Een digibeet in aktie. Deel 2 van 2.
Een digibeet in aktie. Deel 2 :
Heintje zonder eindje.
Twee maanden geleden was ik jarig, en écht niet in de stemming voor een feest, maar tot mijn groot plezier waren er toch enkele goede zielen die een attentie of een kadootje gaven. Het fijnste geschenk kwam van een kameraad die een massa van mijn lievelingsliedjes op zijn pc had verzameld, en die naar mijn iPod overtapte. Ik was de koning te rijk!
Op de duur slaagde ik er ook nog in mijn eigen cd’s op het dingetje te krijgen en plots bezat ik een juke-boxke met meer dan 3000 liedjes en klassieke stukken! OK, 3000 omdat de meeste stukken er ook drie keer op staan natuurlijk…
Het eerste wat in me opkwam was die nieuwe rijkdom met mijn andere kameraden te delen.
Op een dag trok ik met mijn schat naar een vriendin en ging ik aan de slag om mijn muziek op haar laptop over te zetten. Wat we ook probeerden, niks lukte. Op de duur deed ik een wanhoopspoging om, als test, háár liedjesbibliotheek naar mijn machientje over te zetten om te zien of ’t ding niet gewoon kapot was. En ja, dat werkte wél! Al haar 9 liedjes vloeiden over van haar laptop naar mijn iPodje. Tot mijn vriendin (van origine een Duitse) de kreet slaagde : “Oh néé… Heintje! Stop! Stóóóp!!! Daar komt Heintje!!! En daar komt geen einde aan!” Ik had er geen idee van hoe het proces te stoppen, tenandere, ik begreep de reden van de paniek ook niet. Heintje kan nu toch zó erg niet zijn? Later zou blijken dat ik een onscheidbare eindeloze reeks Heintjes-liedjes die aan mekaar gebreid zijn had overgenomen. Heintje zonder eindje dus.
Om kort te gaan : het is onmogelijk om van een iPod muziek naar iemands pc over te zetten, dus moest er een omweg gebruikt worden. Mijn muziekjes moesten eerst thuis via mijn pc naar een losse harde schijf overgezet worden en via die weg op haar pc terechtkomen. De truk met de harde schijf liet ik aan Echtgenoot over en het volgende weekend trok ik apetrots met mijn schat naar mijn vriendin. Na het nodige gesukkel stond alles op haar pc. Dolgelukkig brandde ze een cd, want de liedjes waren bedoeld om in haar auto te beluisteren, en wat bleek… haar auto spuwde het cd-tje gewoon uit. Het ondankbaar nest. De liedjes stonden blijkbaar in MP4 in plaats van MP3. Voor mij een onverklaarbare uitleg want heel de MP3-spelertjes-periode was kompleet aan mij voorbij gegaan. De stilte-liefhebber weet ge nog?...
Enfin, ze kon nu toch alvast de liedjes op haar nieuwe laptop beluisteren. Waar we jammer genoeg maar niet achter kwamen was hoe we hem luider dan op fluistervolume konden laten spelen. We hadden dus de keuze ofwel met ons oor tegen haar laptop te hangen ofwel naar het stille blikkerige geluidje op mijn iPod te luisteren. Ik verzeker u, een geweldige manier om de genoegens van ’t muziekbeluisteren te beleven. Onze lach klonk een stuk luider dan de muziek, om nog te zwijgen van ’t lawaai in mijn kop.
Een oplossing is niet direct in zicht, of MP4 moet omgezet worden naar MP3 en aangezien ik die letterkes amper in de juiste volgorde getypt krijg is dit een probleem dat mijn petje ver overstijgt. Maar ondertussen deel ik wel vrolijk verder mijn liedjes met mijn maten en ooit zal er wel eens iemand met een oplossing komen die dan hopelijk weer met de anderen gedeeld zal worden.
Als ge oud wordt moet ge niet meer op uw eentje proberen na te denken, ge moet u inloggen in ’t superbrein van uw even oude vriendenkring en op de duur komt er nog wel iets zinnigs uit. Het leven wordt moeilijk voor een digibeet als ik maar met een paar collega’s samen komt er nog wel één zinnig breintje uit voort.
Daarnet nog vertrok ik met de auto van Echtgenoot en ’t was voetbal op de radio. Alweer. Aangezien ik gisteren aan dat voetbalgeklets ontvlucht was door het knopje van zijn cd-speler te vinden en ik heel de weg naar 1 en ’t zelfde liedje, door hemzelf gezongen, had geluisterd (ik hoor hem graag, maar aan alles zijn grenzen) ging ik deze keer slim zijn…
Ik stapte terug uit, liep naar mijn eigen oude knar en peuterde daar met veel moeite mijn “lievelingsliekes-cd” van vóór mijn iPod-tijd uit mijn cd-speler. En trots dat ik was dat ik zo’n simpele oplossing gevonden had! Ik stopte het cd-ke in de nieuwe auto en dat kreng… spuwde hem uit! Rap geef ik niet op dus ik duwde hem er tot vijf maal toe terug in, zo van : “En gij zúlt die draaien, want dit is een rond blinkend schijfke - een cd-ke - en gíj zijt een cd-speler, dus gíj moet u van uw taak kwijten!”
Maar nee, hij wou mijn ding niet. Toen viel mijn euroke alweer, dit is een schijfje met “MP-godweethoeveels” op en dat gaat in een gewone autoradio nooit spelen…
Ik heb tijdens dat ritje dan maar zelf gezongen.
Maar dat neemt allemaal niet weg dat ik ’t echt niet meer geestig vind. Ik vraag mij af hoe ik op mijn écht oude dag nog ga kunnen overleven in deze wereld. Hopelijk maken ze de electrische tandenborstels of waterkokers niet ingewikkelder dan ze nu zijn of ik zal voortijdig moeten afhaken.
’t Ergste van al is nog dat ik al die electrische en electronische prullen geen warm hart toedraag. In zoverre ze nuttig zijn tolereer ik ze, maar leuk vind ik ze nooit.
Al de tijd die ik verlies door foto’s te verkleinen en ze op te laden om ze op mijn blog te zetten (waarschijnlijk op de meest onhandige manier), door Word-documenten op een zinnige manier op ’t scherm te laten verschijnen… Al die tijd zou ik gewoon kunnen gaan fotograferen of zitten schrijven en de 100.000 ideetjes en verhalen die in mijn kop zitten de vrijheid geven… Hoeveel nuttiger en plezanter zou dat niet zijn?
Maar ja, hoe gaat ge de foto’s tonen en de schrijfseltjes laten lezen als ge ze niet op een blog zet? Ge hebt geen ouders, geen broers of zussen, geen kinderen, en uw katten kunnen niet lezen. Wat is ’t nut als alles hier in de schuif ligt te liggen en niemand er eens om kan glimlachen? Dus de cirkel is rond. Ge schrijft graag, ge fotografeert graag, ge wilt met liefde en plezier mensen laten meegenieten van uw reizen of onnozele avonturen en wat is ’t resultaat? Dat ge een onnozele tekst zit te typen over al uw stommiteiten en dat ge die nu op uw blog gaat proberen te plaatsen, alweer met het nodige geworstel met de electronica. Iets wat dezelfde frustratie gaat opleveren als die waaruit deze tekst geboren is... 
Serendipity : "Geen ouders, geen broers of zussen, geen kleinkinderen... Amai, daar schiet mijn gemoed nu toch echt wel van vol..."
Nemuri Neko : "Waarom? Dat is toch heel praktisch? Dan moet ze ook haar kasten niet delen met iemand. Allez, zie ons hier weer zitten. Ik kan mij hier amper uitstrekken omdat gij ook per se boven op haar bureau wilt komen liggen."
Serendipity : "Gij begrijpt haar niet. Gij zijt een kater. Gij hebt geen hart, gij!"
Nemuri Neko : "Maar jawel! En een lever, en nieren, en een blaas, en over die ballekes gaan we zwijgen want die hebt gij zelfs nooit gehad."
Serendipity : "Maar snapt ge 't dan niet?!!! Ze fotografeert ons graag en wat moet ze met die foto's doen als ze die aan niemand kan laten zien?"
Nemuri Neko : "Waarom moet ze ons fotograferen? Ik weet echt wel hoe gij er uitziet hoor! En mijn eigen ken ik ook! Wij vrágen toch niet om gefotografeerd te worden?"
Nemuri Neko : "En al zeker niet in zo'n onelegante pose..."
Nemuri Neko : "Allez toe, ik heb medelijden, 't is al goed, neemt nog maar een fotoke... Ik zal poseren. Of zullen we 't in 't vervolg 'poezeren' noemen?"
