Alweer een mis-verstand.
Door al wat ik hoor, en daar bovenop het geruis van de kerncentrale in mijn hoofd, heb ik het moeilijk om een stem duidelijk te verstaan. Tegenwoordig wordt hier dus de ondertiteling van Teletext opgezet als ik eens mee tv kijk. Ik voel me net een 80-jarige.
Alles horen, maar alles slecht verstaan. 't Is niet simpel. En soms word ik dan wel eens ongeduldig...
Vorige week ben ik in een rustige straat de auto aan 't parkeren en ik besluit dat ik héél dringend iets aan echtgenoot moet vragen. Héél dringend want als ik het niet onmiddellijk doe ben ik het vergeten. Dus klik ik op mijn stuurknop, roep "bel Pol", en er gebeurt niks. Die bluetooth was dus weer niet aangesloten. OK, dan grabbel ik maar snel mijn gsm en druk op knopke 6, mijn snelverbinding met hem. Ik laat de gsm op de passagierszetel liggen en parkeer me ondertussen verder in dat klein gaatje. Ik hoor dat echtgenoot antwoordt dus grabbel ik even naar de gsm en zeg hem een secondje te wachten.
Dat parkeergebeuren had hooguit 20 seconden in beslag genomen maar er stond er ondertussen toch alweer eentje achter mij van zijnen tak te maken. De straat was nochtans 10 meter breed dus hij kon me gewoon voorbijrijden. Vanop mijn zetel trachtte mijn echtgenoot zich dus verstaanbaar te maken en ondertussen kwam die chauffeur naast mijn raamke staan toeteren (hij was me dus al voorbij gestoken, zo simpel was het geweest). Ik ben dan in een Spaanse colère geschoten en zeer vieze dingen gaan roepen met bijhorende gebaren en daar dan nog een beetje bij beginnen toeteren ook. De woorden kon mijn echtgenoot, liggend in mijn gsm op de voorzetel, dus allemaal volgen. De show moest hij wel missen.
Soit. Ik had me eindelijk in dat gaatje gewrongen en kon nu mijn man te woord staan. Ik pak de gsm en hoor hem mij de les lezen over verkeersagressie, dus ondertussen stap ik rond de auto, leg mijn gsm efkes terug neer (laat hem maar zagen) pak de mand met onze Cadfaël en mijn handtas, hou de gsm terug tegen mijn oor, hoor dat hij nog altijd aan 't mummelen is (waarschijnlijk nog altijd over verkeersagressie) maar kom, we moeten nu wel stilaan even tot de kern komen waarover ik hem zo dringend moest bellen, dus begin ik mij een beetje kwaad te maken :
"Seg ik versta u niet zenne, spreek eens wat duidelijker!"
"Mmuomo woemoe woemoe koekoem..."
"Ja, ge weet nu toch al dat ik stemmen slecht versta, doe dan maar wat beter uw best! Articuleer! Ik bel u wel op omdat ik u nodig heb hé seg. Dus ik moet u iets vragen."
"Mn ip denp dap ge mooooew..."
"Luistert hé, als ge nu geen moeite gaat doen om duidelijk te spreken dan hang ik op. Ge kunt toch tenminste die hoorn al tegen uw mond houden dat ik u tenminste hoor?! Ge klinkt zo dof als wat!!"
"Mmmooa droooaai wie delefooooon oemmm!!! Ooostebooofmm..."
"Als ge uw best niet wil doen, dan laat ge het hé seg! Dan zal ik wel weer mijn plan trekken! Gelijk altijd!"
"Mwwwwaft waaaaaaaft!Ooooooosteboooooooofn vaaaaaast".
Ondertussen was mijn kameraad al in zijn voordeur komen staan want die had zich afgevraagd wat al dat geroep (een mens die zelf iets niet verstaat begint altijd te roepen...) en getoeter in zijn straat te betekenen had, en stond ik daar voor hem beladen met kattemand, handtas en telefoon tussen mijn nek en oor geprangd. Mijn maat maakte een heel simpel gebaartje, een draaibeweging met zijn hand. En inderdaad...
Toen ik de telefoon omdraaide, met het spreekgaatje langs onder... awel... dan kon ik plots mijn man perfect verstaan.
Dus voor ge naar uw telefoon grabbelt : zie dat ge hem niet ondersteboven vast hebt en begin niet direct tegen den andere te zagen dat hij niet kan articuleren.