Reisverhaal Cruise naar Noorwegen en Spitsbergen. Hoofdstuk 8 deel 1.
Vrijdag, 17 juli 2009.
Costa Luminosa, Magdalenenfjord en Ny Alesund, Spitsbergen.
8. Een omgekeerde striptease in een decor van wolken met zilveren randjes.
Toen we wakker werden - af en toe moet je toch ook eens wat probéren te slapen - lagen we reeds in de Magdalenenfjord. Ik opende de gordijnen en kreeg tranen in mijn ogen van de schoonheid waarin we ons bevonden.
We lagen middenin in een kleine fjord omringd door spitse bergen waarin wel 6 gletsjers uitmondden! Als nietig menske zagen we een verlaten poolzee met bijna azuurblauw water waarin nog enkele kleine ijsschotsen dreven die we voor onze ogen zagen afbrokkelen. Binnen twee dagen zullen ze waarschijnlijk helemaal verdwenen zijn. Op ons terrasje was geen wind, het was er zelfs niet echt koud hoewel het toch maar 2 graden is. Aan dek daarentegen was het om te bevriezen, de wind maakte dat we de pooltemperaturen tot in onze ziel voelden.
Vandaag gaat hij het goed aanpakken... of beter gezegd : "inpakken".
Dat ziet ge zo!
... maar hij moet de klus wel helemaal afwerken natuurlijk.
Jaja, in deze kajuit zijn de laatste dagen zware lessen geleerd wat betreft winterkleding...
Fervente Azië-reizigers die voor de eerste keer de koude meemaken... Dat is wel een avontuur.
't Is soms boeiend om onszelf bezig te zien hulpeloos dabbend in een stapel dikke kleren.
Ik pels me aan zoals altijd, als een poolbeer met een griepke. Laag over laag over laag...
Als ge me hier een striptease laat doen dan heb ik niet genoeg aan 1 liedje...
maar moeten ze minstens een volledige dubbel LP draaien...
En krijgt 't publiek pijn aan zijn poep van 't te lang op zijn barkruk te moeten zitten tot ik daar
eindelijk als 'grande finale' - met de armpjes fier en sexy in de lucht gespreid - ta-da-da-dááá!!!
...sta te blinken in ... mijn lange wollen Damart-onderbroek .
Het lange aanschuiven van gisteren had ons een ticketje voor de tender van 8 uur opgeleverd. Ik was te geëmotioneerd door de schoonheid van de omgeving om eerst snel iets te gaan eten en vond fotograferen en genieten van deze wonderlijke baai véél dringender en belangrijker. Ik zou wel nuchter vertrekken. ’t Werd zogezegd maar een kort tripje, want we mochten maar 10 minuutjes aan land blijven. Maar dat zou héél anders uitdraaien…
Vanop ons terrasje zien we de shift van 7 uur vertrekken.
Als de tenders als uitstapbootjes gebruikt worden bieden ze plaats aan 120 personen.
Moesten ze ooit als reddingssloep dienen dan worden hier 150 sardientjes in geperst.
Niet echt een aanlokkelijk vooruitzicht...
Ik probeer altijd als laatste aan boord van de tender te gaan, dan kan je aan de open deur zitten. Heel koud en winderig, maar de enige plek om niet door getint glas te moeten fotograferen en een unieke plek om echt ver naar buiten te kunnen gaan hangen en foto's te nemen zonder al te veel rommel op de voorgrond.
Flink aangepelsd : met een collant, extra sokken, zware schoenen, een dikke broek, polar ondergoed, een wollen trui, een fleece, een windjack, de muts van mijn fleece over mijn kop en daarover de kap van het windjack en dat allemaal bij elkaar gehouden met een dubbel omwonden wollen sjaal rond mijn nek. Volgens mij kan je er dan wel tegen. De gevoerde wollen fotografenhandschoenen maakten het af. De kou kon me niet meer deren. En de vogel die hier doorheen zou willen bijten moet echt wel de moeder van alle albatrossen zijn.
Leeft de moeder van alle albatrossen nog? En woont ze hier?
Dat zien jullie in de volgende aflevering.
