Berichten van 21 mei 2008

"We zijn weer op de lappen geweest gisteren!
Kunt ge raden waar we gezeten hebben?...
Schrijf uw antwoord maar onder reacties!"

Onderstaand berichtje vond ik onlangs in mijn gastenboek. Het stond er naar aanleiding van een artikel dat ik bijna een jaar geleden schreef, toen onze poes Tabitha stierf, en waarin ik uitlegde hoe ik met het verlies van een geliefd wezen om ga.
--------------------------------------------
Eigenlijk zou ik moeten slapen gaan, maar nog heel heel eventjes een blog aanklikken....
Het is nu vier uren of zo later..
Dank je, Laathi voor je prachtige verhalen!
Heb tranen met tuiten gehuild bij de dood van Tabitha en de witte kater.
Maar heb nu ook het plekje onder mijn sleutelbeen gevonden voor alle dieren die ik heb zien komen en gaan.
Heb nu toch twee heerlijke katten. Gestreepte Mike en zwarte Moira.
Dus nog eens, zo dank voor je verhalen.
Met een extra aai voor elk van de poezen.
En een live groet voor hun mama en papa.

Meermin.
------------------------------------------------------

Dit berichtje deed me zoveel plezier omdat er dus nu nog altijd mensen een manier vinden om door het maken van "het hartenmandje" beter te kunnen omgaan met het verlies van hun huisdier. Toch fijn, dat een tekst die ik in augustus 2007 geschreven hebt nu nog impact heeft en mensen gelukkiger kan maken...

Voor wie het nog niet weet : ik heb een trukje om mijn verdriet te verlichten als ik van een van mijn geliefde huisdieren afscheid moet nemen. Mijn overleden dieren zitten in een mandje in een plekje onder mijn hart. Tot hiertoe stond daar in mijn verbeelding alleen een mand met mijn poezen. Maar aangezien ik aan de vis Darwin toch ook zo gehecht was ben ik er in geslaagd ook voor mijn vissen een plekje te maken. In de fantasie van mijn hartenmandje ligt nu rond die mand een klein vijvertje, en van daaruit zie ik mijn oude Nautilus, en Darwin, en alle andere vissen waar ik ooit aan gehecht rondzwemmen. Als ik ze voor mijn geestesoog oproep zie ik ze met hun kopje boven water komen en breed naar me glimlachen.
Wat een beetje fantasie al niet vermag. Het kan het leven zoveel mooier en troostrijker maken.

Wie het verhaal van mijn hartenmandje niet meer kent, of wie net een geliefd huisdier verloren is en ook wat troost kan gebruiken kan door op onderstaande link te klikken lezen hoe je zo'n "hartemandje" maakt. Het kost je enkel wat tijd en fantasie. 
 http://www.bloggen.be/laathi_poezenverhalen/archief.php?startdatum=1186351201&stopdatum=1186437601

----------------------------------------------
Bedankt "Meermin" om dat bericht in mijn gastenboek te plaatsen. Je ziet, je hebt me geïnspireerd om weer iets te schrijven. Dit is weer het levende bewijs dat mensen mekaar nodig hebben om mekaar te stimuleren en verder te geraken in 't leven.

Met de vierde foto moet ik toch zeker aan minstens vier oplossers komen???

Ik heb er al drie : Meermin, Luk en Speelster!