestoorde slaap per etmaal."
Serendipity : "Ja, maar dat kan dicht bij mekaar ook hé, knuffelbeest van me!"
Laathi : "Hallo?! Les jeunes amoureux... Was het doel van deze conversatie nu niet om juist rust en stilte aan uw moeder verschaffen?... Of ontgaat er mij iets?..."
Ming : "Ja ma, efkes geduld! Ik ben bezig. Zeg, Serendipity. Maar zeg nu eens eerlijk : doet ge 't echt voor ons ma of wilt ge eigenlijk gewoon zelf wat dichter tegen mij aan liggen? Kom, eerlijk antwoorden. Kijk me recht in de ogen!"
Serendipity : "Allez Ming, ge maakt me aan 't blozen."
Ming : "Tut tut, rosse katten kunnen niet blozen."
Serendipity : "Tja... Euh... Wel... In feite... Om heel eerlijk te zijn... Ik vind-"
Ming : "Mij gewoon onweerstaanbaar. Ik begrijp het."
Ming : "En ge hebt gelijk."
Ming : "Kruip maar onder mijn stevige bicepsen Dipity..."
Serendipity : "Oh Zoetebek gij zijt toch zo'n lief machoke..."
Ming : "Ge moet daar geen verkleinwoord van maken. Gewoon "macho" volstaat."
Serendipity : (fluisterend) "Dan kussen we vannacht wel heel stillekes hé, lief Tarzanneke van me..."
Ming : "Oei? Dan mag ik mijn Tarzankreet dus niet gebruiken?"
Serendipity : "Oooooooh, én macho én nog zin voor humor ook... Gij zijt toch echt een fenomeen, lieve pluizenbol..."
Ming : "Uw fenomeen gaat een dutje doen. Sluit uw neus nu maar efkes voor zijn feromonen."