Berichten van 12 oktober 2009

De tijd van de eenvormige grafstenen lijkt voorbij. Ook het succes van de urnenmuren lijkt te tanen. Er blijven veel vakjes leeg. Maar achter de kille muren verschijnt er iets veel organischers! Ik wist eerst niet goed wat ik zag, op 't eerste zicht kwam het zelfs heel rommelig over. Tot je 't van dichtbij gaat bekijken...



En dan zie je dat je een urn nu ook mag begraven. Je krijgt er maar een bescheiden plekje voor maar wat een prachtige, liefdevolle dingen doen mensen met dat "minder dan een vierkantje metertje" grond!...



Elk plekje krijgt zijn persoonlijke toets. En eindelijk, eindelijk wordt zoiets toegelaten.
Eindelijk kan een kleinkind een geplastifiëerde tekening bij zijn oma gaan leggen. Of een gedichtje. Of een zelfgekozen beeldje uit den "Blokker"...





De persoonlijkheid van de overledene mag terug aan bod komen! Hield hij van zijn hondje? Dan mag er een tekening van zijn beestje op zijn zerk.



Of wat het een drummer? Dan leg je toch een set houten drumsticks tegen die prachtige rots!



Iemand die van "modern" hield hoeft nu eindelijk niet meer met een barokke engel op zijn buik te rusten.



Hier werden uit stukjes berkenhout "bloempjes" gemaakt... Zo teder en liefdevol ineengeknutseld...



Sommige miniperceeltjes zijn echt kleine tuintjes vol verrassingen en verstopte tederheid...



Er wordt op allerhande manieren "contact" gehouden met een geliefde.

Ik toon jullie binnenkort meer mooie, vertederende creaties in deel 3!
Maar niet ongerust zijn als ge dit onderwerp triest zou vinden. Eerst trakteer ik nog op grappige "katten in aktie" en "bibberende Laathi's" in de poolcirkel.