Reisverhaal Cruise naar Noorwegen en Spitsbergen. Hoofdstuk 9. Deel 7.
Hoofdstuk 9.
Deel 8 : Afscheid van Spitsbergen...
De dikke dame. (Rechts op de foto).
Tijdens deze reis meende ik onze kolossale boot regelmatig te horen verzuchten :
"Is mijn gat niet te dik voor deze fjord?..."
(Een woordje uitleg voor mijn Nederlandse lezers :
In Vlaanderen kennen wij een heel populair liedje met als titel :
"Is mijn gat niet te dik voor deze rok schat?")
Ons drijvend appartementsgebouw.
"All on board?!" "Dan wijle weg!"
Onze rode loper wordt binnengehaald.
Op acht mensen na kwamen we als laatsten aan boord. Vanop het dek hebben we in volle zon kunnen genieten van ’t uitvaren van de fjord. Het kleine kleurige Longyearbyen werd hoe langer hoe nietiger en uiteindelijk bleef er niets over dan zee omringd door spitse bergen met ertussen enorme gletsjers. De ijsmassa’s waren tot aan het water geschoven en vormden daar een steile afbrokkelende felblauwe rand. Ijzingwekkend mooi. Alweer een kippenvelmoment zonder echt kou te hebben. 
Vanaf nu varen we jammergenoeg terug in zuidelijkere richting en gaan stilaan het arctisch gebied verlaten en weer in een iets bewoondere wereld terechtkomen. De middernachtszon nemen we nog wel even mee. Ik weet niet hoeveel uur we nu al in daglicht leven maar dat moet toch al meer dan 100 uren zijn.
Cool kereltje.
’s Avonds was het Captain’s Diner en was het de bedoeling om in galakleding te komen dineren. Dat sprak me niet zo erg aan. De desolate natuur zit nog volop in je kop en dan heb je geen zin om opgetut tussen veel mensen te gaan zitten. Ik had er geen idee van dat deze natuur zo op mijn gemoed zou werken. Ik heb al van verscheidene vrouwen gehoord dat ze tranen in hun ogen gekregen hebben bij ’t aanschouwen van deze wereld. Je kan zelfs op momenten niet meer geloven dat je op aarde rondvaart, je lijkt wel op een planeet terecht gekomen waar geen leven meer is, alleen ongerepte schoonheid. 
Kijken en blijven kijken. Altijd ogen te kort... 24 uur per dag.
Een verrekijker. Een nuttig instrument om tranen van ontroering achter te verbergen.
Het diner was wel weer erg lekker. Als ik hier nog enkele weken aan boord zou blijven verander ik in een vleeseter. Nog nooit zo’n lekker sappig en mals vlees gegeten. Het komt van Argentinië en in tegenstelling tot bij ons zit er een flinke vetrand aan. Misschien is dat wel de reden waarom het vlees zoveel smaak heeft? Als dessert kozen we voor ’t eerst sinds dagen nog eens een gerecht - een onschuldige chocomousse - van de speciale Samsarakaart, en ook dat hadden ze weer weten te verknoeien. Godzijdank dat we al zo snel zijn overgeschakeld naar de uitgebreide en superbe menukaart van ’t andere restaurant. Voor onze smaakpapillen althans. Onze lijn denkt daar enigszins anders over.
’t Is iets voor middernacht maar ik kruip in bed. Ik kan niet meer. De zon is vanavond nochtans duidelijk te zien, ze staat zelfs nog een flink stuk boven de horizon. Maar aan heel dat middernachtszongedoe is niet veel aan. Je hebt geen spectaculaire bijna-zonsondergangen of opgangen, je hebt gewoon een massa licht. Je kan het zelfs niet eens mooi fotograferen.
Maar wat hebben we nu vandaag vooral geleerd?
Dat niet alleen kattepis een uitzonderlijk aroma verspreidt. Hondenpis moet er zeker niet voor onderdoen.
En dat ik om zoiets te leren bijna helemaal tot aan de noordpool ben moeten reizen… 
Het fotoalbum van de lange prachtige dag in Longyearbyin vindt je op :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/CruiseNoorwegen9Longyearbyen?authkey=Gv1sRgCO6gw76I6ZT8uAE#
(Niet vergeten : wil je de albumfoto's in 't groot zien druk de F11 knop in.)
