Zondag 17 augustus 2008
Dagboek van de eerste week van de lapjespoes. Deel 2.
Het tweede deel van de lapjespoes haar avonturen tijdens de eerste week bij mij...
Zaterdag 9 augustus:
Gisterenavond heeft de poes doodleuk mee in de keuken gezeten terwijl wij op 't terras aten en de rest van de bende zat haar te begluren, maar toen de heer des huizes - mijn dikke dove witte Phineas - haar zag (want horen kan hij dus niet!!!) "blazen" begon hij achteruit te stappen. Ongelofelijk! Den huistiran die door een graatmager kattinneke op zijn plaats wordt gezet!
Godweet... misschien breekt er hier wel een matriarchaat aan.
Vannacht heeft ze als steeds in de bench geslapen, mooi in een mandje, en ze heeft geplast in de kattebak. Ik heb die helemaal met mijn handen doorwoeld om toch maar een klompje plas te vinden en toen ik het vasthad was ik zo blij alsof ik een klompje goud gevonden had.
Misschien voelen moeders zich wel zo als hun baby voor de eerste keer op hun potje is geweest? Gaan die daar ook vanalles mee boetseren...
Zondag 10 augustus :
Vanmiddag heeft ze rustig heel de living verkend en heeft weer een zeer geheim plekje van Phineas ontdekt. Een uur naar haar zitten zoeken...
Nu regent het en 't enige dat 't beest wil is in mijn hobbithol zitten, lekker achter mijn schermen naar mij zitten loeren en spinnen, of boven op de hoge kast liggen. Echt een schatje. Maar zeker geen doetje.
Maandag 11 augustus :
De kattenbak is bekend terrein voor plasjes, maar het grotere werk spaart ze toch liever op voor een hoekje in de tuin. Daar sta ik dan : 's nachts met mijn pillamp gericht op de poes die haar grote boodschap zit te doen. Goed dat de buren hier niet kunnen binnenkijken want die lachten zich een ongeluk als ze me bezig zouden zien : in mijn pyama een kat in een lichtstraal staan aanmoedigen om toch maar schoon, braaf en lief - en bij voorkeur snel - een drolleke te leggen...
Er zijn al voor kleinere "defecten" mensen in 't gekkenhuis opgesloten vrees ik.
Na de boodschap stapt ze dan spontaan naar de winkeldeur en om te gaan slapen in haar bench. Ze legt zich in haar mand en begint te spinnen. Het lijkt haar privé dag-afsluiting. Heel mooi.
"Oei... Is er in zo'n chaos nog wel plaats voor een poes?...
Ik denk dat ik eerst wat zal moeten aan kant schuiven..."
"Zelfs op de kasten zal ik eerst wat plaats moeten maken alvorens ik daar op kan gaan liggen..."
Dinsdag 12 augustus :
Een week hier en ook de grote boodschappen worden al spontaan in de kattenbak gepleegd. En ze begint te spelen...
Maar de bomen in de tuin en de muren hebben hun aantrekkingskracht nog steeds niet verloren, dus haar zonder wakend oog buiten laten lopen is er nog steeds niet bij...
Dus dat is 't kattenverhaal tot hiertoe.
Paul zou niet liever dan haar houden, van in 't begin al. Dus ik weet nog niet hoe 't verhaal gaat eindigen.
Volgens mij zou een groot speelbos voor haar plezant zijn, maar aan de andere kant is ze precies veel meer op zoek naar een "thuis", een "binnen" en een "mens" in plaats van andere katten en bomen. Maar ja, dat kan ook zijn omdat ze zo lang rondgezworven heeft. Ze kan later weer terug zin krijgen in haar vrijbuitersleven, dat weet ge natuurlijk niet...
En 't allerlaatste dat ik wil is dat ik - door haar slecht voorbeeld van in bomen of tegen muren op te klimmen (niet al mijn muren zijn electrisch te beveiligen, sommigen delen zijn gewoon overstekende dakpannen) - mijn andere katten op slechte gedachten breng.
Mijn tuinveiligheidsmaatregelen volstaan om mijn eigen roedel binnen te houden maar deze madam is echt geen gewone, zij laat zich niet door een "kleinigheidje" tegenhouden vrees ik, das echt wel "de gladde glipper" in persoon... En ik zou 't vreselijk vinden moest ik haar midden in de stad kwijtraken want dan zijn we terug bij "af'"...
Wat een hartverscheurende keuze toch weer...
"Ge moet niet zo bang zijn dat ik de tuin uitglip om op avontuur te trekken. Hier is binnen nog zóvéél rommel te ontdekken..."
Zaterdag 9 augustus:
Gisterenavond heeft de poes doodleuk mee in de keuken gezeten terwijl wij op 't terras aten en de rest van de bende zat haar te begluren, maar toen de heer des huizes - mijn dikke dove witte Phineas - haar zag (want horen kan hij dus niet!!!) "blazen" begon hij achteruit te stappen. Ongelofelijk! Den huistiran die door een graatmager kattinneke op zijn plaats wordt gezet!
Godweet... misschien breekt er hier wel een matriarchaat aan.
Vannacht heeft ze als steeds in de bench geslapen, mooi in een mandje, en ze heeft geplast in de kattebak. Ik heb die helemaal met mijn handen doorwoeld om toch maar een klompje plas te vinden en toen ik het vasthad was ik zo blij alsof ik een klompje goud gevonden had.
Misschien voelen moeders zich wel zo als hun baby voor de eerste keer op hun potje is geweest? Gaan die daar ook vanalles mee boetseren...
Zondag 10 augustus :
Vanmiddag heeft ze rustig heel de living verkend en heeft weer een zeer geheim plekje van Phineas ontdekt. Een uur naar haar zitten zoeken...
Nu regent het en 't enige dat 't beest wil is in mijn hobbithol zitten, lekker achter mijn schermen naar mij zitten loeren en spinnen, of boven op de hoge kast liggen. Echt een schatje. Maar zeker geen doetje.
Maandag 11 augustus :
De kattenbak is bekend terrein voor plasjes, maar het grotere werk spaart ze toch liever op voor een hoekje in de tuin. Daar sta ik dan : 's nachts met mijn pillamp gericht op de poes die haar grote boodschap zit te doen. Goed dat de buren hier niet kunnen binnenkijken want die lachten zich een ongeluk als ze me bezig zouden zien : in mijn pyama een kat in een lichtstraal staan aanmoedigen om toch maar schoon, braaf en lief - en bij voorkeur snel - een drolleke te leggen...
Er zijn al voor kleinere "defecten" mensen in 't gekkenhuis opgesloten vrees ik.
Na de boodschap stapt ze dan spontaan naar de winkeldeur en om te gaan slapen in haar bench. Ze legt zich in haar mand en begint te spinnen. Het lijkt haar privé dag-afsluiting. Heel mooi.
"Oei... Is er in zo'n chaos nog wel plaats voor een poes?...
Ik denk dat ik eerst wat zal moeten aan kant schuiven..."
"Zelfs op de kasten zal ik eerst wat plaats moeten maken alvorens ik daar op kan gaan liggen..."
Dinsdag 12 augustus :
Een week hier en ook de grote boodschappen worden al spontaan in de kattenbak gepleegd. En ze begint te spelen...
Maar de bomen in de tuin en de muren hebben hun aantrekkingskracht nog steeds niet verloren, dus haar zonder wakend oog buiten laten lopen is er nog steeds niet bij...
Dus dat is 't kattenverhaal tot hiertoe.
Paul zou niet liever dan haar houden, van in 't begin al. Dus ik weet nog niet hoe 't verhaal gaat eindigen.
Volgens mij zou een groot speelbos voor haar plezant zijn, maar aan de andere kant is ze precies veel meer op zoek naar een "thuis", een "binnen" en een "mens" in plaats van andere katten en bomen. Maar ja, dat kan ook zijn omdat ze zo lang rondgezworven heeft. Ze kan later weer terug zin krijgen in haar vrijbuitersleven, dat weet ge natuurlijk niet...
En 't allerlaatste dat ik wil is dat ik - door haar slecht voorbeeld van in bomen of tegen muren op te klimmen (niet al mijn muren zijn electrisch te beveiligen, sommigen delen zijn gewoon overstekende dakpannen) - mijn andere katten op slechte gedachten breng.
Mijn tuinveiligheidsmaatregelen volstaan om mijn eigen roedel binnen te houden maar deze madam is echt geen gewone, zij laat zich niet door een "kleinigheidje" tegenhouden vrees ik, das echt wel "de gladde glipper" in persoon... En ik zou 't vreselijk vinden moest ik haar midden in de stad kwijtraken want dan zijn we terug bij "af'"...
Wat een hartverscheurende keuze toch weer...
"Ge moet niet zo bang zijn dat ik de tuin uitglip om op avontuur te trekken. Hier is binnen nog zóvéél rommel te ontdekken..."
