De pamperjaren van de vrouw. Deel 1.
Ik ben boos. Heel boos. Op mezelf en op mijn voorgeslacht.
Heel mijn leven ben ik ervan overtuigd geweest dat een mens stipt op zijn 65ste verjaardag oud werd en begon af te takelen. Om te beginnen was dat al een teleurstelling, ik zat al op mijn 40ste met vanalle onderdelen te sukkelen. Maar kom, dat ben ik nu al gewoon.
Het volgende misverstand was dat ik aan heel die "menopauze-komedie" niet ging meedoen. Toch ík niet?! Ik met mijn gezonde zin voor humor ging zo'n futiliteit toch niet aan mijn hart laten komen? Allez, zwanst nu niet!
Vergeet het dus. Ook gij Brutus. Gij Junior Senior moet er aan geloven.
Ik ben boos op mezelf omdat ik zo stom was me wijs te maken dat ge de menopauze-kwaaltjes (-"tjes"???) kon negeren als ge dat wou. En flink nijdig op mijn voorgeslacht omdat het zo'n taboe was dat er niet over gesproken werd en dat al die miserie me nu overvalt zonder dat ik van iets weet. Hoe lang gaat dat duren? Hoeveel erger wordt dat? Komen er nóg lijken uit de kast waar ik nog geen benul van heb? Ik ben er zeker van dat die dingen genetisch bepaald zijn, dus als ik dat nu nog maar aan ons ma kon vragen..., of als ik tenminste een oudere zus had. Voor mijn part een oudere broer. Maar nee dus, 't wordt afwachten...
Mijn ma kreeg me op haar 43ste en zij zat in haar menopauze toen ik nog jong was, dus daar mocht in die tijd niet over gesproken worden, zeker niet tegen kinderen.
Ons ma kreeg "vapeurkes" en ik vond dat grappig. Ma die ineens in kreeft veranderde en een striptease deed. Meer werd er niet over gezegd. Ma nam ook pillen "voor de zenuwen". Voor de zenuwen? Ja, dat zal wel! Ge zou 't nog niet op uw "zenuwen" krijgen van alle menopauze-poespas! De zeven plagen van Egypte die op 1 vrouw neerdalen begot.
Waarom in godsnaam moet die fase in 't vrouwenleven zo'n taboe zijn, terwijl 't iets even normaal is als kindjes krijgen?
Ik ben zelfs enkele weken boos geworden op mijn gyneacoloog (hoewel die sukkelaar vanzelfsprekend ook geen schuld draagt, behalve 't feit dat hij een man is) en gevraagd hoe eerlijk hij het vond dat vrouwen de eerste jaren van hun leven in pampers doorbrengen, vervolgens een paar jaar pauze krijgen, om daarna weer 1 week per maand in de doeken gedaan worden, dan (als bloemmekee) een menopauze op hun dak krijgen waarvoor ge toch ook nog altijd een hoop vodden bij de hand moet houden (want ge weet maar nooit, of "wanneer") en dat we x-aanttal jaren later, als we goed en wel beginnen te dementeren, terug in de luiers kunnen! Hoeveel jaren in een mensenleven lopen wij eigenlijk nog pamperloos rond seg?!!!
Enfin, al dat gepamper zijn we gewoon. Maar wat me nú op mijn kop valt...
De eerste vapeurkes vond ik nog grappig. Eindelijk kregen mijn koude botten het eens écht warm!! Ik kon terug met een decolletéke in een restaurant zitten! Ik zag er de charmes wel van in.
Bij elke verandering in kreeft barstte ik luid uit in "Lily Vaporoso" op de toon van het liedje "Gigi l' Amoroso" van Dalida destijds. Mijn omgeving kreeg de slappe lach van mijn gepaste en ongepaste stripteasekes, als rechtgeaarde naturist draait ge er uw hand niet voor om in gezelschap van uw vrienden alles over uw kop te trekken wat ge er maar uit te trekken valt.
Ik dacht dat allemaal met een lachtertje af te doen. Ah ja, ik die toch van alle ellende 't beste probeer te maken en wiens motto is : "Op dit moment is het misschien lijden en afzien, maar oh wat een plezant verhaaltje gaat dit later opleveren!"
De tijd van "Lily Vaporoso" is reeds maanden voorbij. Het lachen is vergaan. Ge kunt niet elke keer gieren met dezelfde grap. Trouwens er valt ook niet meer veel te lachen als ge heelder nachten wakker ligt omdat ge u bij momenten voelt als gestoofd konijn met pruimen net voor 't opdienen, en twee minuten later terug verandert in iets van Captain Iglo.
Ik kruip al veel vroeger in bed dan voorheen om toch maar aan mijn uren slaap te geraken en me niet constant moe te moeten voelen maar wat haalt het uit?
Ik leg me in bed, en begin aan mijn warm nest te bouwen, want in hart en ziel ben ik nog altijd de goede oude koukleum.
Ik stop alle gaatjes (die "valse lucht" kunnen binnen laten onder mijn donsdeken) dicht met alles wat voorhanden is.
Dus : met een kat, (Ming mag sinds hij een oud bazeke aan 't worden is mee boven slapen), een man (de mijne), een kopkussen en mijn lang "Tante Sidonie"-kussen. Eens alles eindelijk op zijn plaats zit en ik geen kou meer heb voel ik plots de hitte opkomen en met een zwaai zwier ik kat, man, donsdeken en Tante Sidonie van me af! Ik worstel me in mijn halfslaap uit mijn pyama (de onvermijdelijke slaapsokken worden uitgefriemeld) en leg me open en bloot te puffen als een gekruisigde maar gevallen Christus.
Helpt dat niet snel genoeg dan ga ik naar de keuken om iets uit de ijskast te drinken (ik drink normaal nooit gekoelde dranken). Het volgende stadium speelt zich af op mijn terras. Middenindenacht, in mijn blootje, en "chillen" maar. Soms heb ik zelfs de chance dat het regent! En dan plots... is die hitte over! Dan ren ik naar boven. Begin heel mijn nest terug rond me te draperen. Kat, man, kopkussen, dons, Tante Sidonie en ga ik daar liggen rillen en ongelukkig wezen. Ah ja, ik ben klaarwakker en heb kou... Ijskoud.
Ik lees me terug in slaap (godzijdank dat ik dolgraag lees!), en na een tijdje (variërend van een kwartier tot 2 uren) begint heel de cinema opnieuw! Ming wordt op Paul geschud, over die twee verzeild mijn overtollig donsdeken en Tante Sidonie belandt op de grond naast 't bed en Christus ligt in zijnen bloten...
Nacht, na nacht, na nacht... En dag na dag na dag ben ik moe. Doodmoe. Dooddoodmoe.
Ik zit vol plannen en ideeën maar ik ben te moe om een poot uit te steken om dingen te doen die niet echt noodzakelijk zijn.
En dan heb ik het nog niet gehad over alles wat begint te blubberen en te verzakken... En is er nog gezwegen over de "moodswings" (alhoewel ik dat hoofdstuk misschien beter aan mijn echtgenoot zou kunnen overlaten).
OK. Ik trek mijn jogpak uit en ga efkes in de regen staan. Ik heb weer chance, er breekt net een flink onweerke los.
Als ik de moed vind schrijf ik morgen wel verder.
Voor wie geen "Tante Sidonie"-kussen kent. Hieronder ligt Serendipity er op eentje in mij Hobbithol.