Fotoraadsel 243 - 2

Vorige vrijdag zat de kaart van Black - ons petekind dat bij Allemaal Poezen zijn genoeglijke oude dag slijt - in de bus!
Ik laat jullie meegenieten!









Hopelijk hebben ondertussen Lisette, Fernanda, Chrisje, Nicole, Luk en Ann ook de kaart van hun adoptiepoezen ontvangen.

Vorige dinsdag ben ik op bezoek geweest bij Allemaal Poezen om ze uitgebreid te fotograferen, zodat die foto's op hun website kunnen gezet worden, in de hoop meer dieren een goede thuis te bezorgen.
Het is hoognodig want momenteel verblijven er haast 100! De werkdruk voor Luc - de beheerster van Allemaal Poezen - en haar vrijwilligers, wordt zeer zwaar. Er worden momenteel ook veel moederpoezen die samen met hun nestje kittens gedumpt zijn, binnen gebracht... Er is dus keuze te over! Wie graag een volwassen poes in huis neemt of wie liever een kleintje opvoedt...
En voor wie thuis geen plaats heeft is er nog altijd het "Senioren-voor-Seniorenpoezen"-plan! Voor 2,5 euro per maand geeft u een oudje een plek bij Allemaal Poezen, heerlijk onder de zon van Kruibeke.

Dus deze week - onder andere - op mijn blog : "The Making of Portretjes van 100 Katten".
Geloof me, 't was een heel grappige belevenis. En stil. ;-)
Alvast 1 voorproefje :



Neem maar foto's met een vaste hand als je ondertussen door een halve roedel omver geknuffeld wordt...

Tja, iedereen kent het... Maar wat haalt dat uit?... Ik dacht dat ook iedereen een jeans en een schoenzool wel al eens van dichtbij zou bekeken hebben...
Maar kom. Iedereen kent het dus.



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Ik geef het op! Jullie zeker ook?
Was dat nu zó moeilijk?... Iedereen loopt nu misschien wel in zijn blootje rond maar ge hebt toch wel ergens nog een jeans liggen?...
En tenandere... het vorige fotoraadsel was ook in de auto onderweg naar Frankrijk genomen...
Mijn schoen lag toen op mijn jeansbroek... Dat was ook een gouden tip. Maar een parel voor de zwijnen dus.





Proficiat Jan, Luk, Chrisje, Marleen, Steven, Nilleke, Lisette, Mieke, Klaproosje, Rudy en Kathleen!
En de medaille voor moed en doorzettingsvermogen gaat naar Fernanda, voor haar totaal verkeerde antwoorden, elke dag van de week!
't Zal tijd worden dat de hittegolf over is precies...

Euh?... Zijn de hersenen gesmolten? De ogen dichtgeplakt van 't zweet? Of komt er niemand meer binnen in zijn huis?...



Reeds opgelost door Jan, Luk, Chrisje, Marleen, Steven, Nilleke, Lisette, Mieke, Klaproosje, Rudy en Kathleen!
Maar die waren zo slim om het op te lossen voor de hittegolf begon. Nu is 't moeilijker natuurlijk, want momenteel gaat ge dit overbekende ding niet bovenhalen denk ik zo...
Hier is 't 38° in de schaduw... dus "kattenkoelen" geblazen. En dat vinden ze heerlijk!

Volgende poging...



Reeds opgelost door Jan, Luk, Chrisje, Marleen, Steven, Nilleke, Lisette, Mieke, Klaproosje, Rudy en Kathleen!

Ik dacht dat iedereen 't nu wel zou zien...



... maar 't is toch nog maar enkel opgelost door Jan, Luk, Chrisje, Marleen, Steven, Nilleke, Lisette en Mieke!

Vrijdag, 11 juni 2010.

Thuis.

10. Koeien als berggeiten.



In de verte zicht op de oude potassiummijn naast het park van het Ecomusée.

Onze plannen voor vandaag bestonden er uit om, na de inpak, langs de mooie wegen rond de Ballon d’Alsace stilletjesaan richting België te rijden. Een rit af en toe onderbroken door een wandeling tussen de hoge weiden waar de koeien grazen die de heerlijke Chaumes-kaas leveren.
Hierboven zijn het lekker dikke weiden met veel mos tussen het gras. In de winter ligt alles hier ondergesneeuwd en zo snel de dooi is ingetreden en alles terug groen ziet, worden de koeien op deze steile weiden los gelaten. Ze hebben wel het evenwichtsgevoel van berggeiten nodig om op hun poten te blijven staan in deze schots en scheve wereld. Maar de kaas die ze leveren is zalig…



Over koetjes en kalfjes...







In de winter een skigebied met liften en rodelbanen.



Irma : "Godzijdank! Hier staan ze niet meer in bloempotten en zijn ze niet meer als decoratie bedoeld..."



OK, 't is een lelijke, maar ze is stil, zacht en zuinig.
Irma : "Hebt ge 't over mij ma?!!!"
Laathi : "Nee schat, ik heb het over 'my little tank'. Gij? Gij zijt lawaaierig, ruw van taal en in geen geval zuinig want van die bloemenwei schoot niet veel over eens gij gepasseerd waart."



Nooit te ziek om van ons eigen een zotte foto te maken natuurlijk.

De zichten over de glooiende oude vulkanen waren indrukwekkend en het weer was fijn, maar ik was te moe om nog een stap te verzetten. In de hoop dat ik me in de namiddag beter zou voelen reden we verder langs Luxemburg, misschien konden we daar nog een wandeling maken in de koelte van de rotsen. Ook dat is niet gelukt, ik heb heel de terugrit voor pampus gelegen.






De vorige dagen waren voor mijn kopke echt teveel geworden. Vooral het lawaai van de klassen op schoolreis in het Ecomusée-park hebben me de das omgedaan. In plaats van ’s avonds laat thuis te komen, waren we dan ook al in de namiddag terug. En dan konden we onze “steentjes” gaan uitladen.

Kortom, ’t was fijn er even uit te zijn, nu weet ik tenminste dat ik dat nog kan, maar bovenal weet ik nu dat een echt avontuurlijke of lange reis niet meer zou gaan. En dat is voor mij een gruwelijk vooruitzicht.
Na amper vier dagen doodmoe... En dan te bedenken dat ik een jaar geleden nog een maand door Azië kon trekken, dat ik na de tsunami nog slachtoffers in Sri Lanka ging helpen, dat ik lawaaierige ceremonies in Hindoe-tempels kon filmen... Waar is de tijd?...
Dat neemt natuurlijk niet weg dat ik ga blijven proberen mijn grenzen te verleggen.
Maar ondertussen zal ik dus moeten leren om van héél korte trips lange reisverhaaltjes te breien…

Ik hoop dat jullie toch een beetje genoten hebben van de bescheiden avonturen en de foto's.

Ik had veel liever meer beelden laten zien van deze trip, maar het opladen van de foto's is tegenwoordig een ramp. Het duurt soms wel een kwartier eer er eentje klaar is. In de loop van volgende dagen maak ik een paar fotoalbums op Picasa, dat gaat snel, zo kunnen de liefhebbers daar eens door gaan bladeren om dit stukje van de Elzas nog beter te leren kennen.

Nummer drie... en toch geen 10 oplossers?...



Nog maar opgelost door 5 lezers : Jan, Luk, Chrisje, Marleen en Steven!
En 't is zoiets gekend?!

9. Alle hens aan dek.



Toen we na een uurtje rust, in de luwte voor onze bungalow, terug in het park kwamen was het er al een pak rustiger. De meest schoolreizigers waren alweer vertrokken.

In een halve cirkel rond het domein ligt een waterloop. Elk half uur vaart er een bootje van de inkom naar de uithoek van het park. Het is haast stilstaand water waarop je met een platbodem met geruisloze electrische motor vervoerd wordt, de meest risicoloze boottocht die ik ooit heb ondernomen (de roltrap naar de metro nemen is een stuk gevaarlijker) en toch vroegen er mensen of er zwemvesten aan boord waren… Erger nog : we werden verplicht ons in zo’n plakkerig oranje ding te wurmen. Dus heb ik er Irma ook maar eentje aangetrokken. Als zij belachelijk doen mogen wij dat zeker ook.

Het tochtje duurde maar 20 minuutjes maar ’t was een verademing. De rust van het water, het zachte voortglijden langs het riet, tussen de wilgen, te midden van watervogels… Heerlijk. Een van de vrijwilligers van het park vertelde ondertussen over de natuur. Hoe verkeerd het was om het hele jaar door bomen te kappen want dat we daardoor nooit meer aan echt goed gedroogd hout raakten om huizen te bouwen. Vroeger rooiden de houthakkers enkel bomen rond de periode van kerstmis en nieuwjaar. Op dat tijdstip zijn al de sappen van de boom naar de bodem gevloeid en is de boom al uit zichzelf droog. Maar die oude kennis wordt tegenwoordig in de wind geslagen, met alle gevolgen vandien.

De oude huizen die hier heropgebouwd zijn bestaan voor het grootste deel uit de originele balken die soms wel 600 jaar oud zijn. Daarnaast is er ook nieuw hout moeten gebruikt worden en daar begint de miserie. Na amper 30 jaar begint dat al weg te rotten en moeten er momenteel al restauratiewerken uitgevoerd worden.

De aanlegplek van het bootje was voor mij iets minder interessant want die lag achter een bocht tussen twee watervallen… Ik wist niet hoe snel ik mijn oordoppen moest te pakken krijgen toen we die naderden.

Langs de stroom lag een watermolen maar daar was nog geen sponsor voor gevonden om hem te herstellen. Veel draait hier rond vrijwilligers en donateurs. Alle huizen die hier staan zijn ooit door vrijwilligers gedemonteerd omdat ze gedoemd waren afgebroken te worden, in dit park werden ze dan opnieuw opgebouwd. Al de gereedschappen die in de huisjes liggen (van de hoefsmid, de wolkaarder, de distillerie, de pottenbakker,…) zijn geschonken door mensen uit deze regio die dit park een warm hart toedragen. Dit project houdt hun erfenis levend en geeft een prachtig beeld over hoe het er vroeger aan toe ging aan de jonge generatie die daar totaal geen benul meer van heeft.



Bij de coiffeur : een apparaat om een snor te onderhouden.
Vraag me niet hoe 't werkt.

Op een hoogte was een station herbouwd en de bedoeling was dat er een treintje naar de oude potasiummijn reed die zich hier twee kilometer verder bevindt. Dat project is tijdelijk opgeschort wegens tekort aan middelen.

Naast het station stond een huisje waarin alles te vinden was in verband met wol, weven en textiel. Aan de muren hingen de lapjes die we vroeger op school moesten naaien. Lapjes vol lijntjes van alle mogelijk soorten steken onder mekaar. Heel herkenbaar uit mijn eigen schooltijd.

Daarnaast lag een oude krantenwinkel. Je kon er originele tijdschriften kopen van de dag waarop je geboren bent. Als ze nog in voorraad waren tenminste. Kranten en tijdschriften van voor de jaren 30 zijn er nog volop. De jaargangen vanaf 1940 zijn veel moeilijker te vinden. Onder de oorlog werd alles wat maar enigszins warmte kon geven onmiddellijk opgestookt. En kranten vinden van na de jaren 60 is helemaal problematisch want toen deed de televisie zijn intrede en werd de krant, eens hij uitgelezen was, plots een waardeloos vodje papier. Kortom, van december ’54 of oktober ’57 was er niks meer te vinden.

We namen het bootje terug naar de andere zijde van het park en toen werd het terug idyllisch. Alweer waren we zo goed als alleen in het park dus hadden we de boot helemaal voor ons twee. Met Irma vanzelfsprekend. Als ik geen kop als een ketel had gehad was ik “O sole mio” beginnen zingen want het leek wel of we met zijn twee door onze privé gondelier vervoerd werden. De stilte was zalig, enkel af en toe verbroken door het geklepper van een ooievaar. Een ratelend geluid dat zowel voor communicatie tussen de echtgenoten dient, als voor agressie of defensie. Als een ooievaar aangevallen wordt door een concurrent (een andere die zijn nest wil inpikken omdat hij de ligging leuker vindt bijvoorbeeld) dan blaast het dier zich op als een kat en begint te klepperen om indruk te maken en de agressor te verjagen. Gevechten tussen ooievaars duren maar enkele seconden. De verliezer vliegt gewoon weg.

Door de stilte van het bos wandelen we langs een oud kerkhof. Allemaal verweerde arduinen en metalen kruisjes en rijkbewerkte stenen. Sprookjesachtig badend in het avondlicht dat tussen de bomen viel.

Tot slot klommen we nog eens tot boven in de toren van de versterkte hoeve om een overzicht te hebben. Nu er geen schoolkinderen meer waren konden we rustig van het zicht tot op de Vogezen genieten. Maar de inkijk op de ooievaarsnest was toch wel boeiender. Je krijgt uiteindelijk maar heel zelden de kans op van boven in zo’n nest te kijken.

Het nest zie je rechts, waar de twee muren van de versterkte hoeve samenkomen.

Net toen ik op mijn eigen terrasje ging zitten schrijven brak een kort onweer los. Het weer is hier echt ordelijk : overdag stralende zon, en als je moe bent, en onder de douche kruipt, vindt de wereld dat het tijd is om ook zichzelf eens op te frissen.

Herinneren jullie je nog mijn vondeling uit het bos in Temse? De prachtpoes met haar vier kleintjes die we naar "Allemaal Poezen" gebracht hebben?
Met de moederpoes gaat het heel goed, twee van haar kleintjes hebben een toffe thuis gekregen, haar twee andere baby's zijn jammergenoeg aan FIP overleden. Een ziekte waartegen de medische wetenschap nog steeds machteloos staat.
Ik hoop binnenkort enkele foto's te kunnen plaatsen van de twee jonge katjes in hun nieuwe thuis. Jammergenoeg wordt er daar geworsteld met computerproblemen...
Hier zien jullie moeder en kroost nog eens toen we haar net gevonden hadden.

Willen je het hele verhaal dat ik over de avontuurlijke vondst en redding schreef nog eens herlezen,? Of de foto's terug bekijken? Klik dan hier hieronder, dan komt je op "Het avontuur van Detective Zuster Kat Fael" terecht :

https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=725842801&stopdatum=725929201

(Je kan vanaf vandaag ook steeds het verhaal terugvinden door, in de linkerkantlijn van mijn blog, op de foto onder de "Allemaal Poezen"-button te klikken.)



Omdat het momenteel zo'n drukte is door gedropte kleine poezen loopt de administratie van "Allemaal Poezen" een beetje achter. Nog niet iedereen die meter of peter geworden is van een poes heeft de foto van zijn dier aangekregen.
Ik probeer een pootje toe te steken en tracht het op deze manier in orde te krijgen. Maar mijn geheugen is ook niet meer wat het geweest is, dus als jullie even willen helpen en me laten weten wie er nog een poes gemeterd heeft...

Dit is wat ik nog zeker weet :
CHRISJE werd meter van Robbe,
NICOLE van Amalia,
LUK van Daphne,
ANN van Pepe en Sassy,
en ik en PAUL van Black.

Dus geef een seintje als je nog niet in dit lijstje staat en toch meter of peter bent geworden van een senior-poes.

Aangezien er momenteel een grote toevloed is van "gevonden" dieren zijn er nog meer dan kanditaten genoeg die op een adoptiegezin of een peter of meter zitten te wachten! Neem nog maar eens een kijkje als je zin hebt!

Hier vinden jullie alle uitleg :
http://users.skynet.be/moondiva/adopteren.html

En hier staan de senior-wollebollen die nog een meter of peter zoeken :
http://users.skynet.be/moondiva/zoekend.html

Laat uw goed hart spreken want de dierenasielen hebben het moeilijk momenteel. De vakantie begint weer en veel dieren worden gedropt...
Het kost u slechts 2,5 euro per maand, evenveel als een glaasje drinken op een terrasje...
Komaan! Alle senioren voor de seniorenpoezen in de bres!

Veel mensen zijn al heel warm. Maar ja, dat kan ook moeilijk anders met dit weer.
Vanaf nu dus in kleur...
Maar morgen zullen hier dan zeker 10 namen staan vrees ik...



Nu slechts ééntje : Arendsoog Jan!

Deze week... nóg makkelijker!
Maar om 't toch een klein beetje moeilijker te maken beginnen we in zwart-wit...



Veel succes maar nog veel meer plezier!

In de loop van de namiddag volgt de volgende aflevering van 't reisverhaaltje!

Ik ben onderweg... langzaam maar zeker!
Over een half uurtje een nieuw fotoraadsel en in de loop van de namiddag de 9de aflevering van het reisverhaaltje!

Donderdag, 10 juni.

Elzas, Ecomusée.

4. “Cigogne sauté”. Het bestaat dus.

De dag heel langzaam begonnen door twee knus dicht bij mekaar slapende slakken te fotograferen. Hoe kunt ge als fotograaf een vakantiedag stresslozer beginnen? Uw onderwerp is traag, straffer nog : het slaapt en ge kunt het benaderen tot op een centimeter.

Ze zijn zo lief meneer. En zo stil.

Het onbijt was al even rijkelijk als het diner. Een buffet, dat we misschien in België mediumgroot zouden noemen, maar wat naar Franse normen bijna een Breugeliaanse toestand was. Camembert, noten, rauwe hesp, tomaatjes, sla, en dat allemaal bovenop de gewone confituur en yoghurt spulletjes.



Irma : "Hallo?! Ma?! Gíj hebt uw ontbijt gehad, wilt ge nu aub eens aan mij denken?... Zet uw bril op ijdeltuit! Dan ziet ge tenminste dat ik niet aan die bloemekes aan kan!!!"



Irma : "Sorry. Ik heb me vergist. Ik dacht dat het er andere waren. Deze lust ik niet. Het moeten er volledig gele zijn. Laten we maar ergens anders naartoe gaan."

Onder een gloeiende zon begonnen we vol enthousiasme aan onze wandeling in ’t park. In tegenstelling tot gisterennamiddag was de rust ver te zoeken. Achter elk huisje dook wel een gillende klas schoolkinderen op. Op het markplein werd uitleg gegeven maar de kinderen die naast me zaten vonden het maar saai en ’t was veel boeiender om met hun schoenen het grind op hoopjes te duwen. Voor mij een gruwelijk geluid. Van heel de ochtend heb ik geen enkele uitleg kunnen volgen omdat het niet mogelijk was om zonder oordoppen rond te lopen. Doodvermoeiend.



Een beetje verveeld...

’t Is ook lastig. Mensen zien u intens foto’s nemen, ze willen dan met liefde en plezier wat bijkomende uitleg komen geven, en dan zien ze dat ge doppen uit uw oren haalt! Precies of ge zijt in niets van wat ze net verteld hebben geïnteresseerd! En begin dan maar zoiets waanzinnigs als hyper-acusis uit te leggen. In ’t frans. Niet dat het uitmaakt in welke taal ge zoiets moet trachten uit te leggen, er is toch geen mens die het begrijpt, laat staan die het zich kan inbeelden. Maar het brengt me wel in een lastig parket.

En er waren in de voormiddag zoveel fijne gebeurtenissen mee te maken…

Het voeren van de neerhofdieren heb ik maar overgeslagen want daar was het gejoel van de kinderen niet te harden. Ondertussen hebben we dan het huisje van de coiffeur bezocht. Er lagen tal van instrumentjes om snorren te soigneren en de oudste haardrogers leken wel monsters uit één van de eerste science-fictionfilms. De houtzagerij liet ik links liggen. Dat lawaai kende ik nog goed genoeg van in mijn pa zijn fabriek. Pa is ook doof geworden van ’t kabaal van zijn machines, dat hoef ik er echt niet nog bovenop te krijgen.

 

't Moeten niet altijd schapen zijn.

De lunchtijd van de varkens wou ik echt niet missen. Het zijn zo’n kolossale en grappige beesten. De dikke harige zwarte varkens werden met knollen gevoerd op het marktplein. Het mannetje (300 kilo?) duwde zijn ega steeds op de meest grove manier opzij om haar knollen in te pikken. Hij had echt de manieren van een varken. Onze roze haarloze zwijnen houden van modderbaden om zichzelf te beschermen tegen de zon. Modder is voor hen dus zonnecrème. Hoe meer schaduw een varken heeft hoe properder het is. We reizen om te leren…

Op de middag werden aan de versterkte hoeve de ooievaars gevoed. Ze krijgen de ééndagshaantjes, die in de kippenkwekerijen vergast worden nadat de hennetjes van de haantjes gescheiden zijn. God wat leven we toch in een gruwelijke wereld…

De jonge ooievaars kunnen nog niet vliegen dus het zijn enkel de volwassenen die al eens een haantje komen meepikken. Het jong grut wacht ongeduldig op het nest tot ma terug is en haar maag komt leeg kotsen… Heel de kroost pikt tegelijk naar haar snavel om toch maar als eerste aan de lekkerste brokjes te geraken. Echt smakelijk is het niet zeker als je bedenkt in wat voor smurrie die beesten liggen. In zo’n nest is vanzelfsprekend geen toilet… De man die gisteren de jonge vogels ringde droeg handschoenen om zich te beschermen tegen hun ongedierte. Met reden.

De nesten zijn indrukwekkend. Een ooievaar blijft maar bouwen. Het grootste nest dat ooit ontdekt is woog 700 kilo! In de samenstelling werden onder andere schoenen teruggevonden. Als ge ooit een ooievaar op uw dak wilt, zie dan dat uw dak er tegen kan. Grappig is ook dat op de meeste daken van het park een groot metalen rad bevestigd is waarop de ooievaar zijn nest kan maken. Maar net als bij mensen zijn er ook die liever zonder bouwvergunning aan de slag gaan. Op het huisje pal naast de voederweide heeft een koppel hun nest op het uiteinde van een dak gebouwd. Geen rad nodig, we fiksen het zo wel, en dan zitten we op de eerste rij voor ’t restaurant. Slim gezien.

In augustus zullen alle ooievaars vertrekken. De jongen zullen ze hier de eerste drie jaar niet terug zien, die blijven in Afrika of Spanje tot ze volwassenen zijn, dan pas keren ze terug naar de Elzas. Gesteld dat ze dan nog leven, want in Afrika wordt er volop op hen gejaagd. Van ooievaar kan blijkbaar een lekker stoofpotje gemaakt worden, en dát heeft daar nog altijd prioriteit op ecologisch bewustzijn. “Cigogne sautée” bestaat dus blijkbaar toch. Amper 1 op de 8 vogels zal volwassen worden….

De dieren nemen niet de kortste weg naar ’t zuiden aangezien het niet zo’n geweldige vliegers zijn. De spanwijdte van hun vleugels is wel meer dan anderhalve meter maar er hangt wel een brok vogel van vier kilo tussen.

Ze hebben thermiek nodig om in de lucht te kunnen blijven zweven, vandaar dat ze boven land blijven zweven en een omweg langs Gibraltar maken. Daar is de oversteek  van de zee het smalst en dat kunnen ze al klapwiekend wel halen.

Vanuit de ramen op de hoogste verdieping van de versterkte hoeve kon je recht in een ooievaarsnest kijken. Een flink zootje ongeregeld. De buiken van de jongen zijn bruin van de viezigheid. Er wordt ook regelmatig met een onhandig lange poot achter de oren gekrabt om de vlooien wat te herschikken. Gelukkig zijn hun nekken lenig als slangen, ze krijgen ze in alle bochten gewrongen om hun pluimen te ordenen en wat “ongerechtigheden” te verwijderen.



Bovenaanzicht van een nest.
Een lichtelijk groezelige bende...



Toch enkele rustige plekjes...
Tot de volgende schoolklas binnenstormde natuurlijk...



Oude schoenmakerij.



Vogelverschrikkers.

Na een paar uur werd de drukte en ’t lawaai me te veel, het licht was veel te hard om zinnige foto’s te maken en we besloten achter op het hotelterras iets te gaan drinken.

We kropen weg in het verste hoekje tot we ook daar moesten vluchten omdat er een paar kinderen met latten tegen mekaar begonnen te slaan… Dus gingen we maar even “chillen” aan onze bungalow, misschien zou het er in 't park in de late namiddag rustiger  aan toe gaan? Ik was dolgelukkig dat we hier waren blijven logeren, ik was hard aan mijn stille oase toe.



Binnenkort aflevering 10!

Tja, moet ik die laatst bijgekomen mensen nu ook 'arendsogen' noemen omdat ze goed tussen de regels kunnen lezen?
Ik vind alleszins dat ze een dikke proficiat verdienen voor doorzettingsvermogen, 't zijn alleszins géén opgevers!



Onderweg naar Frankrijk even mijn schoen uitgetrokken en een fotoraadseltje gemaakt. Ik verveel me nooit.

Dus... met veel pijn en smarten opgelost door : Klaproosje, Kaatje, Chrisje, Nand, Jan, Tineke, Lange Lou, Nand, Luk, Redpoppy, Fernanda, Veveke, Mieke, Opapat, Geert en Nilleke!