Berichten van 4 juni 2008

Onlangs vroeg een van mijn lezers : "In uw reportages zien we altijd wel de fotoapparaten van uw maten maar wanneer mogen we dat van u nu ook eens zien?"
Wel, als ge belooft om niet in de lach te schieten...  hier is hij dan... het piepkleine Panasonix Lumix DMC-TZ3 apparaatje waar ik momenteel mee werk :

         

Het contrast tussen al die reuze Nikon D3's, Nikon D300's, de dikke Sony's en mijn baby-Panasonicske leverde alleszins deze heerlijke foto op.
Maar een kleintje hebben is heel gemakkelijk. Ik heb daar zeker geen complexen over. Zo'n groot, zwaar ding zou ons Irma trouwens nooit in haar pootjes kunnen houden

Maar alle gekheid op een stokje : als ik ooit verlost raak van mijn hoofd-en nekpijn, en ik kan opnieuw een gewicht rond mijn hals verdragen, dan schaf ik me toch ook iets "dikkers" aan...

De onderwaterfoto's van mijn vakantie neem ik nog altijd met mijn oude, en nog veel kleinere, Sony T1. Kleiner dan een pakje sigaretten en een van de weinige compacte modellen waar een onderwaterpak voor bestond. Ik ben er nog altijd dolgelukkig mee. De onderwaterfoto's kunnen jullie zien op de blogs over mijn reizen : http://www.bloggen.be/laathi_reisverhaal_egypte/ (vanaf hoofdstuk 16 zit ik onder water in de Rode Zee) en op http://www.bloggen.be/laathi_reisverhaal_thailand/
Het beste bewijs dat ge met kleintjes ook plezante dingen kunt doen.
In Antwerpen zeggen ze niet voor niks : "Beter ne kleine plezante, dan ne groten ambetante."

Ik zal één van de dagen nog eens een albumlink op mijn blog zetten.

De voornaamste reden dat ik naar het Thaïse nieuwjaarsfeest ging was omdat de "Dans van Hanuman" werd opgevoerd. Aangezien een van mijn eigen katers naar deze apenkoning uit de Ramayana genoemd is wou ik het apenkostuum beslist eens zien.
Ik verwachtte een harig kostuum met een indrukwekkende staart... Viel dat even tegen...

         

Dit is de prinses die meegenomen zal worden door Hanuman...

         

Bemerk haar sjieke Donald Duck-staart...

         

En dit was het zielige aanhangseltje van Hanuman...
Volle vijf minuten heb ik mezelf in kronkels gedraaid tegen dat podium in de hoop toch een glimp van een staart op een foto te hebben... En dit is 't nog minder dan miezerige resultaat....

         

Ik kan begrijpen waarom Hanuman naar die sjieke Donald Duck-staart van de prinses greep...

          

Tot het einde van de opvoering heb ik staan wachten tot eindelijk dat stom staartje toch eens in de lucht zwierde, maar zelfs dat was me niet gegund...

         

Dus kijk ik in 't vervolg maar liever naar mijn eigen Hanuman zijn prachtige staart....

         

En daar mag ik dan tenminste nog eens aankomen ook.