kartonraadseltje

De Parabel van de Dode Ezel.

Op een dag verhuist de kleine Didier naar den buiten en koopt bij een oude boer een ezel voor 100 Euro.
De boer moet de ezel 's anderendaags bij Didierke thuis brengen.
Maar die bewuste voormiddag gaat de telefoon:
- De boer: "Sorry jongen, maar ik heb slecht nieuws : mijn ezel lag deze ochtend dood toen ik hem wilde voederen."
- Didierke: "Wel dan, geef me gewoon mijn 100 Euro terug."
- De boer: "Maar dat kan ik niet, jongen. Ik heb alles al uitgegeven ."
- Didierke: "Dat is niet erg, breng me dan toch die dode ezel maar."
- De boer: "En wat ga je er mee doen, dan ?"
- Didierke: "Wel, ik ga hem als hoofdprijs verloten in een tombola."
- De boer: "Maar je kunt toch geen dode ezel verloten !"
- Didierke: "Zeker weten van wèl ! Ik zal gewoon aan niemand zeggen dat ie dood is !!!"
Daarop bedenkt de boer dat het eigenlijk zijn probleem niet is, en vindt dat hij het voorstel van de jongen niet moet afkeuren.
En hij levert dus de dode ezel af bij de kleine Didier.
Eén maand later loopt de boer nog eens bij de kleine Didier langs :
-"En, jongen, hoe is het nu met mijn dode ezel afgelopen ?"
- Didierke: "Wel, zoals ik je al zei : ik heb hem verloot. Ik heb in het totaal 500 tombolabiljetten van 2 Euro per stuk verkocht, en uiteindelijk een winst behaald van 898 Euro !"
- De boer: "En is er dan niemand geweest die geprotesteerd heeft ?"
- Didierke: "Alleen maar de winnaar. Maar ik heb hem onmiddellijk zijn 2 Euro teruggegeven, en klaar was kees !"

Epiloog : Ondertussen zijn de jaren voorbijgegaan. Didier is groot geworden.
Hij is nu minister van financiën, en vanaf deze week zelfs informateur.
De toekomst van België ziet er weer goed uit !
 

Door het slechte weer zijn veel mensen op vakantie vertrokken, dus zijn er weinig poesjes geadopteerd. In 't baby-poezen-opvangcentrum van "Den Dierenvriend" zit er momenteel dus veel "lief klein grut" op een goed baasje te wachten... Als jullie een pootje toe willen steken, geef  Bieke haar mailadres misschien eens door aan jullie kennissen en vrienden die mogelijk mensen kennen die op zoek zijn naar een jonge gezonde poes! Bedankt!



Zie Bieke van 't babypoezen-opvangcenter genieten...
Willen jullie ook een kleine poes adopteren?
Ga dan eens kijken op
https://blog.seniorennet.be/dendierenvriend
Steek aub allemaal een pootje toe om te helpen de jonge dieren een goede thuis te laten vinden!

Alweer wat groter...



Al opgelost door :
François, Andromeda, Jan, Willem, Luk, Lange Lou, Dolfijn, Speelster, Klaproosje, Ron, Ingrid, Chrisje, Fernanda, Rijntje, Giliok, Vifke, Ritje, Marleen, Cooltje, Steven, Geert, Lilith, Rikavensis, Opapat en Nand!

         

         De waterzuiveringsinstallatie.
 

In de keuken ging het er nog hygiënischer aan toe. Voor elk soort voedsel is er een aparte bereidingskamer. De groenten worden gescheiden van het vlees - en van het brood en de gebakjes - klaargemaakt. De groenten worden eerst met het gezuiverd Nijlwater gewassen en vervolgens nog eens met mineraalwater, om toch zeker ziekten aan boord te voorkomen.

         

         

Er is zelfs een wasserij aan boord waar elke dag de handdoeken gewassen worden.

In alle gangen hangen oude lithografieën van David Roberts aan de muren. Ze stellen taferelen voor uit de periode rond 1800, toen al de momumenten nog grotendeels onder het zand verborgen zaten. Toen moet het er hier helemaal geheimzinnig uit gezien hebben! De mensen bouwden onwetend hun dorpen bovenop zand, waaronder eeuwenoude tempels lagen…

Ik zie ’t alweer gebeuren. Youssef en Ali die gezellig naar huis wandelen. Ali struikelt over een steentje, Youssef zegt : “Sjot het maar in de Nijl, dat we er ons geen tweede keer pijn aan doen!” Waarop Ali flink uithaalt, er een trap tegen geeft, zijn teen breekt en ook ineens het heiligdom van Anubis ontdekt is. Zo simpel ging dat hier destijds.

          De deur van onze kajuit met aan de muur een van de litho's.

Op die reproducties zie je over Aboe Simbel nog een gletsjer van zand liggen, enkel de hoofden van de beelden waren zichtbaar. Destijds landde je met je feloek op het strand voor de beelden, beklom de duin en stond oog in oog met het reuzeoog van Ramses…

In de loop van de volgende dagen wil ik kost wat kost een winkeltje vinden waar ze die tekeningen verkopen.

Heel de boot ademt trouwens de genoeglijke sfeer van nostalgie uit. De verdiepingen zijn verbonden door van die ouderwetse dubbele trappen met dikke bordeaux tapijten. En de bar glimt van het koper.

 
         

          De man met het rode hemd is Amro, onze gids.

Op de brug, in feite een vrij kleine stuurhut, zat de kapitein knus in zijn djellabia op een houten verhoog in kleermakerszit zijn boot te besturen. Hoewel er nog een houten roer aanwezig was voerde hij elk manoeuver uit met een minuscuul joy-stickje. Een boot van 75 meter besturen met een plastic stokje van 3 cm…

         

         

          Bemerk het grote roer en het kleine joy-stickje...

Hij beschikt over radar en dieptemeter maar neemt niet de moeite die te gebruiken. De kapitein herkent - aan bepaalde moskeën of andere landskenmerken, en aan de breking van het zonlicht op het water - de diepte van de plek ter plaatse en loodst de boot veilig rond de zandbanken.

 
Momenteel varen er 280 cruiseschepen op de Nijl. Vanaf nu worden er geen nieuwe exploitatievergunningen meer afgegeven. Het quotum is meer dan bereikt. Ik mag er niet aan denken wat een drukte het hier in ’t hoogseizoen moet zijn! Momenteel zijn  vele schepen uit de vaart genomen voor reparatiewerkzaamheden omdat het zomer wordt en de temperaturen dan te hoog oplopen voor de toeristen. Met 55° in de schaduw schijnen ze niet gediend te zijn. Toeristen zijn blijkbaar maar beperkt houdbaar.

         
         

          De ramen van een voorbijvarend luxe-cruise-schip weerkaatsen onze boot...

Na de lunch (met de gordijntjes open en een zalig panoramisch zicht op ‘t water!) voortgegleden over de Nijl. Even in de kajuit op bed gaan liggen. Het voelde aan als zweven voorbij de tuinen van het Aards Paradijs. Soms is het streepje vruchtbare grond naast de rivier maar enkele meters breed. Maar op andere plekken is het alsof je door een echte tuin vaart. Bananenplanten, dadelpalmen, en daartussen enkele waterbuffels of ezels…

         

          Een feloek drijft voorbij. Gezien vanuit het restaurant.

         

         

          Dorpje aan de Nijl.

         

          Eilandje met grazend vee.

         

          Een omgevallen palmboom wordt een handige aanlegsteiger.

         

         

          Zwemmende kinderen.

         

          Ruïnes.

Het was zo mooi en zo afwisselend dat ik maar weer terug aan dek gegaan ben en me daar de ogen uit de kop heb zitten kijken. Tot ze gewoon dichtvielen van de hitte.

Ge kunt u opfrissen in ’t zwembad, wat ook een zeer speciale ervaring is, in een zwembad liggen dobberen terwijl uw eigen boot zelf op de Nijl voortdobbert… Maar dat water is echt koud. En het is zo gloeiend heet aan dek dat het contrast een beetje te veel van ’t goede is.

 
         

In het volgende deel van het reisverhaal vertel ik over ons bezoek aan Kom Ombo.
En dit weekend schrijf ik nog eens een aflevering van "Mijn Jeugdherinneringen"!

Een van mijn lievelingsklussen : het verzamelen en plat drukken van het oud karton en dan heel de boel buitensleuren... Met dit jobke kan ik mijn agressie en frustraties eens flink afreageren. 't Is wel letterlijk zwaar werk, maar ik heb er altijd deugd van achteraf als ik mijn stapeltjes zie staan.
Ik had eigenlijk beter dokwerker kunnen worden.
Ik snap niet hoe ik nog altijd zo'n spillearmen kan hebben...



Ja, ik heb mezelf er maar bij gezet. Ik weet niet of ze me gaan meenemen maar 't is 't proberen waard.



Maar er staat wel duidelijk op de doos dat ze me met twee man moeten oppakken en nog voorzichtig zijn ook. Vooral voor hun rug.



De arme mannen van de vuilkar zullen niet gelachen hebben als ze dit op hun nuchtere maag te zien kregen...



Zoekplaatje : Welke doos op deze foto is niet afkomstig van een artikel dat wij in de winkel verkopen?
-----------
Als eerste opgelost door Jan!!! Vraag me niet hoe hij 't gedaan heeft
-----------
Ik heb weer de hele avond in mijn kelder doorgebracht. Trap op trap af, om de winkel aan te vullen... Alle dagen blijven even druk. Het is zelfs zo erg dat ik twee van onze poezen (Tabitha en Ming) gisteren een nacht bij de dierenarts gelaten heb zodat hij ze grondig kon onderzoeken en bloedproeven doen. Gewoon omdat er geen tijd was om er bij te blijven.
's Nachts tijdens 't werk glip ik af en toe eens naar boven en zet rap iets op mijn blog van wat ik vorige zondag al had voorgeprogrammeerd.
Even bloggen is een echte verademing en rustpauze. Ik vind het fijn om dan even jullie plezante antwoorden op 't fotoraadsel te lezen. Dat geeft moed om terug naar beneden te duiken. 't Is nu alweer half vier en ik ben stikkapot dus ik kruip in mijn bed met een boekje, een koekje en een poesje (Ben zo blij dat Ming en Tabitha terug thuis slapen.)
Want morgen begint de ratrace opnieuw... Ge kunt niet geloven hoe ik snak naar zaterdagavond 6 uur om eens een hele avond niet te moeten werken en wat aan mijn reisverhaal te knutselen. Ik heb nog altijd niet al mijn reisfoto's gezien! Voor mij is 't reisverhaal (dat ik op de boot zelf geschreven heb) hier thuis met foto's opvullen dus altijd een even grote verrassing als voor jullie. Het verbaasd me trouwens dat de foto nog zo goed gelukt zijn want ik vreesde het ergste met al die toeristen en die knalfelle zon die alles overbelichtte. Voor morgenavond staat er alweer een aflevering klaar!
Lieve groeten, en sorry voor de uiterst korte antwoordjes op jullie mails!

Een tikkeltje meer...



Al opgelost door :
François, Andromeda, Jan, Willem, Luk, Lange Lou, Dolfijn, Speelster, Klaproosje, Ron, Ingrid, Chrisje, Fernanda, Rijntje, Giliok, Vifke, Ritje, Marleen, Cooltje en Steven
Die het vanzelfsprekend héél makkelijk vonden
----------------
Vanavond trekken we met zijn allen weer naar Egypte hé?

Goed dat dit een blogje zonder klank is hé?



"Ow, wacht François, nog niet afdrukken! Eerst afstoffen. Met dit schandaal mag ze echt niet op de foto, anders denken de mensen dat wij een antiekwinkelke hebben!"
-------------------
Morgen aflevering 5 van 't Egypte-reisverhaal!

Reisverhaal Egypte deel 4.

Rondwandelen in een stripverhaal.
Zaterdag, 9 juni 2007. Voormiddag. Crown Jewel  - Aswan.

Alweer vroeg in de ochtend vertrokken. We moeten wel. In het laagseizoen, als het volop zomer wordt, is het op de middag te heet om iets te kunnen doen. Dus om half zeven uit bed, en om half acht onderweg naar de tempel van Horus in Edfoe.

         

Horus is de God met valkenkop. Aan de ingang van zijn tempel staat hij meer dan levensgroot afgebeeld. Horus zijn ene oog stelt de maan voor en zijn andere de zon.

         

In deze tempel zijn enkel nog de hoog- en laagreliëfs te bewonderen. Al de kleuren zijn verdwenen. Maar wat hem zo speciaal maakt is dat het de enige tempel is die nog een dak heeft. En dat maakt hem wel extra mysterieus. Zo kunt ge u toch een beetje beter voorstellen hoe de sfeer destijds moet geweest zijn.

Jammergenoeg zijn van de halfverheven beeldhouwwerken al de gezichten van de figuren weggekrast. Daar hebben destijds de Christenen grondig hun werk van gemaakt omdat ze die tempels met rare tekeningen maar een heidense bedoening vonden. Ze gebruikten de bouwwerken als woonplaatsen en stallingen. Ge ziet nog de gaten die ze in de muren geboord hebben waar ze de touwen doorheen lieten lopen om hun vee aan vast te leggen.

Alleen de onderste lagen van de tempel zijn gespaard gebleven van de beschadigingen omdat ze vele honderden jaren langer onder het zand bedolven hebben gelegen.

          

Zoals in elke tempel wordt zaal na zaal de vloer hoger en het plafond lager, tot in het heilige der heiligen waar alleen de farao en de hogepriester mochten komen. In die allerlaatste kamer staat een houten boot waarmee de farao naar “de eeuwige rietvelden” zou moeten varen. De echte boot is natuurlijk alweer lang geroofd. Deze keer door archeologen. Hij is vervangen door een kopie…

         

Die “Eeuwige Rietvelden” is ook maar niks vergeleken met onze “Hemel”. Bij ons wordt de rijstpap tenminste door personeel geserveerd, maar de oude Egyptenaren hadden een veel minder interessante voorstelling van ’t leven na de dood.

Eerst was ’t al zaak om velig de overkant te bereiken. Een hachelijk avontuur dat ge best grondig kon voorbereiden door u te voorzien van veel toverspreuken om onheil af te wenden, en voldoende materiële voorraden om later gerieflijk tot in de eeuwigheid te kunnen leven.

         


         

De farao nam zelfs 365 beeldjes mee, zodat hijzelf lekker kon blijven rusten en hij elke dag een ander personeelslid zijn taak in de “Eeuwige Rietvelden” kon laten uitvoeren. Ja, in de hemelse rietvelden moest serieus gewerkt worden. Daar moest bevloeid, gezaaid, geoogst,…

Ik zie mij al in onze hemel mijn eigen rijstpap laten aanbranden! En daarna zelf de potten afwassen… Komaan! Dat is toch geen “hemel”! Dan zijn ze er tegenwoordig met hun islam toch wel op vooruit gegaan. 72 maagden is toch wel een stuk interessanter dan op een “eeuwig rietveld” eeuwig te gaan werken. Maar soit, ik hou het alleszins bij mijn door engelen geserveerde rijstpap.

Regelmatig kwam op de muren ook een afbeelding voor van een god met maar 1 arm en 1 been, maar wel in ’t bezit van een grote piemel. Amro legde uit dat het de God van de Vruchtbaarheid was, Min.

Tijdens een oorlog was hij als soldaat bij de vrouwen van de farao gebleven om hen te beschermen. Maar toen al de anderen terug kwamen van de strijd bleek heel de stad zwanger te zijn... Als dank voor de bescherming die hij de farao geboden had is hij tot godheid verheven, maar als straf om al de dames zwanger te maken hebben ze hem eerst wel een arm en een been afgehakt. Ja, ge kunt niet alles hebben in dit leven.

Het is echt een tempel die leest als een stripverhaal. Hij staat van onder tot boven vol hiërogliefen. Tot en met de plafonds. En Amro kan er zo zalig over vertellen! Hij geeft juist genoeg informatie, laat ons dan een half uurke zelf ronddollen om foto’s te maken of om details eens terug te gaan bekijken, en daarna kunnen we dan weer met al onze vragen - en grappen en grollen - bij hem terecht. Een betere gids hadden we nooit kunnen vinden.

         

Om 10 uur moesten we al terug aan boord zijn voor de afvaart naar Kom Ombo.

Om ons bezig te houden tijdens de vaart mochten we de technische ruimten aan boord eens gaan bezoeken. Het verslag daarover en onze namiddag-excursie lezen jullie in de volgende aflevering!

Reeds opgelost door François, Andromeda, Jan, Willem, Luk, Lange Lou, Dolfijn, Speelster, Klaproosje, Ron, Ingrid, Chrisje, Fernanda, Rijntje, Giliok, Vifke, Ritje, Marleen, Cooltje en Steven!

Tja, als straatzanger gaan mijn katten niet erg vet worden...
... want hoeveel Friskies ga ik kunnen kopen voor 3 cent, 1 oude gom, 2 vijzen, 1 lege batterij,  2 oordopkes en 2 aspirines?...
De pet zelf zou nog 't meeste opbrengen, maar die is niet van mij, die heeft een klant in de winkel vergeten.



Laathi : "Oh François, dat vind ik nu zo lief van u dat ge me wilt helpen. Want anders gaan mijn katten wreed mager worden..."
François : "Ja Laathike, maar ik denk dat het nog meer gaat helpen als gij uw mond gaat houden. Anders denken de buren ook nog dat ge uw katten mishandelt... En uw reputatie hier in de straat is nu al helemaal naar de bliksem nu we hier voor de kerk staan te zingen en de klanten van 't café hierover op 't terras liggen te rollen van 't lachen..."

Verse aanvoer! Iets waarvan ik, voor 100% zeker, weet dat iedereen het in huis heeft!



Komaan raden maar, en als 't niet direkt lukt, niet wanhopen, jullie krijgen elke dag een groter stukje van de foto te zien. Niet vergeten : je antwoord doormailen laathi@hotmail.com en het niet op mijn blog zetten aub! Veel plezier!
------------------------------
Als eerste opgelost door François, Andromeda, Jan, Willem, Luk, Lange Lou, Dolfijn, Speelster, Klaproosje, Ron, Ingrid, Chrisje, Fernanda, Rijntje en Giliok!
En nogmaals bedankt voor jullie lieve woorden in verband met het verhaaltje over de winkel!

Een garde, een slagroomklopper, een eierklopper, een kluts, "een ijzeren dingske om vanalles mee dooreen te smossen in de keuken", ...
Met dat alles had ge mij gelukkig kunnen maken. Maar niet met "ne paraplu" of "een douche"... Ik wil echt niet moeilijk zijn, maar geef toe : het antwoord moet toch "een beetje" in de buurt komen hé?



Proficiat voor  Jan, Luk, Walter, Chrisje, Thea, François, Fernanda, Vifke, Mare, Ron , Maria, Speelster, Ingrid, Klaproosje, Nand, Rikavensis, Marleen en Viv!
Ze hebben ofwel goeie ogen of zijn toegewijde koks!
(En sorry aan al diegenen die ik met mijn suffe kop vergeten te vermelden ben... )
Morgen verse aanvoer!
PS. En Yvette-tje, het spelleke is dus wel om het spul bij naam te noemen alvorens de oplossing verschijnt, en niet om achteraf "Aaaaaah jaaaaaaa!" te roepen hé!

Wij hebben de ideale winkel om in te fitnessen!
"Jack in the box" spelen!



(En als we die drumkoffers niet verkocht krijgen aan een muzikant dan verkoop ik ze wel aan firma die wulpse feestjes organiseert!)



Een van mijn favoriete gitaren stemmen.
(En zwaar dat die allemaal wegen... Of is dat mijn leeftijd die begint te wegen?...)



Nog een heel goeie oefening: eentje uit het bosje gitaren plukken.
Elk spiertje, waarvan ge zelfs niet weet dat ge het bezit, komt in actie om uw evenwicht te bewaren.



Eigenlijk had ik hier een raadsel van kunnen maken...
Gitaarnekken tellen



Nog fitness. Op dat grijze stoeltje hou ik me altijd angstvallig in evenwicht om de gitaren op de hoogste rij te hangen. Het is een mirakel dat ik er in al die jaren nog niet afgetotterd ben...



Ja, een betere vermageringskuur dan een winkel uitverkopen bestaat er niet.
Ik heb tot mijn opperste verbazing vanmorgen geconstateerd dat ik op 8 dagen 3,5 kilo kwijtgespeeld ben ...
Al die lekkere Egyptische dessertjes die nog op mijn heupen hingen zijn al lang weer verdwenen...

Komaan! Nu is 't poepsimpel!



Wie mag ik buiten, Jan, Luk, Walter, Chrisje, Thea, François, Fernanda, Vifke, Mare, Ron , Maria, Speelster, Ingrid en Klaproosje, Nand en Rikavensis, nog bij mijn lijstje winnaars zetten???
Kom uit de badkamers en de garages, daar gaat ge 't niet vinden! Kijk in de keuken!!!
Zaterdagnamiddag verschijnt de oplossing!

Een lek midden in de winkel. Dat mankeerde er nog aan...





's Avonds : beetje leeg...



's Nachts : terug beetje vol.
Ja, de kabouterkes doen hier goed hun werk 's nachts. Spijtiggenoeg ben ik een van de twee kabouterkes
Ik ben zo moe dat ik al staande met mijn kop tegen een steen zou kunnen in slaap vallen...






Dus probeerde ik vanmiddag maar eens zittend tegen een kartonnen doos.
Dat is toch alvast zachter

En gisteren telefoneerde de garage dat ons nieuw autotje (een maand te vroeg!!!) aangekomen is. Ons Irma staat te popelen, en nu hebben we geen tijd om hem te gaan halen... En ons Irma is al zo slecht gezind want die is al meer dan een week niet buiten geweest...
----------------------
Straks de laatste foto van 't fotoraadsel want voor morgen staat de oplossing al geprogrammeerd...

Ik ben zo moe, maar ik kan niet slapen.
Dus heb ik maar wat foto's genomen van de enige hier in huis die nog wel ongestoord in dromenland kan vertoeven... Tot ik met mijn fotoapparaat opduik natuurlijk...









Soms wou ik dat ik een poes was...

Reisverhaal Egypte deel 3.

Een vreemdsoortig balspel : kleren zwieren!
Vrijdag, 8 juni 2007. Crown Jewel - Edfu.


Op de terugweg van de Vallei der Koningen bezochten we een albast- en steenatelier om "de truukjes van de foor" te leren kennen alvorens we ergens beeldjes gingen kopen.
We gingen hier leren hoe we het echte werk van de vervalsingen konden onderschieden.

Een favoriete vorm van vervalsing is de graniet vermalen, de korrels terug aan mekaar  lijmen, deze pasta in een vorm gieten, maar binnenin eerst een stuk oud ijzer steken zodanig dat het beeld even zwaar aanvoelt net alsof het een massief stuk steen is.

         

          Een oude bougie in een gesmolten stuk steen.

We zagen ook een man een albasten vaas maken. Het ruwe blok steen werd netjes in vorm gehouwen, vervolgens werd de kruik ingepakt en stevig in een gat in de grond vast gezet en dan werd de binnenkant van de vaas uitgeschraapt. Geen eenvoudig werkje, maar het gaf mooie resultaten. De vazen zijn lichtdoorlatend, heel fijn en wegen veel lichter dan machinaal gemaakte exemplaren. Ze zijn ook wel veel breekbaarder.

          

          Een man schraapt de binnenzijde van een albasten vaas glad.

De laatste stop van onze ochtendtrip was aan “de kolossen van Memnon”.

Twee reuze beelden van zittende goden zijn het enige wat nog van de tempel overblijft. Het heeft iets triest. Ze zitten daar zo sukkelachtig en zwaar gehandicapt helemaal alleen heel groot te wezen. Vroeger stonden ze bekend als de “zingende beelden”. De wind speelde bij zonsopgang door de scheuren en kieren van hun voetstukken. Tot in de 15^de eeuw een koning ze liet restaureren en alle gaten dicht werden gestopt en 't ineens gedaan was met het magische gezang.

          De kolossen van Memnon.

Hier is in de loop der eeuwen toch nogal wat gerestaureerd, vernietigd en opnieuw gerestaureerd geworden... Dat kan natuurlijk niet anders want er zijn zoveel generaties van mensen gepasseerd die allemaal andere dingen belangrijk vonden. Soms zijn de vernielers de Christenen, dan weer grafrovers, dan weer de natuur met aardbevingen en overstromingen. Uiteindelijk gaat het allemaal  over monumenten die soms al 4000 jaar oud zijn. Dus is ’t wel logisch dat die al een en ander meegemaakt hebben.

Onderweg zagen we de huisjes van de Egyptische plattelandbewoners. Ze hebben allemaal leidingwater en electriciteit. Op de meeste daken staan zelfs schotelantennes. Maar toch wassen en baden ze liever in een vies kanaal dat achter hun tuin loopt. De mensen worden hier dan ook rapper ziek en sterven vlugger. Toch houden ze liever vast aan hun traditie dan het kraantjeswater te gebruiken. Hier worden de vrouwen gemiddeld ook minder oud dan de mannen omdat er nog zoveel in ’t kraambed en tijdens hun besnijdenis sterven.

96 procent van de 75 miljoen Egyptenaren woont op 4 procent van het grondgebied, dat wil zeggen: langs de Nijl en in Caïro, de derde grootste stad ter wereld. Allemaal op een hoopke op een oppervlakte ter grootte van België… De rest van Egypte (96%) is woestijn.

De meeste huizen zijn maar half afgewerkt. De betonijzers steken nog uit de daken, klaar om aan een volgende verdieping te beginnen. De eerste reden hiervoor is dat ge minder belastingen betaald op een onvoltooid huis, en de tweede reden is dat een huis groeit naargelang het gezin uitbreidt. Bij elke zoon die huwt, en met zijn vrouw en kinderen komt inwonen, wordt er een kamer bijgebouwd. Een gemiddeld Egyptisch gezin telt vier kinderen… Dus zo’n huis groeit als een paddestoel.

We zijn zo ongeveer gekookt op de kade aangekomen (het was een flinke 40°) en hebben er snel een Egyptische sim-kaart gekocht zodat we in ’t vervolg kunnen mailen van uit onze kajuit. Nadat we vijf boten overgestoken waren zaten we eindelijk op onze eigen boot. En daar stonden ze ons in de lobby op te wachten met hete handdoekjes en warme thee…

         

          Maar wel eerst op de juiste boot geraken natuurlijk...
          Dus eerst door enkele andere lobby's van voor ons liggende boten stappen...
 
         

          ... even de loodgieters laten passeren...

         

          ... en vooral op tijd stoppen met stappen!

Na de lekkere lunch hebben we heerlijk aan dek in ’t zonneke gelegen, terwijl de boot richting Edfu vaarde.

          

          Drijvende zwembaden.
          Hier zie je drie cruiseboten naast mekaar liggen.

         

          Een feloek vaart op de Nijl.

         

          Onafgewerkte huizen naast de stroom. 
          De betonijzers voor de volgende verdiepingen steken al klaar...

         

          Een van de weinige fabrieken die in 't zuiden aan de Nijl liggen.
         
         

          Dorpje aan de Nijl.

         

          Dierenstalling op een eilandje.

         

          Het naderen van Esna.

Toen we lagen te wachten op onze beurt om door de Esna-sluis te mogen varen kwamen er plots met volle snelheid van overal piepkleine bootjes op ons toe geroeid. Ze stoven op ons af als gieren op een dik sappig lijk. Het bleken souvenierverkopers te zijn!

         

          De piepkleine bootjes van de verkopers omzwermen de cruiseschepen.

Rechtopstaand in hun bootjes toonden de verkopers jurken en djellabia’s, tafelkleden en sjaals… Wij stonden drie verdiepingen hoger, geleund over de ballustrade van ons zonnedek en zo snel ze merkten dat we ook maar een klein tikje interesse toonden in een van hun produkten frommelden ze vliegensvlug het kledingstuk in een plastic zak, maakten er een bal van, en gooiden die 11 meter hoger aan dek! Ongelofelijk!
Op sommige momenten leek het alsof we in een middeleeuwse burcht zaten die aangevallen werd met dikke katoenen kogels. Aangezien het echt rommel was moesten we dan ook elke keer de spullen terugwerpen naar die mannen in hun zwalpende bootjes! En proberen goed te mikken. Trachten de bal niet in ’t water te gooien maar ook niet die rechtopstaande kerel uit zijn bootje te kogelen als een kegel uit een kegelspel… Niet simpel.

Ik heb op 1 namiddag beter leren gooien dan in heel mijn lagere school. Als er dan toch eens per ongeluk een zak naast een boot terecht kwam bleef die gelukkig drijven maar werd er wel met man en macht achteraan geroeid om de koopwaar te redden.

Ze schreeuwden naar boven dat alles zogezegd maar 1 euro kostte, totdat mensen echt iets wilden kopen en naar beneden gingen om door ’t raampje te betalen, en dan bleek alles plots een pak duurder te zijn.

         

          Je ziet een verkeerd terug geworpen zak in 't water drijven.

         

          "One euro, madam! Only one euro!!!"

Na twee uur wachten was het al onze beurt om versluisd te worden (in’t hoogseizoen kan dat soms wel een hele nacht duren) maar we hadden ons tijdens die wachttijd geen moment verveeld. Integendeel!

         

          De sluis van Esna.

Met de sluis van Esna hebben we veel chance. Normaal is ze tijdens juni en december gesloten wegens onderhoudswerkzaamheden. In die periodes gaan de Nijlcruises maar tot Esna en is Luxor onbereikbaar per boot. Dan gebeuren al de uitstappen met een busje. Stel je voor : je boekt een cruise en je kan de helft van de bezienswaardigheden per bus gaan bekijken!… Geef toe dat is pas zielig. Maar dat is ons dus gelukkig bespaard gebleven. Hoewel het natuurlijk wel een schone titel van een reisverhaal geweest zou zijn : “Op cruise met de bus!”

Voor de allereerste keer blijft de sluis deze maand open omdat ze vlak ernaast een nieuwe sluis aan ’t bouwen zijn en die over enkele maanden geopend wordt, zodanig dat ze het onderhoud van de oude wel even kunnen uitstellen. Van geluk hebben gesproken!

Het was een heel avontuur om door de sluis te geraken want ze is amper een meter breder dan een Nijlboot. De kapitein kijkt naar de wanden van de sluis door grote uitgeklapte zijspiegels. Het is een geroep en getier van jewelste naar de matrozen die over de kade lopen en de meertouwen telkens een paaltje verder moeten gaan vastmaken om zo de boot zonder al te veel schade door de nauwe doorgang te loodsen.

           Navigeren met de spiegel.

Van Esna vaarden we verder naar Edfu, ondertussen genietend van de ondergaande zon achter de voorbijglijdende oevers van de Nijl. Groene boorden met daarachter woestijn, zand, rotsen of bergen. Soms is het groen aan de oever amper een meter breed, soms wel een kilometer en lijkt het alsof we langs groene oasen met palmbomen, appelsienenbomen, aardappelen, bananenplanten, suikerrietvelden, en heelder moestuinen schuiven… Alles groen als gras en lentefris. In volle 45°. Gelukkig stond er veel wind. Nu niet dat die koel aanvoelde, het had meer iets weg van een haardroger op de hoogste stand, maar het deed toch deugd.

         

          Hier zie je goed hoe smal de strook groen naast de Nijl soms maar is.

         

          Groententuinen op de bredere stroken vruchtbare grond aan de stroom.

De zon ging onder achter een dorpje met enkele moskeeën die donker en scherp tegen de lucht afstaken. Ondertussen kreunden de moëzzins ook nog allemaal tegelijk hun Allah Akbar’s en die weergalmden over heel de Nijl. Feeëriek.

Tijdens het diner bleven de gordijnen open want we vaarden ondertussen verder. Heel leuk zo zitten eten terwijl het water op een halve meter onder het raam doorklotst. Naderhand zijn we nog iets gaan drinken aan dek. Het is all-inclusive en je kan de lekkerste dingen krijgen. Geen Egyptische nep-cola, maar echte Cola Light. Het fijnste is nog dat je zelfs geen plastic duivenringske rond uw pols moet dragen.

Als we varen lijkt onze kajuit wel dubbel zo groot, dan hebben we ineens een kamer met een panoramisch uitzicht. Gesteld dat ge uw ogen van moeheid nog open kunt houden natuurlijk…’s Avonds laat zijn we in Edfu aangekomen. Maar toen lagen we al lang allemaal in onze respectievelijke sarcofagen te dromen.
------------------------
Over enkele dagen het vervolg van het reisverhaal...
Morgen alweer een grotere foto van 't fotoraadsel en nog enkele grappige foto's
van het aanvullen van de winkel.