Zo niet-ik.
Genoeg gelachen. Tijd om eens goed te zagen.
Ik ben twee dagen ziek geweest. Duizelingen. Op 't randje van flauwvallen. En alle geluiden die nog luider werden dan anders. Geen enkele vogel zijn gezang was nog te harden. Zelfs in de stilste winkels kon ik niet zonder mijn doppen rondlopen. Geen spontane babbeltjes met kassiersters meer, want die geluiden van de scanner en de kassa maken me gek. Ge kunt in een winkel amper nog iets vragen.
Mens, deze ziekte is toch zó "niet-ik".
Zou het nu weer aan het verergeren zijn?... En ik vond het al ruim erg genoeg.
Ik moest bloempotten halen in een doe-het-zelf-zaak maar ik vond ze nergens. Er stonden twee personeelsleden de vloer te keren met harde borstels. Een luid krijsend geluid voor mij. Dan moet ge dus uw vraag stellen met doppen in, hopen dat die man even stopt met keren en antwoordt op uw vraag, dan heel snel 1 dop losmaken om het antwoord te horen, en vlug terug dichtstoppen want zijn collega keerde vanzelfsprekend gewoon voort. Die mensen weten ook niet beter. Ge kunt toch moeilijk deze zotte ziekte aan elke mens waar ge even iets aan moet vragen gaan uitleggen?... Wat is dit toch voor een gesukkel.
In mijn favoriete plantenzaak - waar ik vroeger, als er weinig volk was, wel twee uur ronddwaalde alsof ik in een botanische tuin op bezoek was - moet ik nu een man met een ratelende, rammelende kar tot stilstand brengen, snel een dop uitplukken, en hem vragen waar ik een bepaalde plant kan vinden. En hopen dat ik het antwoord verstaan heb. En dat is het dan. Geen grapjes meer. Geen korte gezellige babbeltjes.
Hoe stom dat ik daar nooit echt bewust van genoten heb toen ik dat nog kon... Hoe ongelofelijk plezant het is om bijvoorbeeld een kassierster haar dag wat op te vrolijken door even onnozel te doen of haar aan't lachen te maken. Vroeger was dat allemaal zo "normaal". Ik stond daar nooit bij stil. Dat was voor mij trouwens het enige plezante aan boodschappen doen. Grapjes maken met andere mensen die ook radeloos voor zich uit stonden te staren, omdat ze niet meer konden kiezen tussen 166 verschillende shampoo-soorten.
En dan "het genot" van die eerste warme lente-dagen. Iedereen nestelt zich op terrasjes langs de straat. Ik zou er zo bij willen gaan zitten. Al is het maar om met de eerste de beste vreemde mens eens over iets nieuws te kunnen praten. Maar dat gaat niet meer. Wat kan ik er bij gaan zitten doen? Met doppen in! Ge kunt het gesprek toch niet volgen. Het enige dat ik zou kunnen doen is een stuk in mijn kraag drinken, maar dat doe ik dan ook al niet. En een colaatje drinken kan ik thuis op mijn eigen terras ook wel. Dan heb ik tenminste nog mijn zalige zeven rond me.
In de tuin werken was vroeger zalig. Ik groef de plantputjes en tegen dat ik aan het einde van de rij was hadden de poezen de eersten ondertussen bemest en terug dichtgegraven. Een grappige samenwerking. Nu is het getsjilp van sommige vogels voor mij onuitstaanbaar geworden. Ze zingen van vreugde. Ah ja, ik heb die weer heel de winter vetgemest met lekkere zaadbollen. En dat is dan mijn dank.
Ik wou dat vogels als vissen waren en heel stilletjes "blub" zegden als ze eens een maagoprisping krijgen. Meer niet.
Maar waaróm was alles nu die laatste dagen weer zo veel erger geworden?...
Pas toen heel de wereld begon te tollen en ik op de grond was gevallen, en daar tussen mijn bloempotten lag te janken viel mijn euroke! Ik had stomweg twee dagen vergeten mijn medicijnen in te nemen...
Toen ik mijn pillen ingenomen had werd de wereld na enkele uren terug "normaal abnormaal". Niet meer álle vogelgeluiden deden nog pijn, en ik kon terug mijn handen onder een zacht lopend kraantje houden.
Het lijkt wel kiezen tussen de pest of de cholera. Die pillen verzieken mijn geheugen op snelle wijze, maar als ik ze niet neem dan kan ik niet meer buitenkomen, want is 't minste geluid te hard.
Pffffffffft, wat een keuze...
Dus babbel ik maar weer tegen mijn katten, en mijn vissen en mijn dikkoppen. Allemaal stille beesten. En speel ik "social games" op de computer. Instant direct contact met mensen van over heel de wereld. Ondertussen zijn we al met een hele kliek zotte Amerikaanse madammen die allemaal door een of andere reden veel thuis moeten zitten. Er wordt gedold en onnozel gedaan tegen 100 per uur. Via chat. Dat maakt geen geluid. Maar het enige dat ik nu hoor beginnen kraken zijn mijn ellebooggewrichten en mijn polsen... 
Een paar jaar geleden had ik even overwogen om een papegaai te kopen. Uiteindelijk besloot ik dat ik daar te oud voor was want die dieren leven enorm lang. Gelukkig dat ik toen die wijze beslissing nam. Ik mag er niet aan denken dat ik nu een papegaai zou hebben, die ik vanzelfsprekend de gekste zinnen geleerd had, en dat ik het dier niet zou kunnen houden... Ge ziet, alles had altijd nog erger gekund.
Dus kom, laat ik het van de zonnige kant bekijken. Als mijn katten babbelen kunnen mijn lezers tenminste meegenieten. Dus morgen wordt er hier terug gelachen. 