Komaan! Iedereen aan boord!
Even weg uit dit regenland en kom wat meegenieten van de zon in Egypte!
----------------------------------
Egypte reisverhaal deel 5.
Dobberend dobberen.
Zaterdag, 9 juni 2007. Middag. Crown Jewel - Aswan.
Onze rondleiding door de boot was voor een "curieuze-neus" als ik natuurlijk weer heel interessant. De machinekamer was ronduit indrukwekkend. Lawaaierig, gloeiend heet, maar zo proper!
Het water dat uit de kraantjes in de kajuiten komt wordt uit de Nijl opgenomen en via drie zuiveringstanks ontdaan van alle mogelijke bacteriën. Als laatste behandeling krijgt het nog een ultra-violetstraling en dan wordt gecheckt of het water goed genoeg is om door de leidingen gestuwd te worden. Om het uur wordt de kwaliteit van het water gekeurd.
De waterzuiveringsinstallatie.
In de keuken ging het er nog hygiënischer aan toe. Voor elk soort voedsel is er een aparte bereidingskamer. De groenten worden gescheiden van het vlees - en van het brood en de gebakjes - klaargemaakt. De groenten worden eerst met het gezuiverd Nijlwater gewassen en vervolgens nog eens met mineraalwater, om toch zeker ziekten aan boord te voorkomen.
Er is zelfs een wasserij aan boord waar elke dag de handdoeken gewassen worden.
In alle gangen hangen oude lithografieën van David Roberts aan de muren. Ze stellen taferelen voor uit de periode rond 1800, toen al de momumenten nog grotendeels onder het zand verborgen zaten. Toen moet het er hier helemaal geheimzinnig uit gezien hebben! De mensen bouwden onwetend hun dorpen bovenop zand, waaronder eeuwenoude tempels lagen…
Ik zie ’t alweer gebeuren. Youssef en Ali die gezellig naar huis wandelen. Ali struikelt over een steentje, Youssef zegt : “Sjot het maar in de Nijl, dat we er ons geen tweede keer pijn aan doen!” Waarop Ali flink uithaalt, er een trap tegen geeft, zijn teen breekt en ook ineens het heiligdom van Anubis ontdekt is. Zo simpel ging dat hier destijds.
De deur van onze kajuit met aan de muur een van de litho's.
Op die reproducties zie je over Aboe Simbel nog een gletsjer van zand liggen, enkel de hoofden van de beelden waren zichtbaar. Destijds landde je met je feloek op het strand voor de beelden, beklom de duin en stond oog in oog met het reuzeoog van Ramses…
In de loop van de volgende dagen wil ik kost wat kost een winkeltje vinden waar ze die tekeningen verkopen.
Heel de boot ademt trouwens de genoeglijke sfeer van nostalgie uit. De verdiepingen zijn verbonden door van die ouderwetse dubbele trappen met dikke bordeaux tapijten. En de bar glimt van het koper.
De man met het rode hemd is Amro, onze gids.
Op de brug, in feite een vrij kleine stuurhut, zat de kapitein knus in zijn djellabia op een houten verhoog in kleermakerszit zijn boot te besturen. Hoewel er nog een houten roer aanwezig was voerde hij elk manoeuver uit met een minuscuul joy-stickje. Een boot van 75 meter besturen met een plastic stokje van 3 cm…
Bemerk het grote roer en het kleine joy-stickje...
Hij beschikt over radar en dieptemeter maar neemt niet de moeite die te gebruiken. De kapitein herkent - aan bepaalde moskeën of andere landskenmerken, en aan de breking van het zonlicht op het water - de diepte van de plek ter plaatse en loodst de boot veilig rond de zandbanken.
Momenteel varen er 280 cruiseschepen op de Nijl. Vanaf nu worden er geen nieuwe exploitatievergunningen meer afgegeven. Het quotum is meer dan bereikt. Ik mag er niet aan denken wat een drukte het hier in ’t hoogseizoen moet zijn! Momenteel zijn vele schepen uit de vaart genomen voor reparatiewerkzaamheden omdat het zomer wordt en de temperaturen dan te hoog oplopen voor de toeristen. Met 55° in de schaduw schijnen ze niet gediend te zijn. Toeristen zijn blijkbaar maar beperkt houdbaar.
De ramen van een voorbijvarend luxe-cruise-schip weerkaatsen onze boot...
Na de lunch (met de gordijntjes open en een zalig panoramisch zicht op ‘t water!) voortgegleden over de Nijl. Even in de kajuit op bed gaan liggen. Het voelde aan als zweven voorbij de tuinen van het Aards Paradijs. Soms is het streepje vruchtbare grond naast de rivier maar enkele meters breed. Maar op andere plekken is het alsof je door een echte tuin vaart. Bananenplanten, dadelpalmen, en daartussen enkele waterbuffels of ezels…
Een feloek drijft voorbij. Gezien vanuit het restaurant.
Dorpje aan de Nijl.
Eilandje met grazend vee.
Een omgevallen palmboom wordt een handige aanlegsteiger.
Zwemmende kinderen.
Ruïnes.
Het was zo mooi en zo afwisselend dat ik maar weer terug aan dek gegaan ben en me daar de ogen uit de kop heb zitten kijken. Tot ze gewoon dichtvielen van de hitte.
Ge kunt u opfrissen in ’t zwembad, wat ook een zeer speciale ervaring is, in een zwembad liggen dobberen terwijl uw eigen boot zelf op de Nijl voortdobbert… Maar dat water is echt koud. En het is zo gloeiend heet aan dek dat het contrast een beetje te veel van ’t goede is.
In het volgende deel van het reisverhaal vertel ik over ons bezoek aan Kom Ombo.
En dit weekend schrijf ik nog eens een aflevering van "Mijn Jeugdherinneringen"!
:-)
