Reisverhaal Cruise naar Noorwegen en Spitsbergen. Hoofdstuk 14. Deel 2.
Hoofdstuk 14.
Deel 2 : De echtgenote van Rudolph.
Na de middag heb ik nog lekker wat in de zon zitten schrijven terwijl Paul zijn gerief inpakte. Hij heeft ook de foto’s genomen van de “rendiersnuitjes”. Enkele dagen geleden kocht ik een grappige t-shirt met allerlei gekke gelaatsuitdrukkingen van rendieren op en die wou ik persé op foto naspelen. Het kan niet altijd ‘de Schreeuw van Munch’ zijn. ’t Is een heerlijke fotosessie geworden. Als ik zo al mijn losse vellen zie wapperen in de stevige bries op mijn balkon begrijp ik de mensen van de Wellness-afdeling dat ze willen ingrijpen. ’t Zij hen bij deze vergeven.
De rendiersnuiten op mijn t-shirt.
En mijn povere pogingen rendierfotomodel te worden...
Lykkelig. Happy. Gelukkig.
Sint. Mad. Boos.
Uskyldig. Innocent. Onschuldig.
Svimmel. Dizzy. Duizelig.
Trist. Sad. Zelfs zo triest dat ik mijn gewei vergeten ben...
Skremt. Frightened. Angstig.
Annonym. Shy.Verlegen.
Snorrele. Cold. Koud.
En eentje waarbij ik echt niet meer weet wat ik probeerde uit te beelden...
Ik kan natuurlijk ook gewoon normaal doen. Als 't echt moet.
Maar 't lang volhouden is wel moeilijk.
Ik hoopte in de sauna en ’t stoombad mijn nek- en andere spierpijnen wat te laten verdampen en dat lukte tijdelijk, maar eens terug buiten was elk mishandeld onderdeel alweer even stram en stijf. Dit wordt een cruise waar ik toch wel even 14 dagen van ga moeten bekomen. Ik zou misschien eens op reis kunnen gaan om wat uit te rusten?...
Na ’t diner, toen we gezellig met de obers zaten te keuvelen, vroeg ik wat uitleg over die zogenaamde “Alle fooien zijn inbegrepen in de prijs.”
Normaal moet je op een cruise nog eens 10 euro per man per dag aan drinkgeld betalen maar dat is hier niet verplicht. Het voordeel van dit systeem is dat de mensen van de crew die ge als passagier nooit te zien krijgt - zoals de machinisten en de technici en de onderhoudsploegen - nu misschien ook een deel van de koek krijgen. ’t Nadeel is natuurlijk dat die opdringerige animatoren-herrieschoppers ook beloond worden. Toen ik verder uitleg over ’t systeem vroeg kwam de kat op de koord. Op de voorlaatste avond van de cruise wordt aan alle passagiers gevraagd een ellenlange tevredenheidsenquete in te vullen over alle afdelingen en aspecten van het schip (de bars, restaurants, winkels, de animatie, de netheid van de kajuit en van de openbare delen…). Naargelang de punten die daarop gescoord worden krijgen de mensen van een bepaalde afdeling hun drinkgeld procentueel uitgekeerd. Tja, ’t is een systeem waar ge als passagier uiteraard totaal geen controle over hebt. De mensen van ’t Samsara-restaurant zeiden wel dat ze altijd heel hoog scoorden op de tevredenheidsenquete en dus ook ’t grootste deel van hun drinkgeld ontvingen. Desalniettemin heb ik ze toch maar centen gegeven, net als ons lieve kamermeisje Corazon, dan weet ik tenminste dat de mensen die zo hun best gedaan hebben om ’t voor ons hier tof te maken zeker een beloning gekregen hebben. Nu zou ik alleen nog de centen van die nitwits van ’t animatieteam moeten kunnen gaan afpakken, kon ik die lekker als Robin Hood gaan herverdelen onder de poetsers van ’t schip, want ook die mensen hebben meer dan schitterend werk afgeleverd. Alles blonk hier steeds als een spiegel.
Met Corazon het kamermeisje.
Robi van 't Samsara Restaurant...
...en een van zijn kunstjes.
The Samsara Crew.
Nee dit is serieus bedoeld. We proberen hier echt geen kudde rendieren uit te beelden.
Terug in de kamer hebben we de laatste spullen ingepakt. De trol en ’t rendiervel niet vergeten… Dat laatste alweer ingepakt in zijn zwarte vuilzak maar deze keer wel netjes opgerold als worst en met veel koord van een handvat voorzien. Nu staat alles - behalve de handbagage, die toch weer een karavaan op zichzelf is - netjes aan de voordeur. Vannacht zal alles geruisloos opgehaald worden en hopelijk vinden we dat dan morgen op de kade terug… Ik ga er nu alleszins niet van wakker liggen. Daar ben ik na deze 14 dagen wel iets te moe voor.
