Een bangelijke onderneming met een interessante afloop.
Mijn rotziekte zorgt toch vooral nogal wat toestanden...
Vorige week hadden we een systeem uitgedokterd om minder straatlawaai binnen te krijgen. Aangezien we onze rolluiken toch nooit naar beneden laten, besloten we de spleten tussen raam en gevel dichten.
Met overschotjes van geluidsisolatie van de studio bricoleerden we lange worsten die perfect in de gleuven zouden moeten passen. Een werkje waar we toch een paar uur plezier aan hadden.
Hebben we nog genoeg restjes? Passen en meten...
Het naaien van worsten.
't Kan niet altijd een knoop aan een hemd zetten zijn.
Heel voorzichtig demonteerden we vervolgens de remhaakjes van de rolluiken zodat ze helemaal naar binnen konden gerold worden, en de spleet vrij kwam om dichtgestopt te worden. Een secuur werkje. 
Een flinke spleet van wel 7 cm!
Waar veel lawaai door binnen kwam en veel warmte langs verloren ging...
Vervolgens klemden we onze mooi dichtgenaaide worsten in de gleuven.
Alles ging goed. Er viel zelfs niemand door het raam. Totdat... het ene rolluiklint losschoot en het ding met een daverende klap naar beneden donderde...
Het was onmogelijk het met de hand terug naar boven te duwen. Onderaan bestaat het raam uit vaste glaspanelen en konden we er niet aan en via de gevel konden we er niet bij omdat geen van onze ladders lang genoeg was.
Dus... moesten we in de ingewanden van de rolluikkast zien te geraken. Maar langs waar?...
Destijds werd alles zo netjes afwerkt dat er geen vijsgaatje te bespeuren was. En op ons geheugen moeten we al lang niet meer rekenen.
Mijn doortastende zelfje heeft er dan niet beter op gevonden dan maar overal in de buurt van de rolluikkast het behang beginnen af te scheuren op zoek naar de vijsgaatjes van een luikje. Uiteindelijk is er toch een rolluikman moeten aan te pas komen en bleek het luik zich op een totaal andere plaats te bevinden. 
De rest van de avond heb ik me kunnen amuseren met al die - nodeloos - afgerukte flardjes behang terug aan mekaar te plakken en zoveel mogelijk "restauratie"-werken uit te voeren. Dat was wel nodig want het leek of we plots in een grot met stalagtieten woonden en de nieuwe geluiddichte ramen komen pas over 3 à 4 maanden.
Enfin, dat laatste was alleszins een stil en meditatief klusje. 
Het resultaat : nu het straatgeluid niet meer via de rolluikkasten binnen komt - en daarin nog, als in een klankkast, versterkt werd - is het in de living veel stiller. Bijkomend voordeel is ook dat er veel minder warmte verloren gaat. En vooral ... nu zijn we écht wel verplicht eens opnieuw te behangen. 
Every cloud has a silver lining.
Maar soms is de wolk nogal groot.
