Berichten van 26 april 2007

Erg genoeg is Darwin vandaag weer op pad geweest... Deze keer was hij zomaar even volle twee meter van de vijver weggesparteld! Gelukkig kwam mijn man even naar boven en vond hem helemaal droog op de terrastegels. Hij sloeg niet meer met zijn staartje en ik dacht dat hij dood was want er lag een beetje bloed op de grond.
Ik heb hem dan (voor de vierde keer dus) weer zachtjes onder water rechtop in mijn handen gehouden met zijn kopke in de luchtbellenstroom, maar hij ademde niet meer en zijn rugvin lag plat...

En opeens, na enkele minuten deed hij een reuze hap! En daarna nog eentje! En zijn kieuwen begonnen weer te bewegen. Ik heb hem dan een kwartiertje stabiel gehouden en daarna kon hij weer zelf zijn evenwicht behouden en dreef hij niet meer zo triest op zijn rug.
Vanavond zwom hij weeral als vanouds vrolijk in 't rond, zijn rugvin fier rechtop. Zijn staart ziet er nu wel helemaal gerafeld en triestig uit.

Ik vind het toch zo droevig, want op een dag gaan we hem eens te laat vinden vrees ik... En ik ben echt gehecht aan dat ventje. Al is 't maar een zogezegd "stomme" vis...



De reanimatie van Darwin



stillekesaan herstellend...
--------------------------------
Ik heb de laatste dagen wat te veel werk gehad om aan mijn jeugdherinneringen te prutsen.
Ah ja, wat wilt ge?! Werken en ondertussen nog vissen reanimeren
Morgen komt mijn foto van +40kg en mijn antwoord aan Sjoeke als ik er echt zo uit zo zien.
Maar overmogen komt er terug een jeugdherinnering aan!

Ik zit met een probleem.
Sjoeke had me eergisteren uitgedaagd om de portretfoto van mij eens te laten bewerken tot ik er als een stevige dame uit zou zien.
Ik was daar vanzelfsprekend op ingegaan. Francois had de foto bewerkt en ik had er vannacht een lange tekst bij geschreven. Het eerste deel was humoristisch, maar het tweede deel van mijn bericht was mijn eerlijke mening over gewichtsproblemen. Ik legde er o.a in uit dat mijn familie altijd met het omgekeerde gewichtsprobleem te kampen heeft gehad namelijk te mager zijn. Het ging ook over de pesterijen die ik in mijn jeugd moest ondergaan omdat ik te dun was.

Ik wou het bericht deze namiddag op mijn blog zetten maar ik heb van verschillende kanten de goedbedoelde waarschuwing gekregen om het niet te doen. Het onderwerp zou te gevoelig liggen en ik zou mensen tegen me in 't harnas kunnen jagen. Sommige steviger gebouwde mensen zouden blijkbaar vinden dat een mager mens van 60kg geen mening mag hebben over dit onderwerp...

Ze vrezen ook dat sommige lezers aanstoot aan mijn artikel zouden kunnen nemen en het misschien verkeerd begrijpen. Dat sommigen misschien zouden denken dat ik lach met de problemen rond zwaarlijvigheid. (Niets is natuurlijk minder waar.)
De personen die me waarschuwden zeiden ook dat als ik het bericht op mijn blog zette, ze zich genoodzaakt zouden voelen om te reageren en dat ze het niet eens met me gingen zijn, en het op die manier zou lijken of ze ruzie met me maakten. Volgens hen is dat nu juist wat sommige bloggers leuk zouden vinden : ruzie op 't blog en allemaal stiekum meegenieten.
Tja, dàt is natuurlijk het allerlaatste wat ik wil.

Ik vind het heel jammer om mijn schrijfsel niet te plaatsen, want ik stond echt achter de tekst die ik geschreven had. Hij kwam recht uit mijn hart en het was een eerlijk antwoord op de uitdaging die ik gekregen had. Ik heb vannacht twee uur op de tekst gezwoegd om toch maar zo eerlijk mogelijk te antwoorden en tegelijkertijd zeker niemand te kwetsen. (Waarom zou ik in godsnaam zwaarlijvige mensen willen kwetsen, één van mijn liefste kameraden zit zelf met dat gigantische probleem. Vreemd genoeg had ik niet eens aan hem gedacht tijdens 't schrijven van mijn epistel! Dat maakt weer maar eens duidelijk dat ik mensen niet beoordeel naar hun uiterlijk. Dat ik er zelfs niet eens bij stil sta hoe ze er uit zien. Ik denk aan mijn kameraad Jan, nooit als aan "dikke Jan", maar altijd als aan "lieve Jan".)
Het doet me pijn om mijn tekst niet te kunnen plaatsen. Al is 't alleen maar omdat ik ook eens de droefheid van kinderen had willen tonen die gepest worden, niet omdat ze te dik zijn, maar omdat ze te mager zijn.
Maar mensen kwetsen is 't laatste van mijn bedoeling en een eventuele blogruzie heb ik er in geen geval voor over.

Het is nu een moeilijke keuze voor mij. (Ik ben dan ook nog een weegschaal en die hebben het al zo moeilijk met te kiezen...)
Mijn eerlijke mening (die in mijn ogen zeker niet kwetsend was) in de vuilbak gooien, of er moedig mee buiten komen en riskeren verkeerd begrepen te worden en de helft van 't seniorennet tegen me in 't harnas te jagen.

Als het onderwerp al zo gevoelig ligt bij complexloze mensen, wat moet het dan niet zijn bij mensen die écht lijden onder hun overgewicht?... Dan kan ik het maar beter zo laten denk ik, en niet op de uitdaging in gaan.
Het gevolg is ook dat ik dan heel het onderwerp "Beperkt houdbaar" maar links ga laten liggen (als ik als magere mens dan toch geen recht van spreken heb) en mijn blogje verder ga gebruiken voor wat het oorspronkelijk bedoeld was. Mensen gewoon eens laten lachen en over neutrale dingen schrijven en alleen mezelf op de korrel nemen. Trouwens, moest er inderdaad een hele toestand rond mijn schrijfseltje ontstaan zou ik noch de tijd noch de energie noch de goesting hebben om op de reacties te gaan antwoorden.

't Is jammer, maar 't zij zo, tijdens 't schrijven van dit bericht ben ik tot een besluit gekomen : ik denk dat ik er dan toch maar voor kies om mijn schrijfsel er niet op te zetten.
Bedenk wel dat het niet uit lafheid is dat ik niet op de uitdaging in ga maar wel omdat ik al op voorhand gewaarschuwd ben dat als ik het toch doe er ambras van gaat komen. En daar ben ik niet de juiste mens voor.
Maar daag me dan in 't vervolg ook liever niet meer uit... want op deze manier vind ik het echt wel lullig.

Ik hoop dat ik door jullie te laten kennismaken met de site "Beperkt houdbaar" ik voor sommige vrouwen toch iets goeds gedaan heb en dat die nu weten dat ze niet alleen staan met hun idee dat ze zich liever niet laten verbouwen om op de bijgewerkte onrealistische fotomodellen uit de boekskes te lijken. Meer tekst ga ik er dan ook niet meer aan wijden. Het zaadje is rondgestrooid het moet zijn werk nu maar doen bij diegenen die er ontvankelijk voor zijn.

Vanaf nu dus terug het onschuldige Laathi-blog met fotoraadsels, zotte verhaaltjes over mezelf, kattenstrips, reisverhaaltjes en natuurfotokes. Daar heb ik uiteindelijk al werk genoeg mee en daar beleef ik zelf ook 't meeste plezier aan. Morgen dus de nieuwe aflevering over "Mijn jeugdherinneringen".