Donderdag 1 februari 2007
Mijn voornemens :-)
Lieve échte blogvrienden,
Mijn beste kameraad zal nog enkele weken in 't ziekenhuis moeten verblijven. Ik rijd er dagelijks naar toe voor een paar uurtjes.
Een andere lieve vriend zijn pa ligt ook in een ziekenhuis sinds eergisteren - in alweer een ánder ziekenhuis, nóg verder weg - en die heeft waarschijnlijk niet lang meer te leven. Dus in die mensen wil ik nu vooral mijn "vrije" tijd steken.
Ondertussen probeer ik mijn twee jobs te combineren en ook af en toe nog eten op tafel te zetten voor mijn ondertussen "vermagerde" echtgenoot (wat op zich niet slecht is) en eens een waske te doen, een verdroogde plant alsnog weer tot leven trachten te wekken, en te trachten toch 1 keer per week naar de supermarkt te geraken. (Zodanig dat mijn arme katten toch niet de verhongerde dode muizen die in mijn kasten liggen moeten gaan beginnen opeten uit wanhoop.)
Er schiet momenteel weinig tijd over voor ontspanning. Zelfs de poezen kijken mij ietwat boos aan. Dat poseren deden ze niet altijd graag, maar nu missen ze de aandacht precies toch wel.
Ja, dat is zo, ge weet pas wat ge mist als ge 't kwijt zijt. Dus dat is voor hen ook alweer een levensles.
Ik heb dan ook het besluit genomen om gewoon, zoals ik al lang op mijn blog bezig ben, verder te gaan.
Dus wekelijks mijn fotoraadsel te plaatsen, af en toe een zotte kattenstrip te maken (sorry ik recycleer er de laatste tijd af en toe een oude, omdat ik geen tijd heb om nieuwe te fabriceren), een grappig verhaaltje op te schrijven dat ik meegemaakt hebt, en over enkele weken een van mijn oudere reisverhalen in afleveringen te plaatsen, zoals ik met mijn Thailandreis gedaan heb...
Kortom, ik doe gewoon verder zoals ik bezig was. Zij het misschien momenteel iets minder intens door het gebrek aan tijd.
Maar ik ga geen reacties meer in gastenboeken schrijven. Ik heb dat nooit veel gedaan. Want ik heb dikwijls gemerkt dat mensen schrijven "Huppeldepup, komt u een gezellig weekend toewensen! Kom jij dat nu ook bij mij doen?!!!" zonder dat ze het blog zelf gelezen hebben en gezien hebben dat de blogger in kwestie in volle rouw is omdat bijvoorbeeld net haar echtgenoot gestorven is of hem (of haar) iets anders naars overkomen is.
Ik heb nooit "zomaar" in een gastenboek iets geschreven in de hoop bezoekers naar de mijne te lokken, daarvoor heb ik teveel respect voor het werk dat vele bloggers aan hun blog besteden. Ik weet hoeveel tijd het kost om een "toonbaar" blog zoals het mijne te maken, dus ik kan me indenken hoeveel uren het moet kosten om een echt prachtig blog te maken.
Dus als ik op een blog komt dat ik oprecht mooi en boeiend vind dan wil ik het ook grondig kunnen bekijken. En niet zomaar mijn button zetten, als een hond die tegen een lantaarnpaal plast, om te zeggen : "Woef, was here!!!", en rap verder naar de volgende de wippen. Ik ben geen "wipper". (Wegens te oud en te moe. )
Ik heb liever dat de échte lezers en de écht geïnteresseerde mensen bij mij binnenwippen. Ik hoef niet in de top 100 te staan. Ik wil enkel mijn blog gebruiken als plezant herinneringsboek voor mezelf, en om aan die paar mensen die er oprecht genoegen aan beleven wat fijne momenten te bezorgen.
Als ik aan een andere blogger iets mee te delen heb dan blijf ik dat gewoon doen, zoals ik meestal al deed, via privé-mail. Uiteindelijk is het bericht voor die persoon in kwestie bedoeld, en niet voor eventuele voorbijgangers van wie men op het internet toch nooit weet wie de passant in werkelijkheid is.
Vanzelfsprekend blijf ik ook op elke gok voor 't fotoraadsel die binnenkomt persoonlijk antwoorden. Ik beleef heel veel plezier aan jullie overheerlijke, en soms uiterst originele en plezante antwoorden! Nogmaals bedankt aan de mensen die hiermee mee willen spelen! Samen plezier maken is heel fijn!
Op deze manier hou ik contact met de mensen die me écht boeien en waarvoor ik blijkbaar toch ook iets beteken.
Vindt je een artikel plezant, blijf er dan rustig uw mening onderschrijven, of een zotte tekst, of wat dan ook. Als ik tijd heb, reageer ik ook daar op, via mail.
Met deze werkwijze ga ik pijlsnel uit de Top 100 verdwijnen. Ik ben mij daar goed van bewust. Dus als jullie mijn blog in de toekomst nog willen bezoeken dan sla je best het adresje op want anders gaan jullie het in 't vervolg misschien ergens onderaan in de Top 10.000 gaan moeten opdiepen
Ik heb deze tekst heel bewust lang gemaakt. Zodat ik weet dat de niet-geïnteresseerden toch al lang niet meer aan 't lezen zijn
Dus voor mijn échte fans is nu de moment gekomen om - op dit intiem plekje, helemaal onder deze ellenlange, saaie, tekst - hun een héél dikke knuffel te geven :
Bedankt allemaal. I love you! All of you!!! Blijf wie je bent, want je bent super!
En wij gaan lekker verder zoals we bezig zijn nietwaar?! ;-)
Lieve, warme en oprechte knuffels!
PS. Dit is zeker geen verwijt aan bloggers die op een andere wijze tewerk gaan. Die mensen zullen misschien gewoon veel meer tijd hebben dan ik. Iedereen doet zijn ding op de manier die hij wil en leuk vindt , en met de mogelijkheden die hij tot zijn beschikking heeft. Dit epistel is gewoon om jullie te zeggen hoe ik persoonlijk het in 't vervolg ga aanpakken. Meer niet.
Mijn beste kameraad zal nog enkele weken in 't ziekenhuis moeten verblijven. Ik rijd er dagelijks naar toe voor een paar uurtjes.
Een andere lieve vriend zijn pa ligt ook in een ziekenhuis sinds eergisteren - in alweer een ánder ziekenhuis, nóg verder weg - en die heeft waarschijnlijk niet lang meer te leven. Dus in die mensen wil ik nu vooral mijn "vrije" tijd steken.
Ondertussen probeer ik mijn twee jobs te combineren en ook af en toe nog eten op tafel te zetten voor mijn ondertussen "vermagerde" echtgenoot (wat op zich niet slecht is) en eens een waske te doen, een verdroogde plant alsnog weer tot leven trachten te wekken, en te trachten toch 1 keer per week naar de supermarkt te geraken. (Zodanig dat mijn arme katten toch niet de verhongerde dode muizen die in mijn kasten liggen moeten gaan beginnen opeten uit wanhoop.)
Er schiet momenteel weinig tijd over voor ontspanning. Zelfs de poezen kijken mij ietwat boos aan. Dat poseren deden ze niet altijd graag, maar nu missen ze de aandacht precies toch wel.
Ja, dat is zo, ge weet pas wat ge mist als ge 't kwijt zijt. Dus dat is voor hen ook alweer een levensles.
Ik heb dan ook het besluit genomen om gewoon, zoals ik al lang op mijn blog bezig ben, verder te gaan.
Dus wekelijks mijn fotoraadsel te plaatsen, af en toe een zotte kattenstrip te maken (sorry ik recycleer er de laatste tijd af en toe een oude, omdat ik geen tijd heb om nieuwe te fabriceren), een grappig verhaaltje op te schrijven dat ik meegemaakt hebt, en over enkele weken een van mijn oudere reisverhalen in afleveringen te plaatsen, zoals ik met mijn Thailandreis gedaan heb...
Kortom, ik doe gewoon verder zoals ik bezig was. Zij het misschien momenteel iets minder intens door het gebrek aan tijd.
Maar ik ga geen reacties meer in gastenboeken schrijven. Ik heb dat nooit veel gedaan. Want ik heb dikwijls gemerkt dat mensen schrijven "Huppeldepup, komt u een gezellig weekend toewensen! Kom jij dat nu ook bij mij doen?!!!" zonder dat ze het blog zelf gelezen hebben en gezien hebben dat de blogger in kwestie in volle rouw is omdat bijvoorbeeld net haar echtgenoot gestorven is of hem (of haar) iets anders naars overkomen is.
Ik heb nooit "zomaar" in een gastenboek iets geschreven in de hoop bezoekers naar de mijne te lokken, daarvoor heb ik teveel respect voor het werk dat vele bloggers aan hun blog besteden. Ik weet hoeveel tijd het kost om een "toonbaar" blog zoals het mijne te maken, dus ik kan me indenken hoeveel uren het moet kosten om een echt prachtig blog te maken.
Dus als ik op een blog komt dat ik oprecht mooi en boeiend vind dan wil ik het ook grondig kunnen bekijken. En niet zomaar mijn button zetten, als een hond die tegen een lantaarnpaal plast, om te zeggen : "Woef, was here!!!", en rap verder naar de volgende de wippen. Ik ben geen "wipper". (Wegens te oud en te moe.
)Ik heb liever dat de échte lezers en de écht geïnteresseerde mensen bij mij binnenwippen. Ik hoef niet in de top 100 te staan. Ik wil enkel mijn blog gebruiken als plezant herinneringsboek voor mezelf, en om aan die paar mensen die er oprecht genoegen aan beleven wat fijne momenten te bezorgen.
Als ik aan een andere blogger iets mee te delen heb dan blijf ik dat gewoon doen, zoals ik meestal al deed, via privé-mail. Uiteindelijk is het bericht voor die persoon in kwestie bedoeld, en niet voor eventuele voorbijgangers van wie men op het internet toch nooit weet wie de passant in werkelijkheid is.
Vanzelfsprekend blijf ik ook op elke gok voor 't fotoraadsel die binnenkomt persoonlijk antwoorden. Ik beleef heel veel plezier aan jullie overheerlijke, en soms uiterst originele en plezante antwoorden! Nogmaals bedankt aan de mensen die hiermee mee willen spelen! Samen plezier maken is heel fijn!
Op deze manier hou ik contact met de mensen die me écht boeien en waarvoor ik blijkbaar toch ook iets beteken.
Vindt je een artikel plezant, blijf er dan rustig uw mening onderschrijven, of een zotte tekst, of wat dan ook. Als ik tijd heb, reageer ik ook daar op, via mail.
Met deze werkwijze ga ik pijlsnel uit de Top 100 verdwijnen. Ik ben mij daar goed van bewust. Dus als jullie mijn blog in de toekomst nog willen bezoeken dan sla je best het adresje op want anders gaan jullie het in 't vervolg misschien ergens onderaan in de Top 10.000 gaan moeten opdiepen
Ik heb deze tekst heel bewust lang gemaakt. Zodat ik weet dat de niet-geïnteresseerden toch al lang niet meer aan 't lezen zijn
Dus voor mijn échte fans is nu de moment gekomen om - op dit intiem plekje, helemaal onder deze ellenlange, saaie, tekst - hun een héél dikke knuffel te geven :
Bedankt allemaal. I love you! All of you!!! Blijf wie je bent, want je bent super!
En wij gaan lekker verder zoals we bezig zijn nietwaar?! ;-)
Lieve, warme en oprechte knuffels!
PS. Dit is zeker geen verwijt aan bloggers die op een andere wijze tewerk gaan. Die mensen zullen misschien gewoon veel meer tijd hebben dan ik. Iedereen doet zijn ding op de manier die hij wil en leuk vindt , en met de mogelijkheden die hij tot zijn beschikking heeft. Dit epistel is gewoon om jullie te zeggen hoe ik persoonlijk het in 't vervolg ga aanpakken. Meer niet.
