Jeugdherinneringen 11 :
De mythische dieren van mijn ouders.
Ik veronderstel dat ons ma ’s avonds wel een verhaaltje in bed voorlas. Maar daar heb ik totaal geen herinneringen aan. Dat zegt wel veel over ons ma haar vertelkunst waarschijnlijk. J
Wat ik mij wel herinner is dat ze soms vertelde over haar jeugd. Haar papa, mijn bompa die ik nooit gekend heb dus, was natiebaas. Voor een kind is dat een beroep waar ge geen touw aan kunt vastknopen. Dus die verhalen zorgden voor meer vragen dan voor ophelderingen wat mij betrof.
Ze vertelde dat zij als kind mee naar de “natie” mocht en dat ze dan mocht kijken hoe de “natie-paarden” ingespannen werden voor de houten karren om de vrachten van de magazijnen naar de schepen te vervoeren. Heel raadselachtig voor mij.
Temeer omdat ik het woord “natie-paard” steevast verkeerd verstond als “haze-paard”. In ’t Antwerps-dialect is dat niet zo’n groot verschil.
Dus volgens mij stond ons ma daar in haar ’s zondagse kleren als een soort Assepoester naast die “koetsen” met “haze-paarden”… Mijn rijke fantasie kon zich daar uren in verdiepen. Ja, die mythische jeugd van ons ma was héél wat anders dan mijn dagelijkse avonturen…
En van beesten met mythische proporties gesproken… Onze pa vertelde weinig over de oorlog, maar een steeds weerkerend verhaal was hoe “Den Duits” in zijn dorpje de kerk had beschoten en het haantje naar beneden gestort was. ‘s Nachts was onze pa dat beest dan van tussen ’t puin gaan halen en hadden ze het verstopt tussen de houtstapels van hun schrijnwerkerij om het na de oorlog terug op de toren te kunnen plaatsen.
Aangezien zo’n haantje volgens mij het formaat van een kieken moest hebben vond ik het onbegrijpelijk dat ze voor dat beestje dus een hele kar nodig gehad hadden om dat te kunnen vervoeren. En dat dat zo’n hachelijke opdracht was geweest om dat ongezien te kunnen weghalen en te verstoppen. Kompleet onbegrijpelijk! Een kieken steekt ge toch gewoon in een draagtas of een kartonnen dozeke? Maar nee, onzen pa zijnen haan moet een reus geweest zijn. De Vlaamse Reus onder de kiekens. Pas jaren later had ik genoeg besef van driehoeksmeetkunde om te snappen dat zo’n piepkleine torenhaan in ’t echt wel een serieus beest moet zijn want moest dat een gewoon “kieken-formaat” hebben zouden wij dat nooit van op de grond kunnen zien staan blinken.
Ons ma had “haze-paarden”, onze pa verstopte “reuze-hanen” en ik kreeg ocharme nog geen goudvis? Ik was dus duidelijk in ’t verkeerd sprookje terecht gekomen…
Onze pa knipte tijdens de week de strookjes met de stripverhalen uit zijn krant. Als hij dan zondags bij ons was dan was zijn voorlees-uurtje de traktatie van de week!
Ik mocht dan op zijn schoot zitten en samen “lazen” wij dan de “Suske en Wiske”-verhalen. ’t Is te zeggen hij las en ik keek naar de prentjes. Hij bracht ook het grote blad met strips mee dat eens per week in “De Standaard” verscheen. Het waren verhaaltjes van “Pats” en de “Rode Ridder” enzo. Best plezant, maar dat blad woog toch niet op tegen de "Suske en Wiske”-strips. Als zo’n verhaal dan geëindigd was dan bond ons ma al die blaadjes netjes in met een koordje en had ik een boekje!
Dat waren mijn eerste boeken! Het begin van de grote bibliotheek van mijn leven. J
De Zilversmidsnatie van bompa.
Links zie je de ingespannen "haze-paarden".
Dit is een nog oudere foto van op de natie, van uit de tijd van mijn overgrootvader.
Als je goed kijkt zie je dat op de kar een kist met een breekbare zending klaarstaat
om naar Teheran verzonden te worden. Maar veel is er in de loop der tijd
niet veranderd hoor, want kijk maar goed, de kist met de afbeelding van het glas
dat "breekbaar" moet voorstellen staat wel op zijn kop op de kar geladen 
Ik vraag me wel af wat er destijds al naar Teheran verzonden werd.
De voorlopers van de kernkoppen?
Dit is mijn bompa zijn "natiebaas"-pasje dat hem het recht gaf om op
de Scheldekaaien te vertoeven, uitgereikt op 1 januari 1910,
bjna 100 jaar oud dus...
Jullie vinden het misschien vreemd dat een vrouw van 49 nog zo'n heel oude souvenirs heeft, maar vergeet niet dat mijn mama mij pas kreeg als ze zelf al 44 jaar was, dus er is gewoon een generatie tussen uit gevallen bij mij, vandaar dat ik nog zoveel foto's en documenten van 100 en zelfs 200 jaar oud heb. Als 't jullie interesseert zal ik er regelmatig enkele van inscannen zo krijgen we allemaal nog eens een idee van hoe het dagelijks leven er een eeuw geleden uitzag.
