Archief

Ook dit vond ik nog in mijn archief... Ook dit had een kattenstrip moeten worden...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

een paar oude herinneringen...

nog een paar heel oude herinneringen...



Irma op de Sinksenfoor in België...

Lieve vrienden,

Vanavond werd op het nieuws, en op "Reyers Laat", nog eens aandacht besteed aan tinnitus en hyper-acusis. De Vlaamse Gemeenschap is een actie begonnen onder de naam "Help ze niet naar de tuut!". De bedoeling is mensen te waarschuwen voor gehoorschade.

Vanzelfsprekend gaat het weer voornamelijk over tinnitus (waar over het algemeen nog best mee te leven valt), hyper-acusis daarentegen wordt alweer naar een hoekje gedrongen (waarschijnlijk omdat zo weinig mensen er iets van snappen).
Jammer van deze aanpak, het is een beetje een gemiste kans om mensen de ernst van de impact op het dagelijks leven door hyper-acusis te laten begrijpen.

Dus probeer ik hier nog maar eens hyper-acusis onder de aandacht te brengen...
Uiteindelijk ben ik jammer genoeg "ervaringsdeskundige"...

Wie de algemene site van de Vlaamse Gemeenschap wil bekijken, hier is de link :
www.helpzenietnaardetuut.be

Wie meer inzicht wil krijgen in hyper-acusis kan de afscheidsbrief van Dietrich Hectors lezen :

http://www.lne.be/themas/natuur-en-milieueducatie/algemeen/educatief-materiaal/gehoorschade/afscheidsbrief-dietrich-hectors-website.pdf

Mijn persoonlijk verhaal is nog steeds hier te vinden :

https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=694220401&stopdatum=694306801

Hopelijk krijgt hyper-acusis ooit de aandacht die het verdient.
Geloof me, het is een pak erger om mee te overleven dan tinnitus...
Ik kan dit met een gerust geweten beweren. Uiteindelijk heb ik ze allebei.

Onze laatste tedere dagen samen...

 

Als ik hier verloren rij (wat ik meestal doe) ontdek ik de mooiste plekjes...

Wat ik hier in onze landelijke Middeleeuwen zo zalig vind is dat hier geen gedoe is rond Kerstmis en Nieuwjaar. Ik hoef geen enkel kadootje te kopen, geen goede kleren bijeen te zoeken, er staan geen files op de wegen (omdat er amper wegen zijn), er is geen drukte in de winkels en de tomaten kosten net evenveel als anders. Alles gaat er hier zo heerlijk no nonsense aan toe.

Ik was kompleet vergeten dat het vandaag oudjaarsavond was, tot gisteren mijn buurvrouw kwam vragen of we "iets te doen hadden morgenavond".

 

"Niet echt. Gewoon wat schilderen, als altijd..."

 

"Oh, kom dan bij ons iets eten in het laat!"

 

"Dat is prima. Een pizza-tje ofzo?"

 

"Och, dat mag wel iets meer zijn hé!"

 

"Maar voor ons hoeft ge niets speciaal te doen hé zeg!..."

 

"Jawel, ik maak wel een lekker schoteltje, het is uiteindelijk toch oudejaarsavond..."

 

"Nee?! Dat meent ge niet?! Natúúrlijk! Ik was dat helemaal vergeten! Maar maak er niet teveel werk van hé!!"

 

"Welnee, gewoon samen iets eten, dan zitten we gezellig samen, meer moet dat toch niet zijn?"

 

"Dan zijn we weeral akkoord."

 

Zo simpel gaat dat hier.

 

 

 

 

Ik zal hier mijn dagboekuittreksel van kerstavond onder plakken, dan begrijpt ge het gevoel misschien nóg beter...

 

 

 

 

Maandag 24 december 2012.

 

418. Kerstavond. En die had ik nu écht niet zien aankomen.

 

Laathi bezorgde me weer een even teder ontwaken als gisteren… Zo’n mooi begin van de dag… In de living legde ik een van de wit-grijze planken op de schabdragers, en och, zo’n ramp is het nu ook weer, eens er plantjes op zullen staan zal het wel meevallen.

 

Ik had geen idee waar Paul uithing dus trok ik naar ons werfje en begon wat muren te schuren. Al snel viel de eenzaamheid als een blok op me. Ik zette de deur open en binnen de minuut zat heel de bende bij me, Laathi op kop want die kent dit deel van het huis het best. Iedereen ging overal snuffelen, het leek wel of ze kwamen controleren of de muren recht genoeg waren en de stopcontacten stevig in de muur zaten. Het avondlicht was zo mooi dat ik stopte met mijn werk en poezen ging fotograferen. Ik ging op de plek zitten waar ik over een paar maanden mijn ogen hoop open te trekken en wat is het zicht vandaar prachtig! Ramen met zicht op drie windstreken die een toverachtig licht binnenlaten en waardoor ik alle soorten bomen zie… Ik ging met Laathi op mijn schoot van het zicht zitten genieten. Dat gaat hier schitterend zijn eens het af is. Als. Ooit. Alleen ontbreekt me alle energie om er in te werken. Ik geraak niet in gang. Ik vind het juiste schuurpapier niet, mijn krabbertje is te grof en maakt krassen op de glaasjes in de deuren, kortom alle redenen zijn goed genoeg om me bij de pakken - in dit geval het gereedschap - neer te gaan zetten. Had ik maar een vriendin om me wat gezelschap te houden en mijn gedachten wat te verzetten door wat te lachen en te kletsen, dan zou het zo veel makkelijker zijn. Ik ben toch zo enorm teleurgesteld in mezelf. Waar is mijn energie plots naartoe?? Ik blijf maar in mijn winterslaapmodus hangen!

 

Paul was zijn saffraan gaan planten en heeft ineens de grote spar in de voortuin en de fruitbomen bemest. Zijn boerenziel heeft blijkbaar al veel dieper wortel geschoten dan de mijne. Hij was ook bij G onze oude voordeur gaan ophalen. Omdat ze zo lang buiten heeft gestaan is de deuromlijsting uit mekaar gevallen. Het is een rijkelijk versierde volle deur met daarboven een paneel in glas. Het zou de ingang wel donkerder maken als we er de huidige glazen pvc-deur door vervangen. We zullen wel eens met M overleggen of ze nog te restaureren is. Er is niets dringend aan.

 

Ik wou Laathi haar druppels geven maar plots bleek het flesje bijna leeg… Waarschijnlijk omdat ik er onlangs mee gemorst had. Ik had gedacht dat ik er mee zou toekomen tot we haar moesten laten inslapen, maar niet dus. Paul belde Jean-Paul en hij was nog in zijn dierenkliniek aan het werken, hij wilde best wachten tot we er waren zodat we direct haar druppels konden ophalen. Totaal ongepland vertrokken we naar S. Paul was gisteren toch vanalles vergeten te kopen dus konden we dat dan ineens daar in de Lidl gaan halen.

 

We reden zo snel we konden, maar het is toch oppassen geblazen. Voor overstekende schapen. Ik zag vanuit de verte één enkel schaap op de baan, “mais un mouton peut en cacher un autre”, en inderdaad het was de laatste van een hele groep die op weg naar huis was. Waarschijnlijk een deel van de kudde van P. Het werd weer een sjieke rit bij ondergaande zon in een wereld vol roze wolkjes. Alle weiden liggen er lentegroen bij doordat het zo veel geregend heeft.

 

Ik liet Jean-Paul de foto’s zien die ik daarnet nog van mijn dolgelukkige beestje genomen had en hij was blij dat ze het nog zo goed stelde. We wilden even sla gaan kopen in de Aldi aan de overkant en die was tot mijn grote verbazing al gesloten!! En het was nog maar half zes! “Ja natuurlijk schat, op kerstavond gaan die vroeger dicht.” “Pardon? Is het vandaag kerstavond?!” “Ja schat.” “Begot.” Wat een geluk dat Jean-Paul ons op deze speciale avond dan toch nog had willen helpen!!

 

Paul slaagde bij de Leclerc in S. in het onmogelijke! Hij heeft hesp dun laten snijden! Morgen gaan we dus eens geen lappen hesp van 2 mm op onze croissants moeten leggen. Het vervelende is dat ge hier geen charcuterie per gewicht kunt bestellen, alles gaat hier per snee of per stukje. Een half pond hesp is een kompleet ongekend begrip.

 

De vrouw bekeek haar snijwerk maar met een heel scheef oog. Het was geen stapel glad op mekaar liggende sneetjes eerder een onaanzienlijk hoopje gefrommel. Het zag eruit alsof het al eens gegeten was. Paul troostte haar door nadrukkelijk te zeggen dat ze dat héél goed had gedaan. Ze moet gedacht hebben dat hij gek was. Echt goed gedaan had ze dat natuurlijk niet, want in België begeleiden ze een snee vanuit de machine tot ze op het papier ligt. Hier kennen ze die techniek niet, ze verwachten dat de hesp uit zichzelf netjes neervalt. (Praktisch, dan kunnen ze eventueel met hun vrije hand eens in hun neus peuteren tijdens het werk.) Met heel dikke sneden lukt hun systeem vrij goed maar met flinterdunne gaat dat natuurlijk niet. Alleszins we gaan op kerstdag eindelijk eens terug van fijngesneden hesp op onze croissantjes kunnen genieten.

 

Sinds enkele weken liggen er op gelijke afstanden bergjes zand naast de weg. Vooral aan bochten en hellingen. (Haast overal dus.) Pas vandaag snapte ik wat de bedoeling was : het zal moeten dienen voor als de weg beijzeld geraakt! Dan kunt ge dat op de baan scheppen! Maar gaan we dan elke tien meter moeten stoppen om te gaan scheppen? En worden we dan geacht altijd een schep in de auto te hebben liggen? Dat moet ik toch nog eens uitzoeken.

 

Toen we om kwart na zes terug thuis kwamen was het ineens pikdonker! Die korte dagen zijn vreselijk, gelukkig zijn ze al aan het lengen. Paul beweert dat het in België nog een stuk vroeger donker werd maar dat herinner ik me al niet meer. (Moet ik toch eens aan de vriendjes vragen.) Ja, al na een jaar tijd begint dat land heel ver weg te lijken.

 

Plezant, we kregen een telefoon van A : “Faut pas allumer le feu ce soir hein!” “Pourqoui pas?” “Ah autrement le Père Noël va bruler ces fesses!” Toch weer een zalige manier om een prettige kerstavond te wensen. Maar nee, de Père Noël komt hier niet langs, ik was veel gelukkiger met mijn Père Menuissier die onze plantenschabben in de muur vees. Wij hebben trouwens een “Mère Noël”, onze ijskast Die vol lekkere dingen zit die we van R en A gekregen hebben.

 

De planten staan op de nieuwe schabben. De planken storen niet echt maar toch oogt het niet mooi. Ik heb zelfs niet meer genoeg creativiteit om wat plantjes op een decoratieve manier neer te zetten. Erg. Het rieten rek waar de planten vroeger opstonden heb ik naar de andere kant van de kamer gesleept en er wat mooie spullen op gezet. Het ding past wel niet echt bij het geheel, maar niets past hier dus dat trek ik me maar niet aan.

 

Ik begon de keukentoog op te ruimen want wat daar toch allemaal aan zooi bijeen gesukkeld is is niet voor te stellen, ik kon het niet meer aanzien. Ik vraag me wel af hoeveel uur hij zo maagdelijk gaat blijven. Ik wil verdorie een keuken met genoeg kasten dat al die losse prullen achter gesloten deuren kunnen. 7000 kruidenpotjes, waar katten tegen sproeien. Een brooddoos met rieten deksel waar katten los door sproeien… (OK, vandaag kan ik een “Pis on Earth” nog door de vingers zien, het is tenslotte kerstmis, het feest van de Peace. Maar ze plassen elke dag wel ergens op een verboden plek, en het kan toch niet alle dagen kersmis zijn! Die beesten hebben dringend een makkelijker bereikbare tuin nodig in de winter.)

 

Zelfs Paul begint zijn buik vol te krijgen van dat centrale keukencontinent. Maar voor we aan deze reuze kamer beginnen breken moeten wel éérst de vier andere werven klaar zijn want anders zie ik het nog van komen dat we tijdelijk buiten in een tent moeten gaan slapen.

 

Tegenwoordig doe ik Facebook niet meer open voor ik gewerkt heb. Ik dacht dat dat zou helpen om me in gang te krijgen maar ik ben en blijf totaal futloos.

 

Een telefoontje met N gaf me plots inzicht in mijn redeloze afwisselende buien van droefenis, wanhoop en woede… Zij had in mijn verhalen gelezen dat mijn stemmingen zo overhoop lagen en stelde voor om in een natuurwinkel kruiden te gaan zoeken tegen menopauze-verschijnselen. Natuurlijk! Dát is de reden!!! Ik neem die hormonenpillen sinds een maand niet meer!! Vandaar ook dat ik terug regelmatig mijn trui moet uitschieten en ze na vijf minuten rillend weer aan trek! Daar had ik helemaal niet bij stil gestaan! Het is dus helemaal niet mijn eigen schuld dat ik mijn stemmingen amper onder controle kan houden! Die wetenschap mocht het probleem dan wel niet opgelost hebben, maar ik voelde me er wel door gerustgesteld. Ik word dus toch niet kompleet gek. Ik ben zo blij dat zij ontdekt heeft wat er met me scheelt. Jammer toch dat hier nergens een natuurvoedingwinkel te vinden is. De “Natur House” in B. blijkt alleen maar een vermageringskliniek te zijn. Zij gaat nu de kruidentabletten voor me kopen en bij N afgeven zodat T die ook kan meebrengen als hij na de feestdagen terug naar hier komt. Hij kan al best een hondenkar kopen om achter zijn auto te hangen om mijn pillenwinkel in te vervoeren.

 

Ik zat geconcentreerd aan de tafel te schrijven en een meter verder - uit mijn zicht , achter de opstaande OSB-boog - was Paul ondertussen aan het kokkerellen geslagen. Hij verdween, kwam niet terug, allemaal heel normaal, maar hij had me wel beter gezegd dat hij een pan met boter op het vuur had staan… Na een tijdje kwam hij terug binnen, en begon al vanuit het deurgat te brullen : “Gij stom kieken! Waarom let ge niet op die boter!!!” Ik was zo in mijn schrijven verdiept dat ik het onheil pas een seconde geleden gemerkt had, ik was recht gesprongen maar nog net niet tot aan het vuur geraakt… Al even boos sprak ik de goddelijke, uiterst misplaatste woorden : “Ja seg, als gij niets zegt! Ik kan dat niet rieken hé jongen!” Nee, vooral “niet rieken”…, het stonk hier als de wc uit de hel…

 

Het misverstand werd snel bijgelegd en hij toverde het beste kerstmaal ooit tevoorschijn. Ook het zwaarste. Gebakken ganzenlever met ui, gebakken appelen (in safraan), twee soorten vijgenconfituur, peperkoek en toast! Heerlijk. Alleen had hij de porties enigszins onderschat. Het werd een kerstmaal bestaande uit één gang maar we voelden ons alsof we er 5 gegeten hadden. Volgend jaar, zelfde recept, de helft van de ingrediënten, en het is perfect.

 

 

 

*******

 

 

Voilà, zo ziet "the simple life" er dus uit!

 

 

Ik wens iedereen in de beschaafde wereld een heel fijn, gezellig, druk feest, met veel toeters en bellen en veel plezier! (Pas aub op voor vuurwerk en dieren!!! Sluit ze ruim op voorhand op zodat ze niet in paniek op de vlucht slagen en verloren raken!)

 

 

Om middernacht zit ik hier op het terras, met enkele poezen rond me, naar de stralende Melkweg te kijken en luister naar het prachtige geroep van de uilen...

En ben, op mijn manier, minstens even gelukkig als de feestgangers.

Ik zal aan u denken en aan de miljoenen sterren vragen u een heel fijn nieuw jaar te bezorgen! ;-)

 

 

En morgen post ik enkele foto's van Laathi. En Laathi.