Een digibeet in aktie. Deel 2 van 2.

Nu even geen tijd om jullie mails met veronderstelde oplossingen te beantwoorden en de tips te geven waarop jullie recht hebben om zo je best te doen... Komt later op de avond wel.
Als leesvoer plaats ik al snel 't tweede deel over mijn "digibeet"-verhaal.



Maar ik kan alvast melden dat het raadsel ondertussen opgelost is door Luk en Lilith.

Een digibeet in aktie.
Deel 1 van 2 : Zing, vecht, huil, bid, knoei, vloek, streel, wrijf, aai, smijt... en krijg alleen gedonder!

Oud worden in deze complexe wereld... ’t is voor een mens als ik verdorie niet makkelijk. Dat mocht ik dit weekend weer danig ondervinden.

Vannacht gaf mijn draadloze muis de geest. Maar pc-muizen genoeg in huis, dus sloot Echtgenoot die van een laptop aan. In vergelijking met mijn oude muis - die meer 't formaat van een kleine rat heeft - was dit echt een onderdeurtje met een kort staartje. Wegens die te korte draad moest het muizeke jammer genoeg aan de linkerzijde van mijn klavier gelegd worden. Het zou niet echt makkelijk werken worden maar moeilijk gaat ook.
Wat ik wel vervelend vond aan dat muizeke was dat het omgekeerd werkte, als ge de cursor naar links wou drijven moest ge naar rechts bewegen. Lastige muis wel. Een spiegelbeeldmuis begot. Wie vindt zoiets toch uit?... Ge moet dan al met uw rechterarm helemaal over uw keyboard gebogen met die muis zitten bewegen en die doet dan pedoemme alles ook nog in omgekeerde richting. Pffft. Ge krijgt goesting om met iets te gaan gooien.
Gelukkig viel na minder dan een minuut mijn euroke dat ik die muis ondersteboven vast hield… Tja, weer zo'n designmodelleke waar ge kop noch staart aan krijgt.
Met dat kleine ding was Photoshoppen nogal lastig dus ging ik me aan een andere klus begeven : het ordenen van mijn muziekskes…

Sinds ik aan die miserabele rotziekte “tinnitus” lijd moet ik van de dokter proberen om met muziek te werken. Ik, de grootste liefhebber van pure stilte. Een marteling vind ik het. Maar aangezien die oorsuizingen nooit meer gaan verdwijnen ben ik wel verplicht er mee te leren leven. Op onze leeftijd is dat wel met meer dingen zo...
Sinds maanden tracht ik dus te leren om te schrijven en te werken met muziek op de achtergrond in de hoop het geluid in mijn eigen kop wat te verdringen. Vandaar dat ik me onlangs een iPod heb aangeschaft. Mijn vrienden hun ogen vielen bijna uit hun kassen : "Zij?!! Met een machientje met zoveel knopkes?!! En dan nog iets electrisch?! Néé?! Dat kan toch niet waar zijn?!..."

Edoch, ik kocht me dus zo'n klein privé-juke-boxke waar ge uw lievelingsmuziek kunt opzetten. Het enige dat ik van zo’n ding kende was de juiste schrijfwijze - mijn vriendin schreef het nog altijd als “nen eye-pot” - maar meer dan dat het als "iPod" geschreven werd wist ik er dus ook niet van.
Tot mijn groot ongenoegen zitten er tegenwoordig nergens nog boekjes met handleidingen bij, ge moet het nu maar op ’t internet opsnorren en uw plan trekken. En ik ben echt wel een lezer, dus ook een handleidingenlezer, maar als ik iets op een pc moet gaan zoeken en dan ook nog verplicht word het dààr te lezen dan haak ik af. Lezen doet ge volgens mij nog altijd in een boek of van een blad papier. Er moet gebladerd kunnen worden, ge moet geknisper van papier horen, en dat moet in een zetel of een bed gebeuren, kortom voor mij is 't "boekgevoel" nog altijd heel belangrijk.
Gevolg : ik probeer mijn kleinood dus meester te worden zonder die broodnodige handleiding. Ik streel, aai en wrijf  maar wat over knopjes tot er iets gebeurt dat min of meer aan mijn verwachting voldoet. Uiteindelijk heb ik van al die knopjes maar ééntje nodig, dat is dat met die muzieknoot op. Maar zelfs als ge slechts dat ene knopje aanraakt (touch screen weet ge wel!) ontvouwt zich toch een hele wrééd complexe wereld .

Ik zat dus vannacht te proberen om op mijn pc “play-lists” te maken. Daar ging mijn piepklein designmuizeke alvast niet moe van worden. Uiteindelijk is 't niet meer dan titels selecteren en die naar ’t mapje “auto-meezing-muziekskes” slepen. De bedoeling was om wat plezante liedjes samen in 1 map te zetten speciaal om die leuke reeks in mijn auto te kunnen draaien. Want ondertussen had ik al wel geleerd dat een iPod in een auto anders niet te gebruiken is.
Ge zet die op, ge luistert naar een liedje, maar ’t volgende nummer vindt ge echt niet geschikt voor in de auto dus wilt ge een ander kiezen. Na een vurig “Lust for life” van Iggy Pop meegebruld te hebben zijt ge écht niet "in the mood" om een of ander Gregoriaans gezang  te gaan meeneurieën  of de Dodenmars - hoe schoon ze ook is - te moeten aanhoren.
En dat "een ander plezant meezingerke zoeken" blijkt dus al rijdend een onmogelijke opgave… Althans zonder door minstens twee vangrails te vliegen en drie lantaarnpalen te raken.
Wilt ge op dat machientje een ander liedje horen dan moet ge eerst dat ding terug aanzetten (door het liefdevol te strelen. Touch pad weet ge nog...) dan pas gaat zijn lichtje branden, vervolgens moet ge de lijst met liedjes zoeken. Waarop ge de keuze krijgt uit de lijst gesorteerd volgens titel, of volgens artiest, of volgens genre (ondertussen lantaarnpaal drie geraakt dus) en dan wordt ge geacht zachtjes aaiend te scrollen tot ge een leuke meezinger gevonden hebt. Een levensgevaarlijke opdracht.

Om al die mogelijke close-encounters met lantaarnpalen te vermijden begon ik dus braaf thuis een playlist samen te stellen. Zonder handleiding. Oeverloos.
Vooral toen achteraf bleek dat ik mijn iPod op mijn pc was vergeten aan te sluiten en als basis de verkeerde lijst genomen had, namelijk de beperkte lijst die op mijn pc staat in plaats van de volledige verzameling die door mijn maatje op mijn iPodje gezet was...

Alweer meer dan een uur werk dat ik later opnieuw zou moeten doen...
Het deed me denken aan het mopje van de goede fee die vraagt : “Ge moogt een wens doen maar slechts één, dus zie dat 't er een goeie is.” Ge moet dan antwoorden : “Goede Fee, geef me al de tijd terug die ik verloren heb met vruchteloos aan een computer te zitten prutsen.”
Als uw wens verhoord wordt krijgt ge ineens minstens10 jaar van uw leven terug.

Muis kapot, playlist mislukt. Ben maar met een boek in bed gekropen. Boeken zullen toch altijd wel mijn beste vrienden blijven. Maar dat neemt niet weg dat ik wel moet voortgaan met dat muziekgedoe om mijn tinnitus te lijf te gaan. Het einde van de miserie is nog niet in zicht.

Maar daar vertel ik morgen verder over!



Hanuman : "Triestig waar de 'oudheid van tegenwoordig' zich mee bezighoudt..."



Hanuman : "En onder ons gezegd en gezwegen : heel blij dat ik geen kattin ben want in die rommel zou ik zelfs mijn eigen jong nog niet terugvinden..."



Nemuri Neko : "Amai Hanuman, nu klinkt ge echt wel als de oude zak die ge in feite zijt. Ge zou trots moeten zijn dat ons ma met haar laatste krachten de moderne wereld probeert de baas te worden! Gíj, gíj de grote jager, heb ik nog nooit met zoveel overgave en intensiteit en zonder op te geven met een echte muis zien spelen als ons ma met die van haar hoor!"
Hanuman : "Onnozel bazeke... zwijg en slaap verder voor ge nog meer van die pijnlijke lapsussen te berde brengt."
Nemuri Neko : "Hoe? Heb ik iets verkeerd gezegd misschie-"
Hanuman : "ZWIJGEN!"

Nog steeds maar enkel door Luk opgelost...
En vergeet alle schoenen, sportschoenen, sportjasjes en consoorten!

Zoals meestal... als eerste opgelost door Luk. En er is zelfs nog niemand anders in zicht. Zelfs niet in de verte. Dus maak ik 't maar ineens een stuk makkelijker?...

Ondertussen worden hier ook nog aan de lopende band verkopen van schilderijen (per opbod! Een veiling die dagen aan een stuk doorging), horloges, jassen, juwelen met amber (volgens mij dan nog namaak), fotoapparaten, gouden en zilveren kettingen per centimeter, nepkunst uit de Baltische staten (want daar organiseert deze maatschappij ook cruises en daar kopen ze dus ook lekker veel zooi in die ze hier tegen waanzinnige prijzen trachten te slijten), eieren van Faubergé… enzovoort enzovoort georganiseerd. Elke dag is er wel een ander “marktje” waar je zogezegd reuze zaken kan doen.



De "shopping-mall" waar dagelijks andere "koopjes" "op straat" staan uitgestald.



Handel drijven kunnen ze niet laten. En 't gaat blijkbaar altijd en overal.
Hier verschijnt plots een camerawinkeltje naast het zwembad...



De kunstgalerij.



Om nog te zwijgen over al de foto's die aan tientallen panelen te koop hangen...
Wat je op deze foto ziet is nog maar een fractie van de totale fotowanden.
Voor 't grootste deel verdwijnt deze inkt en papier na deze cruise onverkocht in de vuilbak...
Triest.



Ze verdienen ook flink hun kost met hun casino en zelfs voor de bingo-kaarten waar de bejaarden zo aan verslingerd zijn als tijdpassering moet betaald worden. Zielig gewoon. Op mijn vijf andere cruises heb ik nog nooit zo’n geldklopperij meegemaakt. Het is bij momenten stuitend vooral omdat hun grote reclame “Alles inbegrepen” is en je dan zelfs voor een stom shuttlebusje een hoge prijs aangerekend krijgt. Gelukkig vallen hun drankprijzen, zeker in vergelijking met Amerikaanse cruiseschepen, erg mee. Drank en sigaretten zijn namelijk tax-free aan boord.

In de vooravond viel ik in bed en geraakte amper nog wakker voor ’t diner. Sinds gisteren de kelners uit ons restaurantje zo verliefd zijn geworden op mijn panoramische foto’s kunnen ze er niet genoeg meer van krijgen. Midden onder ’t diner werd ik plots meegetroond naar ’t reuze restaurant waar de kelners opeens aan ’t dansen waren gegaan. Ze wilden graag dat ik er foto’s van ging nemen zodat ze die naar hun familie konden sturen. Jammer genoeg is mijn apparaatje daar niet direkt geschikt voor. Voor panoramafoto’s moet de wereld stilstaan want die moet ik nemen met een lage sluitertijd en in de situatie waar ik nu in terecht gekomen was, was er geen mens die stil stond… Om beurten worden er kelners aangeduid om de paljas te gaan uithangen, er is geen ontkomen aan, it’s part of the job. Zelfs een gewone ober ontsnapt niet aan de multifunctionele rol die hij hier aan boord moet spelen. De pastoor leidt trouwens onder andere ook de bingo…
Op de glazen wenteltrap dansten kelners tot en met de maître d’hôtel en in de zaal deed iedereen even gek. ’t Was dan vanavond ook Carnaval aan boord… Ik heb foto’s genomen maar goed zijn ze natuurlijk niet. Na het dessert snel naar de kajuit gevlucht want dan ging aan boord de “Carnavalstoet” beginnen en dat was nu wel ’t laatste waar ik in verzeild wou raken. Carnaval in Aalst tot daaraan toe, maar Carnaval op een cruiseboot in volle zee in Noorwegen?...



Ambiance in 't Taurus Restaurant.



Sta hier als arme kelner maar uw verplichte maandelijkse Macarena te dansen...





Terug in mijn kleine Samsara restaurantje... Héérlijk.
"And now dear Robi,... pour me a glass of silence please..."

De zee was lekker wild maar doordat de boot extra zijdelingse stabilisatoren kan uitklappen blijft hij vrijwel kalm doorvaren. Om half één ging eindelijk, na een dag van maar liefst 141 uur, de zon nog eens een paar uurtjes onder. Héérlijk. Eindelijk even rust.





Het fotoalbum van deze dag kan je inkijken op
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/CruiseNoorwegen11Tromso?authkey=Gv1sRgCKCQgJLNrL_ImAE#

In de volgende afleveringen bezoeken we de grootste gletsjer van Europa...
Te land, ter zee en in de lucht

Best goed gekend, maar toch niet zo makkelijk...
Hoop ik



Veel succes maar nog veel maar plezier!

Op 1 december nam ik deze foto's. Je verwacht op dit moment toch geen kleuren meer te zien, noch blaadjes?... En toch, er is nog een massa kleur te vinden in 't park en aan vele bomen hangen ondanks de felle stormen nog steeds bladeren...







Deze treurwilg ziet er ook nog helemaal niet treurig uit...



Het kerkje zit nog verscholen achter de laatste gouden blaadjes.





Elke boomsoort heeft een andere vorm van takken. Nu ze haast kaal zijn kan je de verschillen goed zien. 't Is prachtig om eens naar boven te kijken als je in een park bent.





Maar gezien de temperaturen is 't binnen toch warmer.
Alhoewel misschien niet in dit gebouw, want dit is de ingang van het gloednieuwe pand van de bloedbank in Niel en in hun tanks is het -197°C. In Cryo Save kan je het navelstrengbloed van pasgeborenen laten bewaren, in hoop dat als het kind later ziek wordt het door zijn eigen stamcellen genezen kan worden. Nog steeds een zeer omstreden theorie. Als je hier meer over wil weten tik dan gewoon even de naam van 't bedrijf in Google in, en een frisse - of onfrisse, 't is maar hoe je 't bekijkt - wereld zal voor je open gaan.
OK, fris dus. Dan toch maar terug 't park in. Of beter nog, een gezellig cafeetje om op te warmen.

Vergeet de natte kattensnorren, de kapotte douchesproeiers, de bevroren haren, de lieflijke dauw op spinrag of de gebarsten ijsblokjes...
Laten we nog even genieten van de schoonheid...



van het etherisch sprookjesachtige,...



van de inspirerende eenvoud...



die je fantasie meevoert naar de hogere sferen van ...



...een doordeweekse paardenbloempluis in doodgewone regen in Noorwegen.



Maar de Belgische of de Nederlandse zien er 't zelfde uit hoor. Ook de regen.
Proficiat, heel goed gezien Luk, Jan, Geert, Lilith, Piet, Nand, Vif, Klaproosje, Utta, Nil, Vera, Lisette, Rudy, Kathleen, Redpoppy, Tineke, Lange Lou, Nadine, Dolfijn, Opapat en Kaatje en yes, net op de valreep, Fernanda ook nog!

En wat hebben we nu deze week geleerd? Of beter, wat hebben Luk en Jan deze week geleerd?...
Dat ge verdorie veel chance hebt als ge 't van de eerste foto herkent en dat 't daarom nog geen gemakkelijk raadsel is.

De foto van de laatste kans... Nu moeten toch meer mensen het herkennen?...



Alvast opgelost door 11 lezers! Bravo Luk, Jan, Geert, Lilith, Piet, Nand, Vif, Klaproosje, Utta, Nil en Veveke!

Ik laat dit bericht, van gisteren, even bovenaan mijn blog staan. Het is te belangrijk.
Voor de nieuwe oogst van vandaag scrollen jullie dus even naar beneden.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Berichtje speciaal voor eventuele lezers uit Sint-Job-in-'t -Goor (België) en voor mensen die daar kennissen en familie hebben wonen.

Mijn vriendin haar witte kater "Artuur" - met grijze vlekken op zijn flanken en grijze oortjes - is sinds 18 november zoek. Hij is een trouwe huispoes die nooit ver op stap gaat, hij is zelfs een beetje schuw. Hij woont in de buurt van de Hoge Baan, Vrijwilligersstraat, Moeshofstraat...
Willen mensen die in deze zone wonen aub even in hun garage, kelder, tuinhuisje... kijken of hij daar misschien niet opgesloten zit?
En wil iedereen die vrienden of familie heeft in de omgeving van Sint Job dit artikel kopiëren en het even naar hen doormailen? Een kleine moeite, die zoals jullie weten veel resultaat kan opleveren.
Je zou er mijn vriendin en haar jonge dochter héél gelukkig mee maken. Zelfs al hebben jullie slecht nieuws te melden laat het toch weten. De waarheid kennen is nog altijd beter dan elke avond in de regen op zoek te gaan naar Artuur.
Vanzelfsprekend wacht diegene die helpt hem te vinden een goede beloning.



Artuur in zijn favoriete boom.

Weet je nog?... Twee weken geleden hebben we - door allemaal via internet samen te werken - nog een verloren poes kunnen plaatsen. Misschien lukt het ons dan samen ook wel om Artuur en zijn baasje weer te verenigen?
Trouwens één van volgende dagen vertel ik nog een mooi verhaal (dat ik vorige week meemaakte)  over een verloren poes, alweer mét een happy end. Ze raakte nog de avond zélf terug bij haar baasjes! Het kán dus!
Komaan, we gaan ervoor! Denk aan mijn lijfspreuk :
Voor het slagen van het kwaad,
is niets anders nodig dan dat goede mensen niets doen.

Maar nee, geen kattensnorren of cactussen in de regen. Geen douchekranen. Geen tuinsproeiers.
Veel simpeler. Ge moet echt geen cactus of poes hebben om dit te herkennen. Ge zijt er in uw leven al duizenden malen stomweg achteloos aan voorbijgelopen. Ge had beter eens goed gekeken want 't is zoiets moois...



Dus helaas Luk, Jan, Geert, Lilith en Piet staan hier nog altijd alleen te schitteren.
Gelukkig zijn ze al met genoeg om een kaartje te leggen.
Mensen 't is wel al donderdag hé... Dus nog 1 of hooguit 2 foto's te gaan...
En 't ergste is dan nog dat ik dit onderwerp al ooit eens voor een fotoraadsel gebruikt heb...

Hoofdstuk 11.
Deel 4 : Een "commerce" om van te kotsen. Maar de zakjes liggen dan ook klaar.

Ik was zo blij even in mijn kajuit op bed te kunnen vallen maar die luxe duurde maar 10 minuten. Dan was het tijd voor de afternoon tea (en die was welkom omdat we als lunch onderweg alleen - al lopend dan nog - een paar bananen geknabbeld hadden) en van die service zijn we voor de eerste keer uitgebreid gaan genieten. Met een bord vol cake-jes, taartjes en puddingskes hebben we ons samen met de rest van de lemmingen aan dek geïnstalleerd om naar de afvaart uit Tromso te kijken. Goed ingeduffeld vanzelfsprekend. We beginnen het te leren : het “senioren-cruisen”.



Bye bye Tromso...



Een klein deel volgt de afvaart in open lucht...



... het leeuwendeel van de passagiers zit al knus in de lobby of café's.

Vlak na Tromso zag de natuur er even totaal anders uit. De bergen waren er lager en veel minder steil. Het was een haast lieflijke natuur vol rotsen onderbroken door zacht naar zee aflopende groene weiden waarin kleine, meestal rode, vakantiehuisjes stonden. Elke huisje heeft hier een boot. Noren houden van vissen. Vooral als ze ze in hun pan kunnen gooien. Het leek wel of we door een hobbitland gleden. Je kon je zo voorstellen dat hier kabouters of trolletjes in de miniatuurhuisjes woonden, die kuddes van mini-rendiertjes kweekten op de kleine weitjes. Allemaal aan de voet van grote, hoge bergwanden.





Eens de fjord uit kwamen we terug in de onherbergzamere delen. Kale bergen waarvoor kleine ruige eilandjes lagen. Zelfs op die brokken steen bevond zich af en toe een groepje van enkele huizen. En als je goed keek bespeurde je op zo’n - voor de rest bar en kaal - rotseiland, zelfs een wit kerkje! Ik mag er niet aan denken hoeveel parochianen die pastoor op zondag nog mag verwelkomen… Bij ons zeggen ze “twee man en een paardenkop”, ik vrees dat het hier “twee man en een rendierkop” zal zijn. Ik zou trouwens niet eens weten hoe de mensen naar dat kerkje zouden moeten komen. Er lag wel een klein strandje dus misschien komt iedereen per boot? Alhoewel, over deze woelige zee?... Dan kan je ineens komen offeren om je te genezen van je zeeziekte en bidden voor een veilige thuisvaart.



Kijk goed naar die minuscule eilandjes in de verte...



... en zie wat daar opdoemt...



... een strandje met de dorpskerk. Zonder dorp.

Toen we ’s avonds naar ’t restaurant gingen lagen overal op de trapleuningen en andere strategische plekken kleine blauwe plastic zakjes klaar. Een discretere aanduiding dat een ruige zee te verwachten was is niet mogelijk. Ze zijn toch lekker subtiel op sommige terreinen. Waren ze dat op andere punten ook maar... Vooral in de wellness van de Samsara zou ik enige subtiliteit wel appreciëren. Het is niet leuk dat als je zoveel betaald hebt om in de luxe-afdeling van het schip te verblijven, waar je onbeperkt van de wellness gebruik kan maken, dat ze je nog elke keer op al de tekortkomingen van je lichaam wijzen en je dan proberen hun peperdure producten aan te smeren. De prijs is betaald, dus laat je klanten dan ook gewoon genieten, je moet niet proberen van álles maar dan ook álles aan boord een commerce te maken. Op de duur wil je al niet meer naar de lichaamsbehandelingen gewoon omdat je uiterlijk zo afgekraakt wordt, en je weet dat je daarna toch weer gepusht gaat worden om hun spullen te kopen. Ook Paul heeft zich ondertussen vier producten laten aansmeren. Op de duur is je weerstand blijkbaar gebroken. Aangezien je alles aan boord met je cruisekaart betaalt en er geen geld aan te pas komt vrees ik dat sommige mensen bij ’t ontschepen zeer nare verrassingen te wachten gaan staan als ze de rekening gepresenteerd krijgen.

Van mijn lijf moeten ze vanaf nu afblijven, mij zien ze alleen nog in de leuke dingen, de sauna, ’t stoombad, de solaria en aanverwanten. Aan mijn lijf geen polonaise meer. Ik weiger me nog langer te laten beledigen en me als een citroen te laten uitpersen. Ik zal in Amsterdam wel terug met mijn wallen aan wal gaan. En ik eet me er hier in mijn zalig Samsara-restaurant nog wel een kwabbetje aan weerszijden van mijn niet meer bestaande taille bij. En van mijn kwabben blijven ze in ’t vervolg af. Die zijn van mij en blijven van mij. Ik zal er wel mee leren leven.



Overal hangt het benodigde "gerief" moest ge zeeziek worden...

In de volgende aflevering neem ik jullie mee naar de "Shopping Mall" aan boord...
Waar eigenlijk ook niet mag gefotografeerd worden...

Volgende poging...



Wie vervoegt Luk, Jan, Geert, Lilith en Piet?

Maandag, 20 juli 2009.
Costa Luminosa, Tromso.Hoofdstuk 11.
Deel 3 : Het "Jonas-in-de-walvis"-gevoel.



De enige grote dieren die in Polaris leefden waren drie gebaarde zeehonden. De grootste, vetste zeehonden die ik ooit al gezien heb. Ook die beesten hun leefomgeving was schitterend van design. Een reuze ijsgrot met vensters onder water om hen te zien zwemmen en dan nog een plexiglas tunnel die dwars onder hun bad door liep. Je zag ze boven je hoofd stoeien en door het water schieten. Magnifieke taferelen.







De glazen tunnel waaruit je heerlijk surrealistische foto's kon maken...





Het lijkt wel een melkwegstelsel met sterrennevels...
In dit geval de "Nevel van de Zeehondsnoet".



En de "Constellatie van de Zeehondenvoet".

In het theater kregen we op een panoramisch scherm een film te zien over Spitsbergen. De fjorden - waar we er zelf enkele van gezien hadden een paar dagen geleden - en de grote zoogdieren en vogels die er leefden. Een schitterende presentatie maar zo’n film kan je natuurlijk even goed thuis op dvd bekijken. Alleen mag je die dvd dan wel niet hier kopen anders ben je al snel 50 euro kwijt.
We waren natuurlijk langer dan verwacht in Polaris gebleven dus moesten we weer reppen om terug naar ’t centrum te lopen. Met onze vuilzak langs de kade… Alleen al het beeld…



Alweer rennen. Met pak en zak.
Het rendiervel, in de zwarte vuilzak, had ik ondertussen zo klein opgefrommeld
dat het nog de grootte had van een uit de kluiten gewassen marmottenpels.
Hopelijk komt dat ooit nog goed...



We snelden voorbij een mooie brouwerij...



Vingen tijdens 't crossen nog een glimp op van de kabelbaan,
en de prachtige plek waar we die ochtend in de bergen gewandeld hadden.



Wuifden al spurtend nog even naar 't Arctisch Kathedraaltje...

Goed op tijd kwamen we aan onze shuttlebus en waren blij dat we konden gaan zitten. Eens aan boord bleek er een probleem. Twee passagiers bleken vermist.
Tegen vertrektijd waren die mensen nog steeds niet opgedoken... Het verdwenen Nederlandse koppel werd wel 10 keer omgeroepen maar uiteindelijk is het schip moeten vertrekken zonder hen. Gelukkig gebeurde dit in deze grote stad met een vliegveld dus ze zullen wel thuis geraken. Op Spitsbergen zouden ze in een veel lastiger parket gezeten hebben.



Vanzelfsprekend bestaat er ook nog een videofilmpje van mij waarin ik rendier speel...
Met geluiden.
Goddank dat ik nog altijd niet weet hoe ik zo'n filmpjes op mijn blog kan zetten.
Ik zal dat maar nooit leren want het behoedt me alleszins voor zeer gênante toestanden.

Ge maakt het allemaal weer véél te moeilijk... Zie eens hoe 'n schoon dingetje 't is, en ge kent het allemaal zo goed... Komaan : Keep it simple!



Luk en Jan, die het dus zo gemakkelijk vonden , staan hier dus nog altijd eenzaam te blinken...

Ik laat vandaag íets meer zien, maar niet teveel.
Want 't is eigenlijk niet echt moeilijk hebben Luk en Jan mij al verzekerd...



Welke arendsogen durven dat nog beweren?...