Sri Lanka reisverhaal deel 2
Tangalle, donderdag 14 februari 2008.
2. Over linksrijdende olifanten en Romeinse Keizers.
Ik was eigenlijk heel blij dat we dit jaar voor een direkte vlucht gekozen hadden en er niet moest getankt worden in de Emiraten. Ik begin dat daar stilaan onsympathieke bazekes te vinden. Deze week stond er nog in de krant dat er al twee mensen onschuldig in de gevangenis verzeild zijn voor vier jaar. De eerste omdat hij 0,2 gram shit in de ribbels van zijn schoenen had hangen, en de tweede omdat ze enkele korrels maanzaad op zijn vest gevonden hadden. De sukkelaar had ocharme thuis ontbeten met een maanzaadpistoleeke… En ja, maanzaad is op de keper beschouwd opium-zaad…
Dus sinds die arabierkes hun superverfijnde detectiemachientjes in gebruik genomen hebben die de kleinste hoeveelheid drugs kunnen opsporen kan iedere onschuldige mens die per ongeluk naast iemand gestaan heeft die een jointje gerold heeft opgesloten worden. Ik vraag mij af hoe lang ze nog toeristen over de vloer gaan krijgen met deze regeling…
En wat met al die rijke beroemheden die huizen gekocht hebben op die nieuw aangelegde Palm-eilanden voor Dubai? Die kwieten hangen aan mekaar van de cocaïne! Naar schijnt zitten er op elk dollarbiljet sporen van die drug... Hoe gaan die jet-setters naar hun vakantie-villake geraken zonder eerst elke keer dat ze naar hun huis gaan een kort oponthoud van 4 jaar in de gevangenis door te brengen? Ik hoor het al gebeuren : “Schat ik ga dit weekend naar ’t verjaardagsfeestje van Madonna in Londen, dus ik ben over drie dagen en vier jaar terug hé!”
Maar soit ’t zal mij vandaag een zorg zijn, we maken deze keer geen tussenlanding in de Emiraten en in de ribbels van mijn schoenen hangt meestal alleen maar wat uitgeharde echte buffalo-shit, maar toch, een mens krijgt schrik om ooit eens zuiver per ongeluk serieus in de shit te geraken in zo’n overgecontroleerde wereld.
In de sjieke nieuwe luchthaven van Katunayake op mijn geliefd Sri Lanka, ging het er vrij rustig aan toe. Geen stressy gedoe. Amper soldaten en rond de luchthaven niet meer dan de duizenden en duizenden meters opgerolde prikkeldraad die dit droomeilandje al 25 jaar ontsieren. De chauffeur die ons kwam ophalen stond ons al netjes op te wachten en hij reed waarachtig een busje voor met ligzetels bekleed met rode pluche! Toch wel veel rustgevender dan zoals we 't vroeger jaren aanpakten : direkt vanaf de luchthaven doodmoe in onze eigen auto stappen en onmiddellijk zelf naar de andere kant van ’t eiland rijden. Met iets ouder te worden wordt ge blijkbaar toch ook iets wijzer. Want dat links rijden in zo'n chaotisch verkeer valt niet altijd mee, zeker niet als ge sterretjes ziet van de jetlag.
Door onze iets te late aankomst zaten we nu wel net in de ochtendspits… Elke koe, hond, bus, mens, auto, ossekar, camion, buffel en olifant moest op tijd op zijn werk geraken…
Een winkelstraat : de droogkuis, de fietsenreparateur en de garage.
Gelukkig was onze chauffeur zo wijs om in een wijde boog rond het centrum van Colombo te rijden. Daar moet het pas de ware chaos zijn met al de veiligheidsmaatregelen na al de aanslagen van de laaste weken…
We kwamen pas aan de kust uit als we Mount Lavinia al voorbij waren! Was dat een leuke verrassing. Héél het hectisch gedoe van Colombo hadden we omzeild en plots zagen we de zee...
Buiten hier en daar wat soldaten, maar zeker niet meer dan andere jaren, en aan de luchthaven wat “Friese Ruiters” (die mijn rampzalig geheugen “Romeinse Keizers” noemde) - zo van die reuze "kraaiepoten" om de weg te barricaderen - was er niet veel te zien van extra veiligheidsmaatregelen. Onderweg hingen wel veel aanplakbiljetten met de afbeelding van Prabakharan, de leider van de Tamil-Tijgers. Beetje vreemd. Eerst dacht ik dat het aanplakbiljetten zoals in ’t Wilde Westen vroeger waren: “Wanted! Big reward!”. Maar het bleken affiches waarop men zich afvroeg of hij nu wel of niet nog leefde na het laatste bombardement op zijn kamp in Kilinochchi. Er is blijkbaar nog altijd de grootste onduidelijkheid over de stand van zaken.
Het was eigenlijk best eens prettig om na zoveel jaren nog eens bewust en wakker door die buurten gereden te worden. Zo ziet ge de veranderingen van de laatste jaren des te beter. Er zijn een paar grote dampende fabrieken verrezen en een heuse containeropslagplaats. Ik denk dat het ondertussen 5 jaar geleden is dat ik in dit land voor ’t eerst een camion met een container zag rijden. Ik dacht toen dat ik in een nachtmerrie over een tijdmachine was terechtgekomen. Erg genoeg was het de realiteit. En nu staan er hier al massa’s roestige blikken dozen op mekaar gestapeld…
Enfin, niet alles verandert kompleet, want al ’t verkeer passeert toch nog altijd tussen de honden, de koeien en de ossekarren. Jammer genoeg zijn er wel lijnen op de banen getrokken en beginnen ook de verkeerslichten welig te tieren. De meeste chauffeurs stoppen tegenwoordig al voor de rode lichten. Straf. Maar voor de rest geldt toch nog altijd “het recht van den dikste” en wordt er dapper in ’t midden van de baan gereden om toch maar zeker geen achterligger te laten passeren. Driedubbel voorbijsteken, waardoor twee auto’s spookrijden is ook nog altijd even normaal als vroeger. Daar hebben hun verkeerslessen op TV niet veel aan kunnen veranderen.
Een kleine vinnige bajaj komt flink uit haar pijp om nog rap voorbij te steken.
Langs de verkeerde kant. Maar daar ligt niemand hier van wakker.
In geval van twijfel : rij gewoon in 't midden van de weg. Dat doet iedereen hier 
Langs de kustweg naar Galle stonden nog altijd veel ruïnes van de tsunami. Het viel me ook op, dat ondanks dat er twee jaar geleden door de regering verorderd was dat er niet meer mocht gewoond worden in een zone van 200 meter naast de zee, er toch dapper, en waarschijnlijk stiekum, huisjes hersteld of bijgebouwd zijn.
Ruïnes...
Halve ruïnes...
Gewone huisjes met de klassieke tuinafsluiting uit takjes...
Grotere huizen met afsluiting van prikkeldraad en hopen vuilnis langs de baan...
En, een eerder zeldzaam, supergroot huis, door een muur van de straat afgesloten...
Binnenkort rijden we verder!
