Berichten van 3 december 2009

Ik laat dit bericht, van gisteren, even bovenaan mijn blog staan. Het is te belangrijk.
Voor de nieuwe oogst van vandaag scrollen jullie dus even naar beneden.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Berichtje speciaal voor eventuele lezers uit Sint-Job-in-'t -Goor (België) en voor mensen die daar kennissen en familie hebben wonen.

Mijn vriendin haar witte kater "Artuur" - met grijze vlekken op zijn flanken en grijze oortjes - is sinds 18 november zoek. Hij is een trouwe huispoes die nooit ver op stap gaat, hij is zelfs een beetje schuw. Hij woont in de buurt van de Hoge Baan, Vrijwilligersstraat, Moeshofstraat...
Willen mensen die in deze zone wonen aub even in hun garage, kelder, tuinhuisje... kijken of hij daar misschien niet opgesloten zit?
En wil iedereen die vrienden of familie heeft in de omgeving van Sint Job dit artikel kopiëren en het even naar hen doormailen? Een kleine moeite, die zoals jullie weten veel resultaat kan opleveren.
Je zou er mijn vriendin en haar jonge dochter héél gelukkig mee maken. Zelfs al hebben jullie slecht nieuws te melden laat het toch weten. De waarheid kennen is nog altijd beter dan elke avond in de regen op zoek te gaan naar Artuur.
Vanzelfsprekend wacht diegene die helpt hem te vinden een goede beloning.



Artuur in zijn favoriete boom.

Weet je nog?... Twee weken geleden hebben we - door allemaal via internet samen te werken - nog een verloren poes kunnen plaatsen. Misschien lukt het ons dan samen ook wel om Artuur en zijn baasje weer te verenigen?
Trouwens één van volgende dagen vertel ik nog een mooi verhaal (dat ik vorige week meemaakte)  over een verloren poes, alweer mét een happy end. Ze raakte nog de avond zélf terug bij haar baasjes! Het kán dus!
Komaan, we gaan ervoor! Denk aan mijn lijfspreuk :
Voor het slagen van het kwaad,
is niets anders nodig dan dat goede mensen niets doen.

Maar nee, geen kattensnorren of cactussen in de regen. Geen douchekranen. Geen tuinsproeiers.
Veel simpeler. Ge moet echt geen cactus of poes hebben om dit te herkennen. Ge zijt er in uw leven al duizenden malen stomweg achteloos aan voorbijgelopen. Ge had beter eens goed gekeken want 't is zoiets moois...



Dus helaas Luk, Jan, Geert, Lilith en Piet staan hier nog altijd alleen te schitteren.
Gelukkig zijn ze al met genoeg om een kaartje te leggen.
Mensen 't is wel al donderdag hé... Dus nog 1 of hooguit 2 foto's te gaan...
En 't ergste is dan nog dat ik dit onderwerp al ooit eens voor een fotoraadsel gebruikt heb...

Hoofdstuk 11.
Deel 4 : Een "commerce" om van te kotsen. Maar de zakjes liggen dan ook klaar.

Ik was zo blij even in mijn kajuit op bed te kunnen vallen maar die luxe duurde maar 10 minuten. Dan was het tijd voor de afternoon tea (en die was welkom omdat we als lunch onderweg alleen - al lopend dan nog - een paar bananen geknabbeld hadden) en van die service zijn we voor de eerste keer uitgebreid gaan genieten. Met een bord vol cake-jes, taartjes en puddingskes hebben we ons samen met de rest van de lemmingen aan dek geïnstalleerd om naar de afvaart uit Tromso te kijken. Goed ingeduffeld vanzelfsprekend. We beginnen het te leren : het “senioren-cruisen”.



Bye bye Tromso...



Een klein deel volgt de afvaart in open lucht...



... het leeuwendeel van de passagiers zit al knus in de lobby of café's.

Vlak na Tromso zag de natuur er even totaal anders uit. De bergen waren er lager en veel minder steil. Het was een haast lieflijke natuur vol rotsen onderbroken door zacht naar zee aflopende groene weiden waarin kleine, meestal rode, vakantiehuisjes stonden. Elke huisje heeft hier een boot. Noren houden van vissen. Vooral als ze ze in hun pan kunnen gooien. Het leek wel of we door een hobbitland gleden. Je kon je zo voorstellen dat hier kabouters of trolletjes in de miniatuurhuisjes woonden, die kuddes van mini-rendiertjes kweekten op de kleine weitjes. Allemaal aan de voet van grote, hoge bergwanden.





Eens de fjord uit kwamen we terug in de onherbergzamere delen. Kale bergen waarvoor kleine ruige eilandjes lagen. Zelfs op die brokken steen bevond zich af en toe een groepje van enkele huizen. En als je goed keek bespeurde je op zo’n - voor de rest bar en kaal - rotseiland, zelfs een wit kerkje! Ik mag er niet aan denken hoeveel parochianen die pastoor op zondag nog mag verwelkomen… Bij ons zeggen ze “twee man en een paardenkop”, ik vrees dat het hier “twee man en een rendierkop” zal zijn. Ik zou trouwens niet eens weten hoe de mensen naar dat kerkje zouden moeten komen. Er lag wel een klein strandje dus misschien komt iedereen per boot? Alhoewel, over deze woelige zee?... Dan kan je ineens komen offeren om je te genezen van je zeeziekte en bidden voor een veilige thuisvaart.



Kijk goed naar die minuscule eilandjes in de verte...



... en zie wat daar opdoemt...



... een strandje met de dorpskerk. Zonder dorp.

Toen we ’s avonds naar ’t restaurant gingen lagen overal op de trapleuningen en andere strategische plekken kleine blauwe plastic zakjes klaar. Een discretere aanduiding dat een ruige zee te verwachten was is niet mogelijk. Ze zijn toch lekker subtiel op sommige terreinen. Waren ze dat op andere punten ook maar... Vooral in de wellness van de Samsara zou ik enige subtiliteit wel appreciëren. Het is niet leuk dat als je zoveel betaald hebt om in de luxe-afdeling van het schip te verblijven, waar je onbeperkt van de wellness gebruik kan maken, dat ze je nog elke keer op al de tekortkomingen van je lichaam wijzen en je dan proberen hun peperdure producten aan te smeren. De prijs is betaald, dus laat je klanten dan ook gewoon genieten, je moet niet proberen van álles maar dan ook álles aan boord een commerce te maken. Op de duur wil je al niet meer naar de lichaamsbehandelingen gewoon omdat je uiterlijk zo afgekraakt wordt, en je weet dat je daarna toch weer gepusht gaat worden om hun spullen te kopen. Ook Paul heeft zich ondertussen vier producten laten aansmeren. Op de duur is je weerstand blijkbaar gebroken. Aangezien je alles aan boord met je cruisekaart betaalt en er geen geld aan te pas komt vrees ik dat sommige mensen bij ’t ontschepen zeer nare verrassingen te wachten gaan staan als ze de rekening gepresenteerd krijgen.

Van mijn lijf moeten ze vanaf nu afblijven, mij zien ze alleen nog in de leuke dingen, de sauna, ’t stoombad, de solaria en aanverwanten. Aan mijn lijf geen polonaise meer. Ik weiger me nog langer te laten beledigen en me als een citroen te laten uitpersen. Ik zal in Amsterdam wel terug met mijn wallen aan wal gaan. En ik eet me er hier in mijn zalig Samsara-restaurant nog wel een kwabbetje aan weerszijden van mijn niet meer bestaande taille bij. En van mijn kwabben blijven ze in ’t vervolg af. Die zijn van mij en blijven van mij. Ik zal er wel mee leren leven.



Overal hangt het benodigde "gerief" moest ge zeeziek worden...

In de volgende aflevering neem ik jullie mee naar de "Shopping Mall" aan boord...
Waar eigenlijk ook niet mag gefotografeerd worden...