Sri Lanka reisverhaal deel 4
4. Gebroken levens aan een gebroken kust.
De straat oversteken is hier altijd ’t moeilijkste moment. Zeker omdat de auto’s, koeien, driewielers, brommers, en de razendsnelle Tata-bussen links rijden… Ik kijk altijd vier maal om me heen voor ik oversteek, dus het duurt altijd wel even en nog word ik regelmatig op vijf centimeter van mijn bloes voorbijgezoefd. Maar vijf centimeter vinden ze hier ruim.
Er stonden nog ruïnes genoeg om ongestoord wat foto’s in te gaan nemen. (Alhoewel ongestoord in Sri Lanka een onbestaand begrip is, er duikt altijd wel iemand op vanachter een struikske, een rotske of een muurke… Als ik nog denk aan de jaren dat ik enkel mijn plasje dierf doen als er niemand in de buurt was! Hoe ik aan die periode geen gesprongen blaas heb overgehouden weet ik nog altijd niet. )
Visser aan de gebroken kust van Galle.
Dorst, dus even een kokosnoot kopen.
Ik betaal met een briefje gelijkwaardig aan iets meer dan een halve euro en nog is het te groot
en moet er elders wisselgeld gehaald worden... Dus koop ik nog maar wat meer 
Sommige huizen staan er nog voor de helft. De rest is weggezakt in zee. Ik was nog geen uur op pad of ik was al door twee madammen in hun huizen uitgenodigd geweest. Trots werden buiten de ravage, de gigantische kalenders (een gegeerd verzamelobject hier. Hoe groter hoe liever, en pas écht waardevol als er iets kompleet exotisch op afgebeeld staat, zoals de bergen van Zwitserland. Sneeuw!!!!), ook de foto’s van de kinderen getoond. Wat natuurlijk weer tot de meest warrige misverstanden leidde door hun totaal gebrek aan kennis van ‘t Engels.
Zat die kleine van de foto nu op dit moment op school of was die ook verdronken in de tsunami? Oh God, hoe zat het nu weer?… OK dan stellen we maar weer wat vragen in "Papadam-Engels" :
“Is this son? Son who is now at school?”
“No. Is his father on the picture.”
“Ah! His father when he was still a very young boy! Very nice photo.”
“No not father, is son of father.”
“Who is also killed in the tsunami?”
“No. Father dead. Son at school.”
“So the boy on the picture is the son who is now at school?”
“No, is his brother.”
“The brother of the father, when they were both young?”
“No is child. Is son. Of father.”
“Who is at school now?...”
“No. Died with father in tsunami.”
En dan komen ze uit de slaapkamer met alweer een volgende foto aandragen….
Soit, het eindigt altijd hetzelfde: dat geen van beide partijen nog weet waar we eigenlijk over staan te zwetsen, wat doelloos naar mekaar staan te grijnzen, de ene partij dan toch nog wat centjes of minstens een bic uit het gedoe weet te slepen en dat vervolgens beide partijen het dan maar voor bekeken houden en met een brede smile afscheid nemen. In communicatie zijn ze niet echt straf. Niet met buitenlanders maar ook niet onderling. “Direktheid” en "duidelijkheid" zijn nu eenmaal geen Aziatische karaktertrekken en dat durft dan ook wel eens voor misverstanden zorgen. Al dan niet gewapende...
Drie generaties vrouwen. Let op de kalender aan de muur.
Dit is een kleintje, er bestaan er van meer dan anderhalve meter lengte!
Het door heel de wereld gekende busstation van Galle, waar tijdens de tsunami de beelden geschoten werden van mensen die zich aan ’t dak vasthielden om niet weggespoeld te worden is helemaal terug in orde. Meer zelfs, het lijkt 1 gigantisch oranje reclamepaneel. Het is van top tot teen vol reclame geschilderd en is een, zo mogelijk, nog lelijker gedrocht dan het vroeger al was.
Wij sakkeren dan wel dikwijls op onze bouwverorderingen maar een land waar alles, maar dan ook álles, toegelaten is begint er op den duur toch ook wel heel raar uit te zien moet ik zeggen. Zeker als er enige mate van welstand begint te komen want dan willen ze een nóg opvallender, nóg schreeuweriger huis dan de buren. Het komt de esthetiek niet echt ten goede : wonen in een blinkend knalgroen betegeld huis naast een buurman met een voorliefde voor blauwe pleister en tegenover een reclamebord dat zo groot is als beide huizen samen. Schoon is anders. Waar is de tijd van de bruine en okerkleurige hutten met de palmbladeren daken, organisch verscholen in ’t groen?… 20 jaar geleden… onherroepelijk voorbij dus.
Ik zal in een van de volgende afleveringen eens wat "ultra-moderne" gebouwen laten zien. Ge zou vergeten dat ge in Sri Lanka zit en per ongeluk op Saturnus geland zijt 
Op de markt van Galle even wat banaantjes kopen want onze laatste maaltijd
is ondertussen toch al weer meer dan 10 geleden verorberd...
De staat van de weg bleef heel goed tot in het diepe zuiden, maar vanaf daar kon zelfs Paul niet meer op zijn zetelke blijven dutten want zijn kop botste als een superballeke tegen de hoofdsteun. Ik was echt blij dat stilaan ons hotel in zicht kwam want ik zag bollekes, sterrekes en over en weer rollende kokosnoten voor mij ogen van moeheid. Enfin, die kokosnoten waren wel echt natuurlijk.
-----------------------------------------------------------------------------------------
Ik probeer om over enkele dagen weer een stukje van mijn reisverhaal te bewerken en er enkele foto's bij te zoeken, maar 't vlot niet goed. Door de oorlogsituatie was het moeilijk om over grappige dingen te schrijven en de meeste delen van mijn verhaal zijn te somber, te emotioneel, te persoonlijk of te politiek. 't Is deze keer echt moeilijk om uit mijn schrijfsels iets luchtigs voor mijn op blogje te distilleren... Maar ik blijf mijn best doen