Fotoraadsel 100 - foto 2

Tja, als straatzanger gaan mijn katten niet erg vet worden...
... want hoeveel Friskies ga ik kunnen kopen voor 3 cent, 1 oude gom, 2 vijzen, 1 lege batterij,  2 oordopkes en 2 aspirines?...
De pet zelf zou nog 't meeste opbrengen, maar die is niet van mij, die heeft een klant in de winkel vergeten.



Laathi : "Oh François, dat vind ik nu zo lief van u dat ge me wilt helpen. Want anders gaan mijn katten wreed mager worden..."
François : "Ja Laathike, maar ik denk dat het nog meer gaat helpen als gij uw mond gaat houden. Anders denken de buren ook nog dat ge uw katten mishandelt... En uw reputatie hier in de straat is nu al helemaal naar de bliksem nu we hier voor de kerk staan te zingen en de klanten van 't café hierover op 't terras liggen te rollen van 't lachen..."

Verse aanvoer! Iets waarvan ik, voor 100% zeker, weet dat iedereen het in huis heeft!



Komaan raden maar, en als 't niet direkt lukt, niet wanhopen, jullie krijgen elke dag een groter stukje van de foto te zien. Niet vergeten : je antwoord doormailen laathi@hotmail.com en het niet op mijn blog zetten aub! Veel plezier!
------------------------------
Als eerste opgelost door François, Andromeda, Jan, Willem, Luk, Lange Lou, Dolfijn, Speelster, Klaproosje, Ron, Ingrid, Chrisje, Fernanda, Rijntje en Giliok!
En nogmaals bedankt voor jullie lieve woorden in verband met het verhaaltje over de winkel!

Een garde, een slagroomklopper, een eierklopper, een kluts, "een ijzeren dingske om vanalles mee dooreen te smossen in de keuken", ...
Met dat alles had ge mij gelukkig kunnen maken. Maar niet met "ne paraplu" of "een douche"... Ik wil echt niet moeilijk zijn, maar geef toe : het antwoord moet toch "een beetje" in de buurt komen hé?



Proficiat voor  Jan, Luk, Walter, Chrisje, Thea, François, Fernanda, Vifke, Mare, Ron , Maria, Speelster, Ingrid, Klaproosje, Nand, Rikavensis, Marleen en Viv!
Ze hebben ofwel goeie ogen of zijn toegewijde koks!
(En sorry aan al diegenen die ik met mijn suffe kop vergeten te vermelden ben... )
Morgen verse aanvoer!
PS. En Yvette-tje, het spelleke is dus wel om het spul bij naam te noemen alvorens de oplossing verschijnt, en niet om achteraf "Aaaaaah jaaaaaaa!" te roepen hé!

Wij hebben de ideale winkel om in te fitnessen!
"Jack in the box" spelen!



(En als we die drumkoffers niet verkocht krijgen aan een muzikant dan verkoop ik ze wel aan firma die wulpse feestjes organiseert!)



Een van mijn favoriete gitaren stemmen.
(En zwaar dat die allemaal wegen... Of is dat mijn leeftijd die begint te wegen?...)



Nog een heel goeie oefening: eentje uit het bosje gitaren plukken.
Elk spiertje, waarvan ge zelfs niet weet dat ge het bezit, komt in actie om uw evenwicht te bewaren.



Eigenlijk had ik hier een raadsel van kunnen maken...
Gitaarnekken tellen



Nog fitness. Op dat grijze stoeltje hou ik me altijd angstvallig in evenwicht om de gitaren op de hoogste rij te hangen. Het is een mirakel dat ik er in al die jaren nog niet afgetotterd ben...



Ja, een betere vermageringskuur dan een winkel uitverkopen bestaat er niet.
Ik heb tot mijn opperste verbazing vanmorgen geconstateerd dat ik op 8 dagen 3,5 kilo kwijtgespeeld ben ...
Al die lekkere Egyptische dessertjes die nog op mijn heupen hingen zijn al lang weer verdwenen...

Komaan! Nu is 't poepsimpel!



Wie mag ik buiten, Jan, Luk, Walter, Chrisje, Thea, François, Fernanda, Vifke, Mare, Ron , Maria, Speelster, Ingrid en Klaproosje, Nand en Rikavensis, nog bij mijn lijstje winnaars zetten???
Kom uit de badkamers en de garages, daar gaat ge 't niet vinden! Kijk in de keuken!!!
Zaterdagnamiddag verschijnt de oplossing!

Een lek midden in de winkel. Dat mankeerde er nog aan...





's Avonds : beetje leeg...



's Nachts : terug beetje vol.
Ja, de kabouterkes doen hier goed hun werk 's nachts. Spijtiggenoeg ben ik een van de twee kabouterkes
Ik ben zo moe dat ik al staande met mijn kop tegen een steen zou kunnen in slaap vallen...






Dus probeerde ik vanmiddag maar eens zittend tegen een kartonnen doos.
Dat is toch alvast zachter

En gisteren telefoneerde de garage dat ons nieuw autotje (een maand te vroeg!!!) aangekomen is. Ons Irma staat te popelen, en nu hebben we geen tijd om hem te gaan halen... En ons Irma is al zo slecht gezind want die is al meer dan een week niet buiten geweest...
----------------------
Straks de laatste foto van 't fotoraadsel want voor morgen staat de oplossing al geprogrammeerd...

Ik ben zo moe, maar ik kan niet slapen.
Dus heb ik maar wat foto's genomen van de enige hier in huis die nog wel ongestoord in dromenland kan vertoeven... Tot ik met mijn fotoapparaat opduik natuurlijk...









Soms wou ik dat ik een poes was...

Reisverhaal Egypte deel 3.

Een vreemdsoortig balspel : kleren zwieren!
Vrijdag, 8 juni 2007. Crown Jewel - Edfu.


Op de terugweg van de Vallei der Koningen bezochten we een albast- en steenatelier om "de truukjes van de foor" te leren kennen alvorens we ergens beeldjes gingen kopen.
We gingen hier leren hoe we het echte werk van de vervalsingen konden onderschieden.

Een favoriete vorm van vervalsing is de graniet vermalen, de korrels terug aan mekaar  lijmen, deze pasta in een vorm gieten, maar binnenin eerst een stuk oud ijzer steken zodanig dat het beeld even zwaar aanvoelt net alsof het een massief stuk steen is.

         

          Een oude bougie in een gesmolten stuk steen.

We zagen ook een man een albasten vaas maken. Het ruwe blok steen werd netjes in vorm gehouwen, vervolgens werd de kruik ingepakt en stevig in een gat in de grond vast gezet en dan werd de binnenkant van de vaas uitgeschraapt. Geen eenvoudig werkje, maar het gaf mooie resultaten. De vazen zijn lichtdoorlatend, heel fijn en wegen veel lichter dan machinaal gemaakte exemplaren. Ze zijn ook wel veel breekbaarder.

          

          Een man schraapt de binnenzijde van een albasten vaas glad.

De laatste stop van onze ochtendtrip was aan “de kolossen van Memnon”.

Twee reuze beelden van zittende goden zijn het enige wat nog van de tempel overblijft. Het heeft iets triest. Ze zitten daar zo sukkelachtig en zwaar gehandicapt helemaal alleen heel groot te wezen. Vroeger stonden ze bekend als de “zingende beelden”. De wind speelde bij zonsopgang door de scheuren en kieren van hun voetstukken. Tot in de 15^de eeuw een koning ze liet restaureren en alle gaten dicht werden gestopt en 't ineens gedaan was met het magische gezang.

          De kolossen van Memnon.

Hier is in de loop der eeuwen toch nogal wat gerestaureerd, vernietigd en opnieuw gerestaureerd geworden... Dat kan natuurlijk niet anders want er zijn zoveel generaties van mensen gepasseerd die allemaal andere dingen belangrijk vonden. Soms zijn de vernielers de Christenen, dan weer grafrovers, dan weer de natuur met aardbevingen en overstromingen. Uiteindelijk gaat het allemaal  over monumenten die soms al 4000 jaar oud zijn. Dus is ’t wel logisch dat die al een en ander meegemaakt hebben.

Onderweg zagen we de huisjes van de Egyptische plattelandbewoners. Ze hebben allemaal leidingwater en electriciteit. Op de meeste daken staan zelfs schotelantennes. Maar toch wassen en baden ze liever in een vies kanaal dat achter hun tuin loopt. De mensen worden hier dan ook rapper ziek en sterven vlugger. Toch houden ze liever vast aan hun traditie dan het kraantjeswater te gebruiken. Hier worden de vrouwen gemiddeld ook minder oud dan de mannen omdat er nog zoveel in ’t kraambed en tijdens hun besnijdenis sterven.

96 procent van de 75 miljoen Egyptenaren woont op 4 procent van het grondgebied, dat wil zeggen: langs de Nijl en in Caïro, de derde grootste stad ter wereld. Allemaal op een hoopke op een oppervlakte ter grootte van België… De rest van Egypte (96%) is woestijn.

De meeste huizen zijn maar half afgewerkt. De betonijzers steken nog uit de daken, klaar om aan een volgende verdieping te beginnen. De eerste reden hiervoor is dat ge minder belastingen betaald op een onvoltooid huis, en de tweede reden is dat een huis groeit naargelang het gezin uitbreidt. Bij elke zoon die huwt, en met zijn vrouw en kinderen komt inwonen, wordt er een kamer bijgebouwd. Een gemiddeld Egyptisch gezin telt vier kinderen… Dus zo’n huis groeit als een paddestoel.

We zijn zo ongeveer gekookt op de kade aangekomen (het was een flinke 40°) en hebben er snel een Egyptische sim-kaart gekocht zodat we in ’t vervolg kunnen mailen van uit onze kajuit. Nadat we vijf boten overgestoken waren zaten we eindelijk op onze eigen boot. En daar stonden ze ons in de lobby op te wachten met hete handdoekjes en warme thee…

         

          Maar wel eerst op de juiste boot geraken natuurlijk...
          Dus eerst door enkele andere lobby's van voor ons liggende boten stappen...
 
         

          ... even de loodgieters laten passeren...

         

          ... en vooral op tijd stoppen met stappen!

Na de lekkere lunch hebben we heerlijk aan dek in ’t zonneke gelegen, terwijl de boot richting Edfu vaarde.

          

          Drijvende zwembaden.
          Hier zie je drie cruiseboten naast mekaar liggen.

         

          Een feloek vaart op de Nijl.

         

          Onafgewerkte huizen naast de stroom. 
          De betonijzers voor de volgende verdiepingen steken al klaar...

         

          Een van de weinige fabrieken die in 't zuiden aan de Nijl liggen.
         
         

          Dorpje aan de Nijl.

         

          Dierenstalling op een eilandje.

         

          Het naderen van Esna.

Toen we lagen te wachten op onze beurt om door de Esna-sluis te mogen varen kwamen er plots met volle snelheid van overal piepkleine bootjes op ons toe geroeid. Ze stoven op ons af als gieren op een dik sappig lijk. Het bleken souvenierverkopers te zijn!

         

          De piepkleine bootjes van de verkopers omzwermen de cruiseschepen.

Rechtopstaand in hun bootjes toonden de verkopers jurken en djellabia’s, tafelkleden en sjaals… Wij stonden drie verdiepingen hoger, geleund over de ballustrade van ons zonnedek en zo snel ze merkten dat we ook maar een klein tikje interesse toonden in een van hun produkten frommelden ze vliegensvlug het kledingstuk in een plastic zak, maakten er een bal van, en gooiden die 11 meter hoger aan dek! Ongelofelijk!
Op sommige momenten leek het alsof we in een middeleeuwse burcht zaten die aangevallen werd met dikke katoenen kogels. Aangezien het echt rommel was moesten we dan ook elke keer de spullen terugwerpen naar die mannen in hun zwalpende bootjes! En proberen goed te mikken. Trachten de bal niet in ’t water te gooien maar ook niet die rechtopstaande kerel uit zijn bootje te kogelen als een kegel uit een kegelspel… Niet simpel.

Ik heb op 1 namiddag beter leren gooien dan in heel mijn lagere school. Als er dan toch eens per ongeluk een zak naast een boot terecht kwam bleef die gelukkig drijven maar werd er wel met man en macht achteraan geroeid om de koopwaar te redden.

Ze schreeuwden naar boven dat alles zogezegd maar 1 euro kostte, totdat mensen echt iets wilden kopen en naar beneden gingen om door ’t raampje te betalen, en dan bleek alles plots een pak duurder te zijn.

         

          Je ziet een verkeerd terug geworpen zak in 't water drijven.

         

          "One euro, madam! Only one euro!!!"

Na twee uur wachten was het al onze beurt om versluisd te worden (in’t hoogseizoen kan dat soms wel een hele nacht duren) maar we hadden ons tijdens die wachttijd geen moment verveeld. Integendeel!

         

          De sluis van Esna.

Met de sluis van Esna hebben we veel chance. Normaal is ze tijdens juni en december gesloten wegens onderhoudswerkzaamheden. In die periodes gaan de Nijlcruises maar tot Esna en is Luxor onbereikbaar per boot. Dan gebeuren al de uitstappen met een busje. Stel je voor : je boekt een cruise en je kan de helft van de bezienswaardigheden per bus gaan bekijken!… Geef toe dat is pas zielig. Maar dat is ons dus gelukkig bespaard gebleven. Hoewel het natuurlijk wel een schone titel van een reisverhaal geweest zou zijn : “Op cruise met de bus!”

Voor de allereerste keer blijft de sluis deze maand open omdat ze vlak ernaast een nieuwe sluis aan ’t bouwen zijn en die over enkele maanden geopend wordt, zodanig dat ze het onderhoud van de oude wel even kunnen uitstellen. Van geluk hebben gesproken!

Het was een heel avontuur om door de sluis te geraken want ze is amper een meter breder dan een Nijlboot. De kapitein kijkt naar de wanden van de sluis door grote uitgeklapte zijspiegels. Het is een geroep en getier van jewelste naar de matrozen die over de kade lopen en de meertouwen telkens een paaltje verder moeten gaan vastmaken om zo de boot zonder al te veel schade door de nauwe doorgang te loodsen.

           Navigeren met de spiegel.

Van Esna vaarden we verder naar Edfu, ondertussen genietend van de ondergaande zon achter de voorbijglijdende oevers van de Nijl. Groene boorden met daarachter woestijn, zand, rotsen of bergen. Soms is het groen aan de oever amper een meter breed, soms wel een kilometer en lijkt het alsof we langs groene oasen met palmbomen, appelsienenbomen, aardappelen, bananenplanten, suikerrietvelden, en heelder moestuinen schuiven… Alles groen als gras en lentefris. In volle 45°. Gelukkig stond er veel wind. Nu niet dat die koel aanvoelde, het had meer iets weg van een haardroger op de hoogste stand, maar het deed toch deugd.

         

          Hier zie je goed hoe smal de strook groen naast de Nijl soms maar is.

         

          Groententuinen op de bredere stroken vruchtbare grond aan de stroom.

De zon ging onder achter een dorpje met enkele moskeeën die donker en scherp tegen de lucht afstaken. Ondertussen kreunden de moëzzins ook nog allemaal tegelijk hun Allah Akbar’s en die weergalmden over heel de Nijl. Feeëriek.

Tijdens het diner bleven de gordijnen open want we vaarden ondertussen verder. Heel leuk zo zitten eten terwijl het water op een halve meter onder het raam doorklotst. Naderhand zijn we nog iets gaan drinken aan dek. Het is all-inclusive en je kan de lekkerste dingen krijgen. Geen Egyptische nep-cola, maar echte Cola Light. Het fijnste is nog dat je zelfs geen plastic duivenringske rond uw pols moet dragen.

Als we varen lijkt onze kajuit wel dubbel zo groot, dan hebben we ineens een kamer met een panoramisch uitzicht. Gesteld dat ge uw ogen van moeheid nog open kunt houden natuurlijk…’s Avonds laat zijn we in Edfu aangekomen. Maar toen lagen we al lang allemaal in onze respectievelijke sarcofagen te dromen.
------------------------
Over enkele dagen het vervolg van het reisverhaal...
Morgen alweer een grotere foto van 't fotoraadsel en nog enkele grappige foto's
van het aanvullen van de winkel.

En hoe komt het dat wij geen zoontje hebben om onze winkel verder te zetten?...
Omdat wij 's nachts de verkeerde dinges doen!
In plaats van zoontjes te maken...



...ruimen we op wat we overdag in grote haast in de kelder allemaal verkeerd neergekwakt hebben...



... doen we een beetje onnozel kuren tussen de dozen ...



... en vullen we braaf aan wat er overdag verkocht is...
En dat is dus blijkbaar niet de manier om kindjes te maken...
---------------
Sorry aan al de mensen waar ik normaal regelmatig mee mail, maar het komt er echt niet van, vandaar dat ik maar wat fotokes van mijn dagelijkse (en nachtelijke) bezigheden op mijn blog plaats.
Zo weten jullie ook dat ik nog leef. Toch grotendeels. Echt waar.

En zo ziet het voorste deel van onze winkel er na vannamiddag weer uit... je zou er in kunnen beginnen dansen. Gesteld dat we daar de tijd voor hadden...
Dus duiken we nu even de kelder in om hem tegen morgenmiddag weer terug vol gezet te krijgen...





Morgennacht terug een reisverhaal!

Waar blijven jullie antwoorden? Is mijn mailbox kapot? Zijn jullie boos omdat ik tijdelijk mijn mails niet meer uitgebreid beantwoord? Zijn jullie allemaal de zon gaan opzoeken? Of zijn jullie hier gewoon verdronken? Of is iedereen zijn lekkend dak aan 't repareren? (Wat wij vannacht ook nog efkes moeten doen hebben trouwens)... Wat gebeurt er toch???
Komaan, deze foto moet het nu toch helemaal duidelijk maken!



Jan, Luk, Walter, Chrisje, Thea, François, Fernanda, Vifke, Mare, Ron , Maria en Jenny  hebben het al gevonden!
Hopelijk vind ik vanavond veel juiste antwoorden!

Vorige week dinsdagavond, de dag voor de "Totale Uitverkoop" van onze winkel begon, wou ik wat afscheidsfoto's nemen. Gewoon als herinnering. Maar mijn foto's werden rampzalig slecht. Ik stond met de tranen in mijn ogen achter mijn lens en mijn flashke was ook totaal ontoereikend. Het werd een hopeloze reeks, en op de foto's waar ik zelf opstond trok ik een gezicht of ik naar een begrafenis ging. Ik zal die later nog wel eens tonen als ik wat minder emotioneel ben en er beter om kan lachen

Maandagnamiddag, op onze sluitingsdag, is mijn lieve kameraad François, een echte fotograaf met goede apparatuur, me ter hulp geschoten. Hij heeft een schitterende reeks foto's gemaakt. Het is zelfs een ongelofelijk plezante namiddag geworden. Op de duur waren we allebei zo op dreef dat er hilarische foto's gemaakt zijn. In de loop van volgende weken, als ik wat meer tijd heb, ga ik er jullie van mee laten genieten. Hieronder alvast een voorproefje.

                    

                    

Merci, lieve François, dat je hier tijd voor hebt willen uittrekken. Je hebt er me een ongelofelijk plezier mee gedaan! Dank zij jou ga ik aan deze 24 jaar toch enkele echt geweldige fotoherinneringen over houden.

                    

                     François en ik op deze zalige namiddag.

Een ietwat andere invalshoek...



... zodat hopelijk behalve bij Jan, Luk, Walter, Chrisje, Thea, François en Fernanda 
er nog bij een paar lezers hun euroke gaat vallen!

Reisverhaal Egypte deel 2.

Farao’s moeten vrouwen met baarden zijn.

Vrijdag, 8 juni 2007. Crown Jewel - Edfu.

Om vijf uur moesten we ons bed uit om op pad te gaan naar de Vallei der Koningen. Op de oostelijke oever - de kant waar de zon opkomt - waren destijds de steden van de mensen en de tempels gebouwd. Op de westelijke oever - de zonsondergangskant - lagen de dodensteden. De hooggeplaatsten lieten zich hier in goed verstopte rotsgraven begraven om grafrovers te snel af te zijn. Maar dat heeft niets uitgehaald, want net als destijds de piramiden, zijn ook al deze graven reeds ten tijde van de farao’s zelf geplunderd. Ook in die tijd waren er al mensen die niet zo lichtgelovig waren dat ze er in trapten dat de farao na zijn dood een God geworden was maar waren ze veel meer geïnteresseerd in het goud dat mee begraven was.

Via een lange brug staken we de Nijl over en bezochten eerst de “Vallei der Koninginnen”. Een vlag die niet echt de lading dekt aangezien hier allerlei edelen begraven zijn, zowel mannen als vrouwen, behalve de echte farao’s want die liggen wel degelijk in de “Vallei der Koningen”.

Het graf van Koningin Titi was een verborgen ondergrondse pijp met reliëfs en weinig kleur. Ik vreesde het ergste. We gingen blijkbaar niet alleen enkele scheefstaande oude stenen te zien krijgen maar ook nog half-vergane mollepijpen met wat onleesbare krabbeltjes op de muren…

Het graf van Amon-Her-Gob-Shef, was al veel indrukwekkender. (Ga met zo’n naam door ’t leven. Hoor uw moeder al roepen : “Amonhergobshefke! Komen eten!!”

Het prinsje was amper 15 jaar oud toen hij stierf. Op de basreliëfs zie je hem (afgebeeld met een bloem in de hand en een lange haarlok naast zijn hoofd) steeds vergezeld van zijn vader Ramses III. Pa stelt hem voor aan alle goden.

De granieten sarcofaag bevond zich nog in het graf en ernaast lag in een glazen toonkastje het mummietje van een foetus. Het bleek een miskraam te zijn van de moeder van het prinsje, die uit verdriet over het overlijden van haar zoon haar ongeboren kindje verloor.

De tekeningen op de wanden waren hier heel duidelijk en nog ontzettend kleurrijk. Veel mooier dan in het graf van Titi. Ik kreeg terug hoop.

Enkel tientallen meters verder ligt het beroemde graf van Nefertari. Maar dat is alleen nog te bezoeken door hoogwaardigheidsbekleders en steenrijke toeristen die bereid zijn 5000 dollar voor een bezoekje van 10 minuten te betalen... Ze willen dat in een zo goed mogelijke staat behouden.

          

          Dit is Nefertari's graf. Je ziet het, aan de buitenkant is van zo'n graf weinig te zien.
 

Vervolgens bezochten we de Dodentempel van Koningin Hatsjepsoet. Een grote terrasvormige tempel uitgehouwen in de gigantische geelrode rotsberg.

De farao’s droegen destijds nepbaarden uit dierenhaar als statussymbool. Zelfs de vrouwelijke. Dus ook van deze koningin staan overal grote standbeelden waarop ze te zien is met haar baardje.

Stel u voor. In die hitte met een kriebelende nepbaard onder uw kin moeten rondlopen… En dan die lijm die altijd loste door de warmte. Of zouden ze die baard met koordjes achter hun oren bevestigd hebben gelijk wij met Carnaval? Dat moet daar nogal een zicht geweest zijn. Ik zou mij alleszins als onderdaan nooit serieus kunnen houden hebben. Al een geluk dat ik toen niet geleefd heb…

         

          De prachtige terrastempel van Koningin Hatsjepsoet.

         

          Hatsjepsoet met baardje.
          Laten we hopen dat dit nooit opnieuw de norm van schoonheid wordt 
          en dat in 't vervolg al de boekskes vrouwen met gekrulde baardjes
          gaan afdrukken. Anders staan we er weer schoon op...

Achter in haar tempel begint een lange doodlopende gang. Indien hij 700m verder zou worden uitgeboord doorheen de berg zou hij tot op de millimeter aansluiten op haar rotsgraf dat in de achterliggende vallei verborgen ligt. Een wiskundig precisiewerkje. En in ons justitiepaleis in Antwerpen slagen ze er nog niet in om de ingang hoog genoeg te maken om de boevenwagentjes binnen te kunnen laten rijden… Toch iets om even bij stil te staan. De Egyptenaren begonnen mij vanaf dat moment ineens een stuk meer te boeien. Met of zonder nepbaard.

         

         De zombies naast Horus aan het begin van de monumentale tempeltrap.
 

Omdat de piramiden steeds leeggeroofd werden waren de oude Egyptenaren in de loop der tijd overgestapt op het gebruik van verborgen rotsgraven. Bij een piramide hoorde steeds een tempel en een lange ceremoniële toegangsweg, de rotsgraven waren veel eenvoudiger. Hier kwam geen tempel aan te pas. In de rotsgang werden enkel de benodigdheden voor na hun dood opgeslagen. Boten, tronen, kasten, goud, postuurkes,… Maar vooral de vier potten met de ingewanden die uit het gebalsemde lijk gehaald waren, zodat de farao zich in het hiernamaals terug in mekaar kon puzzelen. Hopelijk in de juiste volgorde. Ja, in dat hiernamaals moeten er ook vreemde figuren rondgewandeld hebben. Want ik persoonlijk zou al niet weten waar ik juist mijn lever en mijn nieren moest terug steken. Ik zou er in 't hiernamaals maar als slordige farao bijgelopen hebben vrees ik. Die nepbaard zou nog ’t minste van mijn problemen geweest zijn.

          

          Ingangen van rotsgraven. 
          Lezers, die hun ogen nog niet veknoeid hebben op mijn fotoraadsels,
          kunnen als ze heel goed kijken een herder met zijn zien afdalen.
 

De Vallei der Koningen zag er uit als een reeks kale rotsheuvels waarin op sommige plaatsen gaten uitgekapt waren. Een grote Hollandse kaas met gaatjes. Meer is er langs buiten van de graven niet te zien.

Een van de toppen van de heuvels vormt een natuurlijke piramide, vandaar dat deze afgelegen plek zo geliefd was geworden als begraafplek. (Een teken van de goden dat deze plek echt geschikt was, of gewoon te lui geworden om zelf een piramide te bouwen?... We zullen dat maar in ’t midden laten.)

         

          De natuurlijke piramide van de Vallei der Koningen.
          De foto's zijn deze keer niet geweldig omdat het altijd een haastklus was
          en er altijd mensen voor de lens liepen.
          Ik kan ze moeilijk allemaal gaan weg photoshoppen hé... Ze zijn met zovelen...

Sommige van de rotsgraven zijn gangen van wel 150 meter diep! Allemaal langwerpige kamers achter mekaar waardoor de tonnenzware arduinen sarcofaag doorheen moest geschoven worden tot ze helemaal achterin de grafkamer stond. Van een rotklus gesproken.

Aan graftempels werd tijdens het hele leven van de koning gebouwd, daarom zijn ze ook zoveel groter en rijkelijker versierd. Maar aan een rotsgraf werd maar 70 dagen gewerkt. Net de tijd die nodig was tussen het overlijden van de farao en zijn mummificatie en om de nodige ceremonieën te doorlopen (ze vaarden blijkbaar met de mummie eerst nog ook wat langs grote tempels). Grafkamers waren dus dikwijls haastklussen en raakten daarom soms ook niet helemaal afgewerkt.

          De zombies aan de inkom van het graf van Ramses IV.

In het graf van Ramses IV waren de wanden prachtig uitgehouwen en ingekleurd. Het is moeilijk te geloven dat het nog de originele kleuren zijn maar toch blijkt dit het geval te zijn. De muren worden nu wel beschermd door glazen schermen. Het is er strikt verboden te fotograferen, wat niet meer dan logisch is aangezien de flitslichten van duizenden bezoekers per dag de kleuren verder zouden kunnen aantasten. Wat kompleet onlogisch is is dat je er niet mag filmen, want daar heb je geen extra licht voor nodig. Filmen beschadigt niets, maar dat schijnen de nieuwe Egyptenaren nog niet te snappen. Volgens mij was de oude versie slimmer.

Paul was dus even stiekum vanuit zijn heup met ons kleine fotoapparaatje aan ’t filmen tot hij door ’t oplichtende rode led-je betrapt werd door een razende tempelwachter. ’t Is dat er geen krokodillen meer in de Nijl leven anders was hij er zeker tussen gegooid.
We zijn nog geen twee dagen op reis en we hebben ’t eerste diplomatiek incident alweer achter de rug.

Muren en plafonds, werkelijk alles staat vol tekeningen. Ruziemakers, offeraars, werkvolk, aanbidders, slaven, krijgsgevangenen, er wandelen zelfs vrolijk oude Egyptenaren met vooruitgestoken piemels over de plafonds. Ge zijt er omringd door honderden en honderden mannetjes en koninkjes en faraotjes en godjes al dan niet met dierenkoppen. Een voorhistorisch stripverhaal met tekstballonnetjes en al.

De farao’s dragen naar voren gekrulde nepbaarden (ja, ook destijds deden ze dus al gel in hun haar) en de koningen gewone hangende baarden. Alle figuren staan op hun zijkant afgebeeld, behalve hun schouders, die werden frontaal afgebeeld om hun spiermassa te kunnen tonen. Ja, het is waar, ik heb het nu met eigen ogen gezien, de oude Egyptenaren “walked like Egyptians”.

Ze schreven zowel van links naar rechts als van rechts naar links, als van onder naar boven. Ge kunt de richting van de boodschap aflezen aan de richting waarnaar de figuurtjes kijken. Ze kijken allemaal naar ’t begin van de “zin”.

Achter in de eindeloze gangen bevindt zich dan de ettelijke tonnen zware granieten sarcofaag. Een blok steen van meer dan 2 meter hoog en 3 meter lang. Met deksel. Onwezenlijk hoe die mensen dit ding zo diep in de aarde gesleept gekregen hebben. En niet te vergeten dat het eerst in Aswan uit de steengroeve gehouwen was én vervoerd was via de Nijl over een afstand van 200 km… Wegen waren er niet, de Nijl was destijds de autostrade.

De plafondschildering boven de stenen kist is prachtig. Ze stelt de nachthemel voor met de godin Noet die ’s avonds de zon opslokt en haar ’s ochtends opnieuw baart. Magnifiek en nog zo intact!

‘t Moet niet simpel geweest zijn zo’n reusachige loodzware sarcofaag door een gang te loodsen die amper een halve meter breder is aan alle kanten dan de “kist” zelf.

Ik kan het me al levendig voorstellen dat er zo af en toe wel eens iets misrekend werd en dat dat tot kleine technische probleempjes leidde :

“Maar Toetmozes, mijn sarcofaag geraakt hier niet door!”

“Amenhotep dat is niet mijn schuld. Dat komt omdat de Kawit zijn plafond te laag gemaakt heeft!”

“Toetmozes, ge ziet toch dat mijn sarcofaag klem zit aan de zijkant en niet aan de bovenkant!!!”

“Ja, dan zal de vloer schuin lopen hé jongen!”

“Seg hoelang zijt gij al grafmaker? Ge weet toch dat alle vloeren schuin moeten aflopen in een rotsgraf!”

“Horemheb, komt gij u nu ook niet moeien! Ga maar verder vanachter tekeningskes op de muur te zetten.”

“Toetmozes, denkt nu eens na man! Ik geraak gewoon niet meer achteraan omdat ik niet meer langs die stomme sarcofaag kan begot! Die verspert alles! Ik kán gewoon niet meer verder werken! En wacht tot morgen de Sethi komt om mijn prentjes in te kleuren… Als die er ook niet door geraakt dan gaat dat uwen besten dag nog niet zijn. Ge weet toch dat die hier gewoon in ’t zwart wat komt bijklussen want die is eigenlijk heel druk bezig met het graf van Toetanchamon en dat moet echt klaar geraken tegen ’t einde van de week. Dus als de Sethi hier morgen niet kan voortwerken dan zijt ge die kwijt hoor! Dan kunt ge een andere schilder gaan zoeken!”

“Seg trek die sarcofaag dan terug naar boven hé Amonhotep, en beitel er een stukske af!”

“Wat een belachelijke opmerking is dat nu weer? Dat geval weegt 20 ton! Dat is kwaliteit wat ik in mijn steengroeve fabriceer zenne! Ik maak gene rommel! Niet vergeten : ik ben hofleverancier! Trouwens ik kan met mijn sarcofaag alleen nog maar naar beneden. Ik heb mijn 500 ezels al teruggestuurd naar de werf van onzen Ahmos, want die is voor mij in onderaanneming bezig aan de tempel van Hatsjepsoet. Trouwens er is niks mis met mijn sarcofaag. Die is geleverd zoals ze besteld is. Uw bocht in deze gang is gewoon te scherp. Dat is door de architekt verkeerd getekend! Waar zit die pipo trouwens?”

“Oeserkaf is dringend naar Abou Simbel geroepen want daar is blijkbaar ook een rekenfoutje gemaakt. Hij had de maten in inches doorgegeven en ze hebben alles in centimeters uitgevoerd en nu is heel die tempel veel te klein. En die oplevering zou voor ’t einde van ’t seizoen moeten gebeuren want de Ramses II is gene gemakkelijke…”

“Jongens, jongens, die Oeserkaf is toch nogal een architect van mijn voeten zenne. Ik snap niet dat die nog aan werk geraakt. Als ík mijn job op die manier zou doen hé, awel dan zouden al die mannekes op de muren allemaal andere richtingen uitlopen en zouden sommigen zelfs frontaal afgebeeld zijn. Dat zou er nogal als een rommelhoopke uit gaan zien. Wedden dat dan zelfs de mensen over een paar eeuwen zouden moeten gokken wat er hier geschreven staat?...”

“Awel, nu heel eerlijk gezegd Horemheb, met alle respect voor uw tekenkunst, maar ik vind dat een beetje voorbijgestreefd die “Walk like an Egyptian”-look. Als ik u was dan zou ik het best eens durven wagen om de mannekes langs voor af te beelden. Das modern. Ge zoudt daar best eens een nieuwe periode mee kunnen inluiden. Een nouvelle vague in de kunstgeschiedenis. Ge zou er later misschien mee in de boekskes komen.”

“Nee, daar begin ik niet aan! De farao zou dat nóóit goed vinden.”

“Hallo?! Horemheb?! Deze farao is wel dood hé jongen. Niet vergeten, we zijn aan zijn graf bezig.”

“Seg, wilt ge nu eens ophouden met dat gezever en wil er nu eens iemand met een oplossing komen om mijn sarcofaag op zijn plaats te krijgen want als die er tegen vanavond niet in staat dan kunt ge er uw plan mee trekken, morgen kan ik niet komen want dan moet ik terug naar de steengroeve want mijn werkvolk is een obelisk aan ’t uithouwen, en ik ken dat, als ik mijn gat gedraaid heb dan loopt dan daar mis. ’t Zou niet den eerste half-afgewerkte obelisk zijn die daar nog in de berg zit omdat er ene een verkeerde klop gegeven heeft op zijn beitel en een barst veroorzaakt heeft zodat ik een stuk massieve steen van 45 meter lengte in de vuilbak kan gooien. Gij weet niet wat zo’n obelisk kost zeker?!”

Ja echt, ik kan me die gesprekken moeiteloos voorstellen, ik heb ook al genoeg verbouwd in mijn leven.

Ramses III zijn graf is 125 meter lang. Het is een aaneenschakeling van aflopende gangen en kleine zijkamertjes. Maar zijn grafdelvers hadden pech… Brute pech.

Al na twintig meter bleken ze op het graf van een van de vorige farao’s te stoten die daar lekker diep weggefoeffeld lag, dus moesten ze onverwacht hun grafgang van richting laten veranderen. Niet simpel, maar er werd twee haakse bochten genomen en het werk werd onverdroten verder gezet.

Die oude Egyptenaren waren niet voor 1 gat te vangen. Maar gemakkelijk kan ’t niet altijd geweest zijn. Die met zijn sarcofaag zal bij levering weer staan vloeken hebben.

De tekeningen in dit graf zijn indrukwekkend en in goede staat, er ligt ook middenin een prachtig klein zuilenzaaltje waarvan elke zuil van onder tot boven versierd is, maar achterin in de echte grafkamer staat enkel nog een afgebroken zuilengalerij in zeer trieste staat.

          Dit is het grondplan van het graf van Ramses III.
          Hierop zien jullie dat ze, na ongeveer een derde van de graafwerken,
          een bocht moesten maken omdat ze per ongeluk op het graf
          van een collega stootten.

Het derde koningsgraf dat we bezochten was dat van Ramses IX. Hij lag ook in een zeer lange pijp met veel decoraties waarvan de kleuren nog mooi intact waren. Echt jammer dat ge er geen foto’s van moogt nemen want ge hebt soms de indruk dat ge in een strip van Kuifje rondloopt. Al de tekeningen zijn zo mooi omlijnd. Eerst werden alle hiërogliefen uitgekapt, vervolgens kwam er iemand om ze met zwart te omlijnen en de derde kleurde ze in.

Hoewel het meeste er hier nog vrij goed uitziet is het toch allemaal heel kwetsbaar. Vandaar ook dat de gidsen de uitleg buiten de graven geven zodanig dat de toeristen zo weinig mogelijk tijd in de graven zelf doorbrengen en hun adem en warmte minder schade kunnen toebrengen aan de afbeeldingen. Sommige graven worden ook dikwijls jarenlang gesloten om ze te laten rusten en bekomen van de toeristische overrompeling. Uiteindelijk is er keuze genoeg om aan de bezoekers te laten zien want alleen in deze vallei al liggen er 52 ontdekte rotsgraven.

Bij de ingang van een grafkelder stond een boodschap van een farao : “Ik wil geen mensen meer zien of horen”. Een soort “verboden te storen”-bordje in feite, zoals wij nu op onze hotelkamerdeur hangen. Wel triest als ge er over nadenkt.

Die mens zijn graf is eerst geroofd door plunderaars, dan is zijn weggeworpen mummie gevonden en gered en in een gemeenschappelijke kelder bewaard met andere mummie’s die ook door de hogepriesters op de rommelhoop gevonden waren. Vervolgens is heel de hoop in 1800 opnieuw ontdekt en zijn er de eerste drommekes toeristen op af gekomen. En hebben ze sommige mummies zelfs opengeprutst! Sommige liggen dan ook - bij manier van spreken - in hun onderbroek in een glazen kast in ’t museum van Caïro te blinken. En deze sukkelaar, die nu nog zo duidelijk zijn bordje met "verboden te storen" aan de ingang had laten beitelen, die krijgt nu een paar duizend bezoekers per dag in zijn grafkelderke! Nee, deze farao zijn laatste wens is niet bepaald in vervulling gegaan…

Momenteel zijn er in en rond het oude Thebe al zo’n 450 graven ontdekt. Ze hopen er in de loop van volgende jaren nog een 1000-tal meer te kunnen opspeuren. Maar daarvoor moeten eerst enkele dorpjes verhuisd worden.

         

          Dorpje aan 't begin van de Vallei der Koninginnen.

Vroeger was het voor de mensen hier wel simpel om een centje bij te verdienen. Ze spitten een gat in hun keukenvloer en kwamen haast automatisch in een graf terecht en verkochten al wat ze er vonden aan de allereerste toeristen. Vandaar dat er zich ook zoveel Egyptische kunstschatten in ’t buitenland bevinden.
In 1800 kwamen de toeristen niet terug met een pluchen kameel “made in Korea”, maar met heuse kunstschatten. Maar ja, toen was er nog die strenge bagagebeperking niet op ’t vliegtuig natuurlijk.

Ik hoor het alweer gebeuren :
“Oei stewardesske! Mijne mummie geraakt niet in ’t bagagerekske boven mijne stoel!”

“Das niks meneer, zet hem dan maar op de stoel naast u, ’t vliegtuig zit toch niet vol.”

“Ik heb hier ook nog een sarcofaag meegebracht en die geraakt niet door ’t gangpad…”

“Oh maar dan plaats ik die wel van voor, bij de urnen die de meneer van zetel 28B heeft meegebracht, daar kan die nog wel tussen. Maar uwe mummie stinkt wel een beetje hé meneer, daar gaat ge de andere passagiers wel mee storen denk ik. Zo’n stoffig, oud vuil ding zoudt ge in’t vervolg toch beter niet meer als souvenir mee naar huis brengen. Allez, wat gaat ge daar nu thuis mee doen?”

“Ja, ik weet het madam, maar ik heb die een beetje impulsief gekocht… Ik kreeg die gratis als ik al die gouden kruikskes en die troon uit dat graf kocht… Egyptenaren kunnen u zo pushen als ge aan ’t shoppen bent hé… Ik denk dat ik die mummie gewoon ga vermalen en als kunstmest ga gebruiken, dat schijnt heel goed te zijn voor den hof.”

(Dat laatste is ooit echt gebeurd. De Egyptenaren zelf hebben destijds duizenden en duizenden kattenmummie’s opgegraven en vermalen tot kunstmest…)

-----------------------------------
Binnen enkele dagen volgt het verslag van de rest van deze zalige dag
in Reisverhaal 3... 

En zoals elke nacht sinds woensdag de uitverkoop begonnen is... moeten we 's nachts de winkel terug aanvullen...
Nog even en ik zie er niet meer uit als een zombieke maar ineens als een mummieke





Eén van de dagen vertel ik wel eens meer over deze heel emotionele periode uit mijn leven. En laat ik eens wat hoekjes van de zaak zien die klanten nooit te zien krijgen...

Jan, Luk, Walter en Chrisje hebben het met de eerste foto al opgelost! Een prestatie waar k echt bewondering voor heb!
Op de volgende fotois al iets meer te zien...



Vanavond krijgen jullie nog een stukske Egypte!