De pamperjaren van de vrouw. Deel 1.
Ik ben boos. Heel boos. Op mezelf en op mijn voorgeslacht.
Heel mijn leven ben ik ervan overtuigd geweest dat een mens stipt op zijn 65ste verjaardag oud werd en begon af te takelen. Om te beginnen was dat al een teleurstelling, ik zat al op mijn 40ste met vanalle onderdelen te sukkelen. Maar kom, dat ben ik nu al gewoon.
Het volgende misverstand was dat ik aan heel die "menopauze-komedie" niet ging meedoen. Toch ík niet?! Ik met mijn gezonde zin voor humor ging zo'n futiliteit toch niet aan mijn hart laten komen? Allez, zwanst nu niet!
Vergeet het dus. Ook gij Brutus. Gij Junior Senior moet er aan geloven.
Ik ben boos op mezelf omdat ik zo stom was me wijs te maken dat ge de menopauze-kwaaltjes (-"tjes"???) kon negeren als ge dat wou. En flink nijdig op mijn voorgeslacht omdat het zo'n taboe was dat er niet over gesproken werd en dat al die miserie me nu overvalt zonder dat ik van iets weet. Hoe lang gaat dat duren? Hoeveel erger wordt dat? Komen er nóg lijken uit de kast waar ik nog geen benul van heb? Ik ben er zeker van dat die dingen genetisch bepaald zijn, dus als ik dat nu nog maar aan ons ma kon vragen..., of als ik tenminste een oudere zus had. Voor mijn part een oudere broer. Maar nee dus, 't wordt afwachten...
Mijn ma kreeg me op haar 43ste en zij zat in haar menopauze toen ik nog jong was, dus daar mocht in die tijd niet over gesproken worden, zeker niet tegen kinderen.
Ons ma kreeg "vapeurkes" en ik vond dat grappig. Ma die ineens in kreeft veranderde en een striptease deed. Meer werd er niet over gezegd. Ma nam ook pillen "voor de zenuwen". Voor de zenuwen? Ja, dat zal wel! Ge zou 't nog niet op uw "zenuwen" krijgen van alle menopauze-poespas! De zeven plagen van Egypte die op 1 vrouw neerdalen begot.
Waarom in godsnaam moet die fase in 't vrouwenleven zo'n taboe zijn, terwijl 't iets even normaal is als kindjes krijgen?
Ik ben zelfs enkele weken boos geworden op mijn gyneacoloog (hoewel die sukkelaar vanzelfsprekend ook geen schuld draagt, behalve 't feit dat hij een man is) en gevraagd hoe eerlijk hij het vond dat vrouwen de eerste jaren van hun leven in pampers doorbrengen, vervolgens een paar jaar pauze krijgen, om daarna weer 1 week per maand in de doeken gedaan worden, dan (als bloemmekee) een menopauze op hun dak krijgen waarvoor ge toch ook nog altijd een hoop vodden bij de hand moet houden (want ge weet maar nooit, of "wanneer") en dat we x-aanttal jaren later, als we goed en wel beginnen te dementeren, terug in de luiers kunnen! Hoeveel jaren in een mensenleven lopen wij eigenlijk nog pamperloos rond seg?!!!
Enfin, al dat gepamper zijn we gewoon. Maar wat me nú op mijn kop valt...
De eerste vapeurkes vond ik nog grappig. Eindelijk kregen mijn koude botten het eens écht warm!! Ik kon terug met een decolletéke in een restaurant zitten! Ik zag er de charmes wel van in.
Bij elke verandering in kreeft barstte ik luid uit in "Lily Vaporoso" op de toon van het liedje "Gigi l' Amoroso" van Dalida destijds. Mijn omgeving kreeg de slappe lach van mijn gepaste en ongepaste stripteasekes, als rechtgeaarde naturist draait ge er uw hand niet voor om in gezelschap van uw vrienden alles over uw kop te trekken wat ge er maar uit te trekken valt.
Ik dacht dat allemaal met een lachtertje af te doen. Ah ja, ik die toch van alle ellende 't beste probeer te maken en wiens motto is : "Op dit moment is het misschien lijden en afzien, maar oh wat een plezant verhaaltje gaat dit later opleveren!"
De tijd van "Lily Vaporoso" is reeds maanden voorbij. Het lachen is vergaan. Ge kunt niet elke keer gieren met dezelfde grap. Trouwens er valt ook niet meer veel te lachen als ge heelder nachten wakker ligt omdat ge u bij momenten voelt als gestoofd konijn met pruimen net voor 't opdienen, en twee minuten later terug verandert in iets van Captain Iglo.
Ik kruip al veel vroeger in bed dan voorheen om toch maar aan mijn uren slaap te geraken en me niet constant moe te moeten voelen maar wat haalt het uit?
Ik leg me in bed, en begin aan mijn warm nest te bouwen, want in hart en ziel ben ik nog altijd de goede oude koukleum.
Ik stop alle gaatjes (die "valse lucht" kunnen binnen laten onder mijn donsdeken) dicht met alles wat voorhanden is.
Dus : met een kat, (Ming mag sinds hij een oud bazeke aan 't worden is mee boven slapen), een man (de mijne), een kopkussen en mijn lang "Tante Sidonie"-kussen. Eens alles eindelijk op zijn plaats zit en ik geen kou meer heb voel ik plots de hitte opkomen en met een zwaai zwier ik kat, man, donsdeken en Tante Sidonie van me af! Ik worstel me in mijn halfslaap uit mijn pyama (de onvermijdelijke slaapsokken worden uitgefriemeld) en leg me open en bloot te puffen als een gekruisigde maar gevallen Christus.
Helpt dat niet snel genoeg dan ga ik naar de keuken om iets uit de ijskast te drinken (ik drink normaal nooit gekoelde dranken). Het volgende stadium speelt zich af op mijn terras. Middenindenacht, in mijn blootje, en "chillen" maar. Soms heb ik zelfs de chance dat het regent! En dan plots... is die hitte over! Dan ren ik naar boven. Begin heel mijn nest terug rond me te draperen. Kat, man, kopkussen, dons, Tante Sidonie en ga ik daar liggen rillen en ongelukkig wezen. Ah ja, ik ben klaarwakker en heb kou... Ijskoud.
Ik lees me terug in slaap (godzijdank dat ik dolgraag lees!), en na een tijdje (variërend van een kwartier tot 2 uren) begint heel de cinema opnieuw! Ming wordt op Paul geschud, over die twee verzeild mijn overtollig donsdeken en Tante Sidonie belandt op de grond naast 't bed en Christus ligt in zijnen bloten...
Nacht, na nacht, na nacht... En dag na dag na dag ben ik moe. Doodmoe. Dooddoodmoe.
Ik zit vol plannen en ideeën maar ik ben te moe om een poot uit te steken om dingen te doen die niet echt noodzakelijk zijn.
En dan heb ik het nog niet gehad over alles wat begint te blubberen en te verzakken... En is er nog gezwegen over de "moodswings" (alhoewel ik dat hoofdstuk misschien beter aan mijn echtgenoot zou kunnen overlaten).
OK. Ik trek mijn jogpak uit en ga efkes in de regen staan. Ik heb weer chance, er breekt net een flink onweerke los.
Als ik de moed vind schrijf ik morgen wel verder.
Voor wie geen "Tante Sidonie"-kussen kent. Hieronder ligt Serendipity er op eentje in mij Hobbithol.
In geen geval!!! Want dat is mijn geliefde theatergroep zijn zaal kwijt! 
13 reacties op dit bericht
Voortreffelijk......
het is dat jij je zo rot voelt,
maar ik heb het toch met een glimlach gelezen..
Ja meis..dat is et leven van een vrouw,
en de een heeft het wat erger dan de ander..
Gelukkig is het mijn deurtje voorbij gegaan,maar ik voel met je mee..
Advies...heb ik niet...je moet er door heen, met of zonder pilletjes..
Dag meis....toch een fijn weekend...Maria..
efkes als troost
laathi, goeie moed
ook mijn deel :-)
Nog al iets hé zo'n vapeurkes..... troost u het kan nog een tijdje duren .... Maar ooit heb ik eens van de gynaecoloog een voorschriftje gehad van kunstmatige hormonen...
hij zei madam..... met dees pillen gaat ge uw tweede jeugd beleven ....
tja , ik zat ook zo te sukkelen hé
neen, madam de (gouden kip had ze kunnen antwoorden) ziekenkas komt er niet in tussen ....
zoveel neertellen voor die vapeurkes ? ik zal ze dan maar verdragen zei ik dapper
Menopauze
...
Veel moed en... het gaat over!!!
Menopauze amaai
Dat was dan nog minder leuk eraan.
Groetjes van Yvette uit kuurne
Hallo Madammeke
Mijn baarmoeder ja is ook al een jaar of 15 uit genomen, maar al de rest is er nog hoor!
Mijn moeder heb ik dit ook nooit weten hebben maar zij ook alles uitgenomen hé, maar mijn geliefde tante heb ik dikwijls in een kreeft zien veranderen, en zij vertelde me, dat zij soms midden in de nacht de lakens moest veranderen omdat die zo nat waren ...Haar dochter, mijn nicht is in het zelfde geval nu al en zij is nog 2jaar jonger als ik, en het begon al 5jaar geleden ..
dus zij heeft als het tegen zit, nog 10jaar te gaan .. "Het uitnemen van de baarmoeder"
Ik heb mij laten vertellen dat dit de reden is dat wij niet in die hete overgang komen, dus ben bij de gelukkige hé
ik zweet, jij zweet, wij zweten, jullie zijn nog niet uitgezwoten...
"Salie, Salie, Salie," zegt mijn moeder. En zoals Viva het stelt, vind ook ik het goed dat je het bespreekbaar maakt. Hi, maar dan wel op een bijzondere wijze.
Wat ondergaat het lichaam van een pubermeisje? Dat weten we allemaal, daar zijn we doorheen. Het leven is een spiraal: alles komt en keert terug zij het dan wel in alle hevigheid. Maar de kleine dingetjes/taboetjes bij pauzerende vrouwen bij meno.... mwaaaah... die hele kleine detailkes waar weinigen over praten, zoals in welke mate onze grote en kleine lichaamsdelen veranderen... daar hebben sommigen een beetje het raden naar.
Laathi, ik lachte me een deuk én een vapeurke toen ik je getuigenis las. Laatst sloeg ik met zoveel elan (zeg maar woede voor de zoveelste nachtelijk zweetbui en krekelig door slaapgebrek) mijn donsdeken richting bedgenoot waardoor ik in de bovenarm een spierverrekking opliep en 2 dagen immobiel werd. Enfin, mijn man moest voor alles een handje toesteken en zweet niet meer als hij mijn behaatje moest dichthaken. Maarrrr, toch vaporiseren we samen: hij krijgt weer en meer en meer een dubbel laag dons over zich. Mijn gepuf brengt tenslotte afkoeling. Liefs van Leentje
fijne avond en voor straks, slaap zacht
soms is het echt niet eerlijk om een vrouw te zijn hé Laathi
Met een knipoog en een glimlach,
wensen wij een bijzonder fijne dag.
Lieve groetjes van Freddy en Patty
en een dikke knuffel
van onze drie rakkertjes
...
Sterkte in deze moeilijke tijden toegewenst.
Menopauze
Sinds ik 2 jaar geleden mijn baarmoeder liet verwijderen, ging voor mij eindelijk een pamperloze tijd in. Ook de de PMS toestanden zijn sindsdien verleden tijd. Wat een ander leven, ik die sinds mijn 12 jaar bloedarmoede had van de zware en pijnlijke maandstonden. Nu als 48-jarige voel ik me dus super op dat vlak maar ik bibber als ik denk aan wat nog zou kunnen komen! Tenslotte heb ik wel mijn eierstokken nog en dus kom ik binnen een paar jaar ook in de menopauze terecht. Als het genetisch bepaald is heb ik misschien geluk, mijn moeder en grootmoeder hebben er weinig of niks van geweten. Geen vapeurkes of zo. Ik herinner mij zelfs dat Utta zich beter dan ooit voelde in die periode en dat zag je ook uiterlijk aan haar.
, zou ik er net als jij onvoorbereid mee geconfronteerd worden. Toch hoop ik stillekes de juiste genen te hebben geërfd zodat ik mijn vijftiger jaren onbezorgd zal kunnen beleven. Hoop doet leven zeker ... Maar als het niet zo mag zijn dan is het geweldig dat je hier openlijk met andere vrouwen over kan praten. Chapeau!
Ik vind het goed dat jij er hier zo open over bent. Want het is pas recent door jou dat ik weet dat het een horrortijd is die soms wel 10 jaar of langer kan duren. Doordat mijn moeder er geen last van had heb het nooit van dichtbij ervaren. Net als destijds, toen ik als 12 jarig kind opeens ontdekte dat ik dood aan het bloeden was
Viva xxx
mijn medeleven heb je !
Van dat nachtelijke zweten kan ik meespreken, een mens loopt rond als een zombie, niet uitgeslapen, je bent humeurig, hebt veel was , je zou ieder moment van de dag onder de douche gaan staan, je kan niet normaal meer functioneren. Want telkens als je een bad hebt genomen sta je steevast weer nat in het zweet eer je de kleren weer terug aan hebt getrokken, je kan het zo gek niet bedenken of je begint op ieder ongepast moment te zweten en te puffen, je krijgt een rode kop als een kalkoen, de warmte komt over je met vlagen . . . en daarna zit je daar te bevriezen en vragen de mannen zich af : het is hier nochtans warm, hoe komt het dat ge nu kou hebt ?
Mij moet je het niet vertellen maar ik vind het zo prachtig neergezet dat ik je er een pluim moet voor geven !
Aller wat moest ge doen !!!
en geen dieet winkel.
Vif