Zondag 13 juli 2008
Mijn accidentje van de week : de proest!
Ik ben iemand die makkelijk drie liter water per dag drinkt. Dus ergens in mijn buurt staat of ligt er altijd wel een fles van anderhalve liter. Ook in mijn auto.
Vrijdag moest ik haastig vertrekken om iemand naar 't ziekenhuis te brengen en terwijl ik voor 't eerste rood licht sta grabbel ik naar mijn fles... Fles vergeten. Pedoemme! Gelukkig had Nand tijdens de haventocht bij een bezoek aan een bedrijf zo'n klein flesje water met een zuigdop erop kado gekregen. Hij had het in mijn auto gelegd. Ik ben zo'n dingen niet gewoon aangezien ik altijd voor het anderhalve liter-werk ga, maar ik was wel blij dat dat speciale kleinood ineens naast me op de zetel lag.
Met een hand prutske ik het open, hield het voor mijn mond en - haastig en hevig als steeds - kneep ik keihard op dat flesje! Het water spoot met volle kracht regelrecht in mijn keel, mijn longen tot in mijn neus. Net op 't moment dat het groen licht werd... Ik stikte bijna! Slikken kon niet, het water zat tot in mijn neus dus de enige lichamelijke reactie die ge dan kunt voortbrengen is een... proest...
Het water spoot als een fontein over de binnenkant van mijn auto (en ruitenwissers staan er enkel aan de buitenkant natuurlijk...).
Ik ben gedurende volle 10 minuten in een hoestbui verwikkeld geraakt dat ik dacht dat mijn ingewanden ook tegen mijn voorruit gingen eindigen. Nog altijd hoestend en sputterend kwam ik bij mijn maat aan, kon amper iets zeggen, enkel teken doen van "Komaan, stap in, we zijn weg!" Zeer ongerust vroeg mijn kameraad zich af wat er gebeurd was, waarom ik zo blafte, zo rood zag en wat er toch allemaal uit mijn neus liep. Ik heb gewoon gemummeld : "Instappen. Wegwezen. Vertel seffes wel." De mens was wreed ongerust en ik zag hem zich al afvragen : "Zouden we niet beter háár naar 't ziekenhuis brengen in plaats van mij?..."
Enfin, na nog eens vijf minuten puffen en blaffen waren mijn sinussen duidelijk volledig gespoeld en terug droog en had ik geleerd dan ge aan zo'n fleske moet zuigen, en in geen geval de inhoud met volle kracht in uw mond moet spuiten!!! Daar dient zoiets blijkbaar niet voor. Weeral iets bijgeleerd.
Op zich is zich verslikken niet zo erg. Maar wat de zaak dubbel zo erg maakte was dat ik na die proest, tegelijk met mijn eindeloze hoestbui ,ook de slappe lach had gekregen... Dat kwam omdat ik door dit voorval moest denken aan een andere historische proest die ooit geproduceerd had. Wel twintig jaar geleden...
Mijn beste vriendin, die ondertussen al enkele jaren geleden overleden is, wou destijds haar nieuwe vriend voorstellen. We gingen dus met zijn viertjes in een sjiek restaurant eten. Wat destijds niet zo gewoon was maar dit was een speciale gelegenheid.
Het was een heel mooie zaak met massa's bestekken op witte tafellakens en een regiment glazen naast uw bord. Een restaurant dus waar ge geacht wordt beschaafd en vrij stil te "converseren".
Aangezien Myriam's nieuwe vriend moest ingeburgerd geraken in ons kringetje vroeg ze me : "Ge moet de Raf zeker het verhaal van de Paul met zijn oranje rugzak eens vertellen."
Alleen al dat beeld terug voor ogen krijgen van "Paul met zijn oranje rugzak" wekte zo'n lachbui bij me op dat ik 't wou uitbrullen. Jammergenoeg had ik toen net mijn mond vol witte wijn...
Ge kunt het dus al raden... Ik proestte mijn slok wijn (en ik pak altijd gróte slokken drinken) regelrecht over de tafel, midden in het gezicht van mijn vriendin, de druppels spatten op het bloemstuk, de borden, het bestek, de glazen... Nog één geluk : dat het geen rode wijn was.
De rest van onze tafel lag plat van 't lachen en de serene, sjieke sfeer van 't restaurant was ook ineens naar de verdoemmenis. Gelukkig doen ze in zo'n zaken alsof alles "normaal" is. Maar geloof me, ik heb zelden ergens met zo'n vuurrode kop gezeten.
En wat was nu "Het verhaal van Paul met de oranje rugzak" dat tot dit onheil geleid had?
Heel simpel. Toen we meer dan twintig jaar geleden voor de eerste keer naar Sri Lanka vertrokken moest dat zeer low-budget gebeuren. We zouden dus met het openbaar vervoer en met een rugzak reizen. Myriam had ons een kanjer van een oude oranje rugzak uitgeleend en daar ging heel ons hebben en houden ingepropt worden voor onze eerste intercontinentale uitstap.
Maar... Onze Paul was er wel op gebrand om met een rugzak te reizen maar tegelijkertijd was hij van mening dat ge niet op een vliegtuig ('t was geen charter maar een lijnvlucht) kon reizen zonder een deftig kostuum aan te hebben... Nu had hij maar 1 net pak. Logisch, want in onze muziekwinkel konden we rustig in gewone kleding werken, dus aan kleding verkwistten we onze centjes niet.) Paul's kostuum was een erfenis van een dode oom, en dat kostuum was een beetje aangepast. Het was een heel sjiek donker pak. Zo echt iets dat ge alleen bovenhaalt om naar begrafenissen te gaan.
Ik heb geparlementeerd, geargumenteerd, gezaagd, gesmeekt en gebeden om toch in godsnaam in gewoon sportieve kleding te vertrekken. Want waar moesten we in Sri Lanka op die trektocht toch met dat groot kostuum gaan blijven??? Maar nee, er was geen lievemoederen aan. Paul wou en zou niet op een "serieuze" lijnvlucht stappen zonder een kostuum.
Een mens moet weten wanneer hij verloren is nietwaar? Dus ik heb het opgegeven.
Vandaar dat mijn echtgenoot in de luchthaven van Zaventem binnenstapte gekleed in een sjiek donker pak, met zwarte schoenen, met op zijn rug een reusachtige vuile, doorleefde, orange nylon rugzak op aluminium draagstel. Dat zicht was echt hilarisch! Ik heb nog nooit zoveel gelachen tijdens 't wachten aan de check-in als tijdens die reis. En velen met mij.
Kwam nog bij dat die sukkelaar in Sri Lanka aankwam, in volle 36°, in dat gloeiend heet donker pak met die plakkerige rugzak... Ook daar hebben we vreemde blikken op ons gericht gekregen...
(Moet zo'n arme taxichauffeur nu het zakenmannen-tarief proberen te vragen, of het rugzakkers-tarief?... Hoort ge ze 't al denken?...)
Uiteindelijk is dat kostuum vanaf de derde dag aan de handen van een Sri Lankaan toevertrouwd die het voor ons heeft bijgehouden tot aan ons vertrek een maand later.
Maar toen heb ik Paul wel gedwongen om ook terug te reizen in dat pak aangezien er écht géén mogelijkheid was om dat ding op te frommelen zodat het in die rugzak kon.
Sindsdien heeft Paul nooit meer met een rugzak gereisd. En bovenal : ook nooit meer met een kostuum.
Jammer dat er in die tijd nog maar weinig foto's genomen werden. Maar dat beeld staat zo in mijn geheugen gegrift dat elke keer ik er aan denk ik dubbel lig van 't lachen. Alleen is 't dus wel verboden om aan dat beeld te denken als ik mijn mond vol drinken heb...
Vrijdag moest ik haastig vertrekken om iemand naar 't ziekenhuis te brengen en terwijl ik voor 't eerste rood licht sta grabbel ik naar mijn fles... Fles vergeten. Pedoemme! Gelukkig had Nand tijdens de haventocht bij een bezoek aan een bedrijf zo'n klein flesje water met een zuigdop erop kado gekregen. Hij had het in mijn auto gelegd. Ik ben zo'n dingen niet gewoon aangezien ik altijd voor het anderhalve liter-werk ga, maar ik was wel blij dat dat speciale kleinood ineens naast me op de zetel lag.
Met een hand prutske ik het open, hield het voor mijn mond en - haastig en hevig als steeds - kneep ik keihard op dat flesje! Het water spoot met volle kracht regelrecht in mijn keel, mijn longen tot in mijn neus. Net op 't moment dat het groen licht werd... Ik stikte bijna! Slikken kon niet, het water zat tot in mijn neus dus de enige lichamelijke reactie die ge dan kunt voortbrengen is een... proest...
Het water spoot als een fontein over de binnenkant van mijn auto (en ruitenwissers staan er enkel aan de buitenkant natuurlijk...).
Ik ben gedurende volle 10 minuten in een hoestbui verwikkeld geraakt dat ik dacht dat mijn ingewanden ook tegen mijn voorruit gingen eindigen. Nog altijd hoestend en sputterend kwam ik bij mijn maat aan, kon amper iets zeggen, enkel teken doen van "Komaan, stap in, we zijn weg!" Zeer ongerust vroeg mijn kameraad zich af wat er gebeurd was, waarom ik zo blafte, zo rood zag en wat er toch allemaal uit mijn neus liep. Ik heb gewoon gemummeld : "Instappen. Wegwezen. Vertel seffes wel." De mens was wreed ongerust en ik zag hem zich al afvragen : "Zouden we niet beter háár naar 't ziekenhuis brengen in plaats van mij?..."
Enfin, na nog eens vijf minuten puffen en blaffen waren mijn sinussen duidelijk volledig gespoeld en terug droog en had ik geleerd dan ge aan zo'n fleske moet zuigen, en in geen geval de inhoud met volle kracht in uw mond moet spuiten!!! Daar dient zoiets blijkbaar niet voor. Weeral iets bijgeleerd.
Op zich is zich verslikken niet zo erg. Maar wat de zaak dubbel zo erg maakte was dat ik na die proest, tegelijk met mijn eindeloze hoestbui ,ook de slappe lach had gekregen... Dat kwam omdat ik door dit voorval moest denken aan een andere historische proest die ooit geproduceerd had. Wel twintig jaar geleden...
Mijn beste vriendin, die ondertussen al enkele jaren geleden overleden is, wou destijds haar nieuwe vriend voorstellen. We gingen dus met zijn viertjes in een sjiek restaurant eten. Wat destijds niet zo gewoon was maar dit was een speciale gelegenheid.
Het was een heel mooie zaak met massa's bestekken op witte tafellakens en een regiment glazen naast uw bord. Een restaurant dus waar ge geacht wordt beschaafd en vrij stil te "converseren".
Aangezien Myriam's nieuwe vriend moest ingeburgerd geraken in ons kringetje vroeg ze me : "Ge moet de Raf zeker het verhaal van de Paul met zijn oranje rugzak eens vertellen."
Alleen al dat beeld terug voor ogen krijgen van "Paul met zijn oranje rugzak" wekte zo'n lachbui bij me op dat ik 't wou uitbrullen. Jammergenoeg had ik toen net mijn mond vol witte wijn...
Ge kunt het dus al raden... Ik proestte mijn slok wijn (en ik pak altijd gróte slokken drinken) regelrecht over de tafel, midden in het gezicht van mijn vriendin, de druppels spatten op het bloemstuk, de borden, het bestek, de glazen... Nog één geluk : dat het geen rode wijn was.
De rest van onze tafel lag plat van 't lachen en de serene, sjieke sfeer van 't restaurant was ook ineens naar de verdoemmenis. Gelukkig doen ze in zo'n zaken alsof alles "normaal" is. Maar geloof me, ik heb zelden ergens met zo'n vuurrode kop gezeten.
En wat was nu "Het verhaal van Paul met de oranje rugzak" dat tot dit onheil geleid had?
Heel simpel. Toen we meer dan twintig jaar geleden voor de eerste keer naar Sri Lanka vertrokken moest dat zeer low-budget gebeuren. We zouden dus met het openbaar vervoer en met een rugzak reizen. Myriam had ons een kanjer van een oude oranje rugzak uitgeleend en daar ging heel ons hebben en houden ingepropt worden voor onze eerste intercontinentale uitstap.
Maar... Onze Paul was er wel op gebrand om met een rugzak te reizen maar tegelijkertijd was hij van mening dat ge niet op een vliegtuig ('t was geen charter maar een lijnvlucht) kon reizen zonder een deftig kostuum aan te hebben... Nu had hij maar 1 net pak. Logisch, want in onze muziekwinkel konden we rustig in gewone kleding werken, dus aan kleding verkwistten we onze centjes niet.) Paul's kostuum was een erfenis van een dode oom, en dat kostuum was een beetje aangepast. Het was een heel sjiek donker pak. Zo echt iets dat ge alleen bovenhaalt om naar begrafenissen te gaan.
Ik heb geparlementeerd, geargumenteerd, gezaagd, gesmeekt en gebeden om toch in godsnaam in gewoon sportieve kleding te vertrekken. Want waar moesten we in Sri Lanka op die trektocht toch met dat groot kostuum gaan blijven??? Maar nee, er was geen lievemoederen aan. Paul wou en zou niet op een "serieuze" lijnvlucht stappen zonder een kostuum.
Een mens moet weten wanneer hij verloren is nietwaar? Dus ik heb het opgegeven.
Vandaar dat mijn echtgenoot in de luchthaven van Zaventem binnenstapte gekleed in een sjiek donker pak, met zwarte schoenen, met op zijn rug een reusachtige vuile, doorleefde, orange nylon rugzak op aluminium draagstel. Dat zicht was echt hilarisch! Ik heb nog nooit zoveel gelachen tijdens 't wachten aan de check-in als tijdens die reis. En velen met mij.
Kwam nog bij dat die sukkelaar in Sri Lanka aankwam, in volle 36°, in dat gloeiend heet donker pak met die plakkerige rugzak... Ook daar hebben we vreemde blikken op ons gericht gekregen...
(Moet zo'n arme taxichauffeur nu het zakenmannen-tarief proberen te vragen, of het rugzakkers-tarief?... Hoort ge ze 't al denken?...)
Uiteindelijk is dat kostuum vanaf de derde dag aan de handen van een Sri Lankaan toevertrouwd die het voor ons heeft bijgehouden tot aan ons vertrek een maand later.
Maar toen heb ik Paul wel gedwongen om ook terug te reizen in dat pak aangezien er écht géén mogelijkheid was om dat ding op te frommelen zodat het in die rugzak kon.
Sindsdien heeft Paul nooit meer met een rugzak gereisd. En bovenal : ook nooit meer met een kostuum.
Jammer dat er in die tijd nog maar weinig foto's genomen werden. Maar dat beeld staat zo in mijn geheugen gegrift dat elke keer ik er aan denk ik dubbel lig van 't lachen. Alleen is 't dus wel verboden om aan dat beeld te denken als ik mijn mond vol drinken heb...
