Berichten van 7 september 2010

Nee, ge ontkomt er niet aan! Hier is hij weer!
Het verslag van het einde van het concert van Leonard Cohen in Gent.

De bisnummers bléven maar komen. Ze hadden er duidelijk plezier in!
Plots zag ik dat er mensen uit de tribunes kwamen geslopen om zich helemaal vooraan aan het dranghekje te posteren. Als een hazewind verliet ik mijn zitje en nestelde ik me knus mee aan 't podium. Oordoppen volle sterkte en zo diep ingeduwd als maar kon.
Rechtstaan mochten we niet dus kropen we allemaal op een hoopje. We vormden een kluwen van menselijke onderdelen, en niemand trok er zich iets van aan dat zijn knie onder iemand zijn oksel stak of zijn kop op de schouder van de vorige lag. Integendeel, het gaf nog een groter gevoel van verbondenheid. Heel langzaam wriemelden we altijd een metertje dichterbij tot de security ons telkens vriendelijk maar resoluut terug achteruit dreef. Maar hij kon dat natuurlijk niet blíjven volhouden en hij zag ook wel in dat wij nu niet direct terroristen waren met snode bedoelingen. Dus op de duur zat ik helemaal vooraan als een klein ineengepropt bolletje - ellebogen ingetrokken om toch maar niemand te storen - fotootjes te nemen van tussen de spijlen van het nadarhek. Héérlijk!!!
En dit is mijn oogst! Gezien de duistere en moeilijke omstandigheden en mijn eenvoudig fotoapparaatje ben ik toch een beetje fier op mijn resultaten.












The Webb Sisters, Charlie (links) en Hattie, zingende zussen met engelenstemmen.



Sharon Robinson, Leonards' muze en co-componiste. Eveneens een dame met een gouden stem.












Het echte afscheid! En tegelijk mijn mooiste foto want toen werden even enkele extra spots aangestoken.



Closing time.



Een meer dan tevreden publiek verlaat het plein. Ingetogen, gelukkig, met veel glimlachjes op de gezichten.



Zelfs Irma was er stil van geworden.



En dan was het de opruimers hun beurt...



Overgelukkig - dat ik ondanks mijn stomme ziekte - dit optreden toch tot het einde had kunnen meemaken, liepen we naar de shuttle bus. Daar stonden we een half uur op mekaar gepropt te sjokkelen, met oordoppen in natuurlijk. Wel jammer, want ik had graag wat met de mensen kunnen napraten... Maar ja, een mens kan niet alles hebben.

En achteraf zo blij als een kind met mijn twee t-shirtjes...






Binnenkort mogen de liefhebbers van Cohen mijn fotoalbum van deze - voor mij onverwachte en oververheerlijke - avond inkijken!