Berichten van 2 oktober 2007

een zeer toepasselijke mop naar aanleiding van vorig artikel...

De Ark Van Noë

De Heer kwam tot Noë in België in het jaar 2007.
De aarde was verdorven en overbevolkt. De Heer daalde neer en gaf Noë de opdracht een Ark te bouwen en twee exemplaren van elk levend wezen samen met enkele goede mensen te redden.

"Hier is het plan", zei God. "Haast je, want over zes maanden zal het 40 dagen en 40 nachten beginnen te regenen. Frank De Boosere zal dat niet weten te verklaren en weer maar wat uit zijn duim zuigen".

Zes maanden later begon het te regenen. De Heer keek neer en zag Noë wenen in zijn overstroomde tuin, maar hij zag geen Ark.
"Noë", donderde Hij, "waar is mijn Ark?!!"
"Vergeef me, Heer", smeekte Noë, "De dingen zijn wel wat veranderd tegen vroeger.

Ik had een speciale bouwvergunning nodig.
En ik heb moeten discussiëren met de inspecteurs in verband met een brandverzekering.
Mijn buren beweren dat ik de bouwlijn overschreden heb met mijn Ark en dat ik de maximumbouwhoogte niet gerespecteerd heb.
Ook legden ze een klacht neer wegens geluidsoverlast op de werf.
We zijn naar Stedenbouw moeten gaan voor een beslissing.
Dan kwamen het ministerie van Verkeer en de dienst van Bruggen en Wegen.
Zij wilden een waarborg gestort hebben voor de mogelijke, toekomstige kosten van de aanpassing van de infrastructuur als de Ark moest verplaatst worden naar de zee.
Ik beweerde dat de zee tot hier zou komen, maar daar geloofden ze geen snars van.

Hout vast krijgen was nog een ander probleem.
De groenen trekken van leer tegen het kappen van inlands hout,en dit om de gevlekte bosuil te beschermen.
Ik probeerde de naturisten te overtuigen dat ik het hout juist nodig had om die uil te redden. Geen gehoor!
Ik verzamelde de dieren. Maar dan werd ik aangeklaagd door Gaia.
Michel Van Den Bossche beweerde dat ik wilde dieren gevangen hield tegen hun zin.
Ook argumenteerden ze dat de accommodatie te beperkt was en dat het wreed en onmenselijk was zoveel dieren te houden in zo'n kleine ruimte.

Het Ministerie van Leefmilieu besliste dat ik geen Ark mocht bouwen zonder dat ik een Milieueffectenrapport opmaakte over uwvoorspelde watervloed.

Ondertussen ben ik nog steeds bezig een klacht van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding van uw dwarse pater Leman op te lossen.
Volgens hem moet ik een bepaald aantal allochtonen inhuren om de Ark te bouwen.

Anderzijds willen de vakbonden dat ik enkel vakbondsleden met Arkbouwervaring te werk stel.

Om de zaken nog erger te maken heeft Douane en Accijnzen al mijn bezittingen en beleggingen aangeslagen.

Zij beweren dat ik het land illegaal wil verlaten met meeneming van bedreigde diersoorten.

En toen men op de ministeries van volksgezondheid en landbouw hoorde van al die dieren, begonnen ze te kankeren over het "mestaktieplan"en vroegen of ik nog nooit gehoord had over het MAP en wat ik er zou aan doen.

En dan zwijg ik maar over de problemen met het ellebogenwerk van al die politici die, door hun dienstbetoon, allemaal iemand hadden die absoluut mee moet.

Dus Heer, vergeef mij, het zal me minstens tien jaar kosten om  de Ark te bouwen."

Plotseling stopte de regen, de hemel klaarde op en de zon begon te schijnen.
Noë keek verwonderd op. "Wil dit zeggen dat U de wereld niet zal vernietigen?" vroeg hij.

"Neen", zei de Heer, "Uw regering is daar al intensief mee bezig"!

Vandaag het laatste stukje over de Ganesha feesten en morgen een tweede aflevering van Elvis-"feest".
Ja, 't is hier wel altijd "feesten" tegenwoordig
---------------------------------------------------
Dit is de vierde en laatste reeks van de foto's die ik in Antwerpen nam van het feest van Ganesha.
Ik heb er zoveel aandacht aan besteed omdat het me zo ontroerd heeft en ook omdat het me het gevoel gaf om even in een exotisch land op vakantie te zijn. Ik hoop dat jullie er even veel plezier aan beleven en het ook wat zon in jullie herfst laat schijnen.

Dit beeld van de god Ganesha is dus net in de Schelde te water gelaten en heeft al de zorgen van de hindoe-gemeenschap meegenomen en laten oplossen.
(Het beeld was gemaakt uit klei dus het was ook onmiddellijk opgelost en heeft niet voor vervuiling gezorgd. Deze info speciaal voor de groene jongens onder ons )

         

         

Bij de terugkeer van het nu lege bootje wordt de Heilige Vlam aan land gedragen.

         

Iedereen stroomt er naartoe om zijn handen boven de vlam te houden en de goede energie over zijn hoofd te verspreiden.

         

Ook aan niet hindoes, zoals hier op de foto bij Nand en François, wordt de vlam gul aangeboden.

         

Zelf was ik ook blij met mijn zegening, maar Irma heb ik maar niet aan de ceremonie laten deelnemen.
Pels en vlammen vind ik nogal een gevaarlijke combinatie.

         

Er werden tafels en stoelen opgesteld op het ponton en het feest kon beginnen.
Onder Indische muziek kregen we overvloedig aardappelbeignets met heerlijke kruiden en zoete vruchten aangeboden.
Even overviel me de twijfel of ik wel mee zou eten....

Jaren geleden was ik ook eens op een groot hindoe-feest in Mauritius en al de mensen nodigden me uit om mee van hun meegebrachte hapjes te delen. Héérlijk vond ik dat! Bij elk groepje heb ik meegeproefd. En 't was een flinke massa volk dat daar op't strand op de been was. Het ontaardde in een reuze pick-nick onder de warme zon. Op de duur hadden we tientallen verschillende gerechtjes geproefd, want iedereen die ons zag nam ons bij de hand en trok ons naar hun groepje om hun zelfbereide lekkernijen ook te proeven. We zijn gek op Indisch eten dus hebben Paul en ik ons toen niet onbetuigd gelaten... Maar ja, eten dat uren in auto's heeft liggen sudderen tijdens een ceremonie en daarna nog een paar uur in de zon uitgespreid ligt... Echt kraakvers kunt ge dat waarschijnlijk niet meer noemen...
Het gevolg was dat we de volgende vier dagen met een knoert van een voedselvergiftiging gezeten hebben... Voornamelijk op 't toilet dus. Niet goed wetende welk onderdeel we eerst boven de pot moesten houden...
Tot overmaat van ramp waren we op de vierde dag dan ook nog bij een hindoe-familie thuis uitgenodigd en we wilden die mensen echt niet beledigen door niet op te dagen.
Moesziek zijn ze we er dan naartoe gegaan... en daar stond ons alweer een overvolle tafel met eten te wachten...
En alles kan altijd nóg erger...
Aangezien we nog altijd met ernstige buikloop zaten moesten we regelmatig de tafel verlaten om naar het toilet te gaan... En dat bleek gewoon een gat in de grond te zijn...
Alweer overbodig te zeggen dat ik niet wist welk onderdeel ik eerst boven dat gat moest houden...
Maar ge kent mijn lijfspreuk : "Reizen is altijd een beetje lijden"
Om unieke dingen mee te maken moet ge bereid zijn er ook iets voor over te hebben.

Door die ervaring geleerd was ik dus eerst wat terughoudend om aan het eetmaal deel te nemen.
Maar ja, ge kent me,... hoe kunt ge zo'n lieve man nu iets weigeren dat u zo liefdevol aangeboden wordt?...

         

Ook hier werden we dus volgepropt met de lekkerste dingen!
Alles was vers klaargemaakt, en de temperaturen waren er niet bepaald naar dat eten snel zou bederven. 16°. Tja, 't is hier Antwerpen, vandaag weliswaar "Indië-aan-de-Schelde", maar toch niet het échte tropische Indië nietwaar...

         

En zoals altijd op de duur :
"You will always find me in the kitchen at parties..."

         

Broers Nand en François in volle aktie op 't feest.

         

Moe maar voldaan en gelukkig.
  
         

Aan 't opruimen is wel nog wat werk...

         

Eindelijk tijd om wat stof van de kleding te kloppen.
Dat zullen we ook maar in de Schelde kieperen... want dat is ook organisch materiaal...

         

Euh, mevrouw, er hangt ook nog een héél klein beetje op uw hoofdje...

         

Uw drie fotografen van dienst : François met zijn supermachien, Nand met zijn medium foto-apparaat, en ik met mijn piepklein T-1-tje...
De foto's waar ik zelf op voorkom zijn genomen door François, Nand en John.
Bedankt daarvoor!!!
François' fotoreeksen, met veel meer interessante info over de vijf feestdagen, kunnen jullie bewonderen op http://www.brandpunt23.com/Reportages/07_06_30_indiafestival/indiafestival.html
Ik hoop dat ik jullie ook een beetje een "op-reis-geweest-gevoel" heb kunnen bezorgen.
Overmorgen moet ik nu eerst het woord geven aan Irma. Want zij heeft over deze feest ook het nodige te vertellen natuurlijk.

In de loop van volgende week kunnen jullie de twee laatste afleveringen van de Egypte-reis verwachten! En voor een goed begrip : de onderwaterfoto's uit díe verhalen heb ik dus niet genomen in de Schelde. Een "Egypte-aan-de-Schelde" bestaat niet! Die komen wel degelijk uit de échte Rode Zee.