Egypte reisverhaal deel 6.

Vooral nooit heilig willen worden!
Zaterdag, 9 juni 2007. Namiddag. Crown Jewel  - Aswan.

         

Toen we Kom Ombo naderden leek het of we in een zeeslag terecht gekomen waren!

Van alle kanten kwamen cruiseboten en die wilden allemaal zo dicht mogelijk bij de kade aanmeren omdat de tempel op loopafstand van het water ligt. Het had iets van het “nijlpaardenballet” uit de film Fantasia van Walt Disney. De logge hoekige boten blijken uiterst wendbaar. Ze dansen door mekaar en pikken voor mekaars boeg de beste plekjes in.

         

          Op de achtergrond zien jullie de ruïnes van Kom Ombo.

En wij zaten ondertussen van onze afternoon-tea te nippen met de lekkerste koekjes en cake-jes, en gebakken deegbolletjes, allemaal gesopt in de fijnste kruiden, kaneel en honing…. 

Veel te snel werd daarna de dubbele tempel van Kom Ombo bezocht.

         

          Amro, onze gids, de man met de langste benen van Egypte,
          moeten wij zien te volgen...

         

De ene helft van de tempel was gewijd aan de slechte krokodillengod, Sobek, en de andere helft aan de goede valkgod Heroëtis. Beide goden kwamen op alle reliëfs tezamen voor omdat zowel het goede als het slechte in de mens ook altijd tegelijk aanwezig zijn.

Het was er een zeer onprettige drukte en haast onmogelijk om zinnige foto’s te nemen. De foto’s van deze reis zullen echt snap-shots zijn, er is geen tijd om er echt iets heel moois van te maken. Trouwens de meeste monumenten zijn ook veel te groot voor ’t klein lenske van mijn T1-tje. En het zonlicht is zo hard, en geeft vreselijke contrasten, er is hier nooit een wolkje aan de lucht om het licht wat te verzachten... Ik vrees dat ik bij thuiskomst erg teleurgesteld ga zijn over mijn foto's. Mijn ogen worden zo slecht dat ik op mijn kleine scherm niet echt goed kan zien of mijn foto gelukt is. En 's avonds in de kajuit ben ik telkens te moe om mijn foto's op mijn laptop te bekijken. De resultaten zal ik dus pas te zien krijgen als ik thuis de tijd heb, om na de uitverkoop-drukte die me te wachten staat, mijn foto's eens op 't groot scherm te kunnen zien. Ik ben eens benieuwd... Maar ondertussen fotografeer ik wel dapper verder. We zullen wel "zien". Nu dan misschien niet veel, maar later hopelijk wel.

         

          De vierde van de rij is Heroëtis en nummer vijf is Sobek.
 

         

          Barende vrouw.

         

         

         Op deze zuil zie je nog goed de restanten van de felle kleuren.

        

         Doorkijkje in de tempel.

         

Vroeger werd hier in een ondiepe kuil een heilige krokodil gehouden. De put was door een kanaal verbonden met een grote, diepe, ronde waterput, die op zijn beurt dan weer in verbinding stond met de Nijl. Deze stenen put was de “Nijlmeter”. Hier werd afgelezen hoe hoog het water dat jaar gestaan had en aan de hand daarvan werd berekend hoe goed of slecht de oogst was geweest en hoeveel belasting de farao kon heffen.

Soms kwamen de onderdanen aan de tempel demonstreren tegen de te hoge belastingen. Speciaal voor dat doel was er een onderaardse gang aangelegd langs waar de hogepriester stiekum kon verdwijnen en zijn onderdanen vanuit de binnenste kamer van het heiligdom toespreken alsof hij de God zelf was. Zo kon hij de mensen dan overtuigen om toch maar braaf hun belasting te betalen aangezien het door God zelf aangeraden werd. En de arme gelovigen… zij betaalden braaf.

Ge ziet, de truken van de politiekers en de kerk  bestaan dus al 4000 jaar…

         

          "Hier spreekt tot u God Sobek Verhofstadt!
           Waarde onderdanen, gij zult niet morren en uw belastingen betalen!
           Want onze begroting stond dit jaar te laag en de Nijl heel hoog."

         

          De prachtige kleuren van een restant plafond.

In een klein kamertje lagen enkele mummies van krokodillen. Ja, heilig dier zijn was hier niet bepaald een pretje. Mijn katten worden op een betere manier behandeld en het zijn beslist géén heiligen.

Egyptenaren schenen zowat alles te mummifiëren, van mensen, tot katten, tot zelfs vissen. Het was een hele eer aanbeden en gemummifiëerd te worden, maar leuk was het voor het wezen in kwestie toch niet echt.

De katten werden speciaal gekweekt, en op een leeftijd van 10 maanden gedood en gemummifiëerd en aan pelgrims verkocht die ze dan konden offeren in de tempel. Een soort Scherpenheuveltoestanden van 4000 jaar geleden. Dus ja, in feite werd de kat door de oude Egyptenaren wel “vereerd”, maar de dieren werden er zeker niet beter van. Ergens in een of andere tempel zijn er zo meer dan een miljoen ibis-mummies gevonden… Nog een wonder dat er nu nog ibissen op de Nijl te zien zijn.

De les die ik hieruit kan trekken is : zie dat ge nooit heilig wordt.

         

          Krokodillenmummie.

Naast de tempel lag een hoge zandduin met een koepeltje op. Ik dacht dat het een klein grafje of een oude uitkijkpost was. Maar blijkbaar is het helemaal geen zandduin maar een groot hospitaal uit de tijd der farao’s dat in de loop der eeuwen volledig door zand bedolven is. Jammergenoeg is het niet mogelijk het uit te graven omdat het gebouw te zwak is en zou instorten… Wat er in dit land nog allemaal onder de grond moet zitten tart alle verbeelding.

         

          De allereerste reclame voor Viagra! 
          Nee, ik heb dit écht niet zelf bij mekaar gefotoshopt.
          Dit staat waarlijk afgebeeld op een tempelmuur!
 

         

Bij terugkomst aan de boot lagen er meer dan 40 cruiseschepen voor de kade!!! (Nu, in ’t laagseizoen dus. Ik durf er niet aan denken wat het hier in 't hoogseizoen moet zijn…)
Na de bezoeken aan Kom Ombo begonnen die allemaal tegelijk te vertrekken! De ene voorwaarts, de andere achterwaarts. Het leek wel of de wereld in latjes uiteen begon te schuiven. Alles bewoog. Een zeer vreemde ervaring. Al die bewegende zonnedekken met zwembaden die op dezelfde hoogte liggen en toch plots allemaal in andere richtingen beginnen schuiven… Ocharme de mensen die op dat ogenblik al aan hun zesde cognac-ske zaten... Die moeten toch aan hun eigen ogen beginnen twijfelen zijn...

De boot die er eerst tussen uit wil duwt met zijn zijkant de andere boten van zich af. Hij kan makkelijk 10 boten opzijduwen zodat hij er zelf als eerste vandoor kan muizen.

         

          Na de excursie tot rust komen aan dek met Nathalie en Frank.
 

Gezellig in ’t avondlicht iets zitten drinken met Frank en Nathalie, en Wim en Liesbeth.

En dan alweer aan tafel geschoven… Het Egyptisch eten is niet bepaald geschikt om mee te diëten, maar ik ben er gek op. Net als in Jordanië zit ik me hier vol te proppen met aubergines, olijven, courgetten, en dat allemaal overgoten met tahin. Goed vettig, een boel onverzadigde vetzuren van noten en olijfolie… Gevolgd door de meest waanzinnige zoete plakkerige dessertjes… Ik mis hier zelfs mijn nachtelijk pak koekskes niet. Mmmmm, ik voel de kilo’s er aan blijven plakken, zeker nu ik niet rook… Mijn buik smeekt om buikdansles.

          

----------------------------------------
In de volgende aflevering van 't reisverhaal lezen jullie 't verslag over de Aswan-dam.
Maar morgen is er natuurlijk eerst het nieuwe fotoraadsel!
Daar ontkomen jullie niet aan

De eerste foto van 't nieuwe fotoraadsel! Iedereen heeft dit voorwerp 100´% zeker in huis! Elke dag een grotere foto voor diegenen die het nu nog te moeilijk vinden. Uw antwoorden naar me doormailen aub en ze niet op mijn blog zetten om andere spelers hun pret niet te ontnemen!



Veel plezier!
-----------
Als eerste juist opgelost door Luk, François, Speelster, Jan, Chrisje, Maria en Lilith!
------------
En nee Opapat, "een zilveren lepeltje in een mislukte rijstpap" is 't niet.
Als onze rijstpap er in de hemel zo gaat uitzien en 't lepeltje niet in goud is dan word ik moslim.

Een schaar!!!
Waarmee ik symbolisch van plan ben dit deel van mijn leven stilletjesaan af te knippen



Het werd juist geraden door
François, Andromeda, Jan, Willem, Luk, Lange Lou, Dolfijn, Speelster, Klaproosje, Ron, Ingrid, Chrisje, Fernanda, Rijntje, Giliok, Vifke, Ritje, Marleen, Cooltje, Steven, Geert, Lilith, Rikavensis, Opapat, Nand, Mieke R., Yvette, Maria, Mare en Nilleke!
 
En wat betreft het kartonraadsel...
De zéér opmerkzame Jan, Mieke, Maria, Luk, Nand, Mare, Klaproosje en Yvette 
hebben gezien dat er een doos van "Lu"-koekjes bij de stapel leeg karton staat.
Ze worden ook hier in Herentals gemaakt. (Ik ruik de chocolade tot op mijn terras als de wind goed staat. Misschien vandaar dat ik 's nachts altijd zin in koekjes krijg...).
Maar nee, koekjes verkopen wij niet, die eet ik allemaal zelf op
Knap gezien Sherlocks!!!
En morgen... fotoraadsel 101. Of dachten jullie echt dat je er na nummer 100 van verlost waren?

Laatste kans want morgen verschijnt de oplossing!



Reeds gevonden door : François, Andromeda, Jan, Willem, Luk, Lange Lou, Dolfijn, Speelster, Klaproosje, Ron, Ingrid, Chrisje, Fernanda, Rijntje, Giliok, Vifke, Ritje, Marleen, Cooltje, Steven, Geert, Lilith, Rikavensis, Opapat, Nand, Mieke R., Yvette, Maria, Mare en Nilleke!

De Parabel van de Dode Ezel.

Op een dag verhuist de kleine Didier naar den buiten en koopt bij een oude boer een ezel voor 100 Euro.
De boer moet de ezel 's anderendaags bij Didierke thuis brengen.
Maar die bewuste voormiddag gaat de telefoon:
- De boer: "Sorry jongen, maar ik heb slecht nieuws : mijn ezel lag deze ochtend dood toen ik hem wilde voederen."
- Didierke: "Wel dan, geef me gewoon mijn 100 Euro terug."
- De boer: "Maar dat kan ik niet, jongen. Ik heb alles al uitgegeven ."
- Didierke: "Dat is niet erg, breng me dan toch die dode ezel maar."
- De boer: "En wat ga je er mee doen, dan ?"
- Didierke: "Wel, ik ga hem als hoofdprijs verloten in een tombola."
- De boer: "Maar je kunt toch geen dode ezel verloten !"
- Didierke: "Zeker weten van wèl ! Ik zal gewoon aan niemand zeggen dat ie dood is !!!"
Daarop bedenkt de boer dat het eigenlijk zijn probleem niet is, en vindt dat hij het voorstel van de jongen niet moet afkeuren.
En hij levert dus de dode ezel af bij de kleine Didier.
Eén maand later loopt de boer nog eens bij de kleine Didier langs :
-"En, jongen, hoe is het nu met mijn dode ezel afgelopen ?"
- Didierke: "Wel, zoals ik je al zei : ik heb hem verloot. Ik heb in het totaal 500 tombolabiljetten van 2 Euro per stuk verkocht, en uiteindelijk een winst behaald van 898 Euro !"
- De boer: "En is er dan niemand geweest die geprotesteerd heeft ?"
- Didierke: "Alleen maar de winnaar. Maar ik heb hem onmiddellijk zijn 2 Euro teruggegeven, en klaar was kees !"

Epiloog : Ondertussen zijn de jaren voorbijgegaan. Didier is groot geworden.
Hij is nu minister van financiën, en vanaf deze week zelfs informateur.
De toekomst van België ziet er weer goed uit !
 

Door het slechte weer zijn veel mensen op vakantie vertrokken, dus zijn er weinig poesjes geadopteerd. In 't baby-poezen-opvangcentrum van "Den Dierenvriend" zit er momenteel dus veel "lief klein grut" op een goed baasje te wachten... Als jullie een pootje toe willen steken, geef  Bieke haar mailadres misschien eens door aan jullie kennissen en vrienden die mogelijk mensen kennen die op zoek zijn naar een jonge gezonde poes! Bedankt!



Zie Bieke van 't babypoezen-opvangcenter genieten...
Willen jullie ook een kleine poes adopteren?
Ga dan eens kijken op
https://blog.seniorennet.be/dendierenvriend
Steek aub allemaal een pootje toe om te helpen de jonge dieren een goede thuis te laten vinden!

Alweer wat groter...



Al opgelost door :
François, Andromeda, Jan, Willem, Luk, Lange Lou, Dolfijn, Speelster, Klaproosje, Ron, Ingrid, Chrisje, Fernanda, Rijntje, Giliok, Vifke, Ritje, Marleen, Cooltje, Steven, Geert, Lilith, Rikavensis, Opapat en Nand!

         

         De waterzuiveringsinstallatie.
 

In de keuken ging het er nog hygiënischer aan toe. Voor elk soort voedsel is er een aparte bereidingskamer. De groenten worden gescheiden van het vlees - en van het brood en de gebakjes - klaargemaakt. De groenten worden eerst met het gezuiverd Nijlwater gewassen en vervolgens nog eens met mineraalwater, om toch zeker ziekten aan boord te voorkomen.

         

         

Er is zelfs een wasserij aan boord waar elke dag de handdoeken gewassen worden.

In alle gangen hangen oude lithografieën van David Roberts aan de muren. Ze stellen taferelen voor uit de periode rond 1800, toen al de momumenten nog grotendeels onder het zand verborgen zaten. Toen moet het er hier helemaal geheimzinnig uit gezien hebben! De mensen bouwden onwetend hun dorpen bovenop zand, waaronder eeuwenoude tempels lagen…

Ik zie ’t alweer gebeuren. Youssef en Ali die gezellig naar huis wandelen. Ali struikelt over een steentje, Youssef zegt : “Sjot het maar in de Nijl, dat we er ons geen tweede keer pijn aan doen!” Waarop Ali flink uithaalt, er een trap tegen geeft, zijn teen breekt en ook ineens het heiligdom van Anubis ontdekt is. Zo simpel ging dat hier destijds.

          De deur van onze kajuit met aan de muur een van de litho's.

Op die reproducties zie je over Aboe Simbel nog een gletsjer van zand liggen, enkel de hoofden van de beelden waren zichtbaar. Destijds landde je met je feloek op het strand voor de beelden, beklom de duin en stond oog in oog met het reuzeoog van Ramses…

In de loop van de volgende dagen wil ik kost wat kost een winkeltje vinden waar ze die tekeningen verkopen.

Heel de boot ademt trouwens de genoeglijke sfeer van nostalgie uit. De verdiepingen zijn verbonden door van die ouderwetse dubbele trappen met dikke bordeaux tapijten. En de bar glimt van het koper.

 
         

          De man met het rode hemd is Amro, onze gids.

Op de brug, in feite een vrij kleine stuurhut, zat de kapitein knus in zijn djellabia op een houten verhoog in kleermakerszit zijn boot te besturen. Hoewel er nog een houten roer aanwezig was voerde hij elk manoeuver uit met een minuscuul joy-stickje. Een boot van 75 meter besturen met een plastic stokje van 3 cm…

         

         

          Bemerk het grote roer en het kleine joy-stickje...

Hij beschikt over radar en dieptemeter maar neemt niet de moeite die te gebruiken. De kapitein herkent - aan bepaalde moskeën of andere landskenmerken, en aan de breking van het zonlicht op het water - de diepte van de plek ter plaatse en loodst de boot veilig rond de zandbanken.

 
Momenteel varen er 280 cruiseschepen op de Nijl. Vanaf nu worden er geen nieuwe exploitatievergunningen meer afgegeven. Het quotum is meer dan bereikt. Ik mag er niet aan denken wat een drukte het hier in ’t hoogseizoen moet zijn! Momenteel zijn  vele schepen uit de vaart genomen voor reparatiewerkzaamheden omdat het zomer wordt en de temperaturen dan te hoog oplopen voor de toeristen. Met 55° in de schaduw schijnen ze niet gediend te zijn. Toeristen zijn blijkbaar maar beperkt houdbaar.

         
         

          De ramen van een voorbijvarend luxe-cruise-schip weerkaatsen onze boot...

Na de lunch (met de gordijntjes open en een zalig panoramisch zicht op ‘t water!) voortgegleden over de Nijl. Even in de kajuit op bed gaan liggen. Het voelde aan als zweven voorbij de tuinen van het Aards Paradijs. Soms is het streepje vruchtbare grond naast de rivier maar enkele meters breed. Maar op andere plekken is het alsof je door een echte tuin vaart. Bananenplanten, dadelpalmen, en daartussen enkele waterbuffels of ezels…

         

          Een feloek drijft voorbij. Gezien vanuit het restaurant.

         

         

          Dorpje aan de Nijl.

         

          Eilandje met grazend vee.

         

          Een omgevallen palmboom wordt een handige aanlegsteiger.

         

         

          Zwemmende kinderen.

         

          Ruïnes.

Het was zo mooi en zo afwisselend dat ik maar weer terug aan dek gegaan ben en me daar de ogen uit de kop heb zitten kijken. Tot ze gewoon dichtvielen van de hitte.

Ge kunt u opfrissen in ’t zwembad, wat ook een zeer speciale ervaring is, in een zwembad liggen dobberen terwijl uw eigen boot zelf op de Nijl voortdobbert… Maar dat water is echt koud. En het is zo gloeiend heet aan dek dat het contrast een beetje te veel van ’t goede is.

 
         

In het volgende deel van het reisverhaal vertel ik over ons bezoek aan Kom Ombo.
En dit weekend schrijf ik nog eens een aflevering van "Mijn Jeugdherinneringen"!

Een van mijn lievelingsklussen : het verzamelen en plat drukken van het oud karton en dan heel de boel buitensleuren... Met dit jobke kan ik mijn agressie en frustraties eens flink afreageren. 't Is wel letterlijk zwaar werk, maar ik heb er altijd deugd van achteraf als ik mijn stapeltjes zie staan.
Ik had eigenlijk beter dokwerker kunnen worden.
Ik snap niet hoe ik nog altijd zo'n spillearmen kan hebben...



Ja, ik heb mezelf er maar bij gezet. Ik weet niet of ze me gaan meenemen maar 't is 't proberen waard.



Maar er staat wel duidelijk op de doos dat ze me met twee man moeten oppakken en nog voorzichtig zijn ook. Vooral voor hun rug.



De arme mannen van de vuilkar zullen niet gelachen hebben als ze dit op hun nuchtere maag te zien kregen...



Zoekplaatje : Welke doos op deze foto is niet afkomstig van een artikel dat wij in de winkel verkopen?
-----------
Als eerste opgelost door Jan!!! Vraag me niet hoe hij 't gedaan heeft
-----------
Ik heb weer de hele avond in mijn kelder doorgebracht. Trap op trap af, om de winkel aan te vullen... Alle dagen blijven even druk. Het is zelfs zo erg dat ik twee van onze poezen (Tabitha en Ming) gisteren een nacht bij de dierenarts gelaten heb zodat hij ze grondig kon onderzoeken en bloedproeven doen. Gewoon omdat er geen tijd was om er bij te blijven.
's Nachts tijdens 't werk glip ik af en toe eens naar boven en zet rap iets op mijn blog van wat ik vorige zondag al had voorgeprogrammeerd.
Even bloggen is een echte verademing en rustpauze. Ik vind het fijn om dan even jullie plezante antwoorden op 't fotoraadsel te lezen. Dat geeft moed om terug naar beneden te duiken. 't Is nu alweer half vier en ik ben stikkapot dus ik kruip in mijn bed met een boekje, een koekje en een poesje (Ben zo blij dat Ming en Tabitha terug thuis slapen.)
Want morgen begint de ratrace opnieuw... Ge kunt niet geloven hoe ik snak naar zaterdagavond 6 uur om eens een hele avond niet te moeten werken en wat aan mijn reisverhaal te knutselen. Ik heb nog altijd niet al mijn reisfoto's gezien! Voor mij is 't reisverhaal (dat ik op de boot zelf geschreven heb) hier thuis met foto's opvullen dus altijd een even grote verrassing als voor jullie. Het verbaasd me trouwens dat de foto nog zo goed gelukt zijn want ik vreesde het ergste met al die toeristen en die knalfelle zon die alles overbelichtte. Voor morgenavond staat er alweer een aflevering klaar!
Lieve groeten, en sorry voor de uiterst korte antwoordjes op jullie mails!

Een tikkeltje meer...



Al opgelost door :
François, Andromeda, Jan, Willem, Luk, Lange Lou, Dolfijn, Speelster, Klaproosje, Ron, Ingrid, Chrisje, Fernanda, Rijntje, Giliok, Vifke, Ritje, Marleen, Cooltje en Steven
Die het vanzelfsprekend héél makkelijk vonden
----------------
Vanavond trekken we met zijn allen weer naar Egypte hé?

Goed dat dit een blogje zonder klank is hé?



"Ow, wacht François, nog niet afdrukken! Eerst afstoffen. Met dit schandaal mag ze echt niet op de foto, anders denken de mensen dat wij een antiekwinkelke hebben!"
-------------------
Morgen aflevering 5 van 't Egypte-reisverhaal!

Reisverhaal Egypte deel 4.

Rondwandelen in een stripverhaal.
Zaterdag, 9 juni 2007. Voormiddag. Crown Jewel  - Aswan.

Alweer vroeg in de ochtend vertrokken. We moeten wel. In het laagseizoen, als het volop zomer wordt, is het op de middag te heet om iets te kunnen doen. Dus om half zeven uit bed, en om half acht onderweg naar de tempel van Horus in Edfoe.

         

Horus is de God met valkenkop. Aan de ingang van zijn tempel staat hij meer dan levensgroot afgebeeld. Horus zijn ene oog stelt de maan voor en zijn andere de zon.

         

In deze tempel zijn enkel nog de hoog- en laagreliëfs te bewonderen. Al de kleuren zijn verdwenen. Maar wat hem zo speciaal maakt is dat het de enige tempel is die nog een dak heeft. En dat maakt hem wel extra mysterieus. Zo kunt ge u toch een beetje beter voorstellen hoe de sfeer destijds moet geweest zijn.

Jammergenoeg zijn van de halfverheven beeldhouwwerken al de gezichten van de figuren weggekrast. Daar hebben destijds de Christenen grondig hun werk van gemaakt omdat ze die tempels met rare tekeningen maar een heidense bedoening vonden. Ze gebruikten de bouwwerken als woonplaatsen en stallingen. Ge ziet nog de gaten die ze in de muren geboord hebben waar ze de touwen doorheen lieten lopen om hun vee aan vast te leggen.

Alleen de onderste lagen van de tempel zijn gespaard gebleven van de beschadigingen omdat ze vele honderden jaren langer onder het zand bedolven hebben gelegen.

          

Zoals in elke tempel wordt zaal na zaal de vloer hoger en het plafond lager, tot in het heilige der heiligen waar alleen de farao en de hogepriester mochten komen. In die allerlaatste kamer staat een houten boot waarmee de farao naar “de eeuwige rietvelden” zou moeten varen. De echte boot is natuurlijk alweer lang geroofd. Deze keer door archeologen. Hij is vervangen door een kopie…

         

Die “Eeuwige Rietvelden” is ook maar niks vergeleken met onze “Hemel”. Bij ons wordt de rijstpap tenminste door personeel geserveerd, maar de oude Egyptenaren hadden een veel minder interessante voorstelling van ’t leven na de dood.

Eerst was ’t al zaak om velig de overkant te bereiken. Een hachelijk avontuur dat ge best grondig kon voorbereiden door u te voorzien van veel toverspreuken om onheil af te wenden, en voldoende materiële voorraden om later gerieflijk tot in de eeuwigheid te kunnen leven.

         


         

De farao nam zelfs 365 beeldjes mee, zodat hijzelf lekker kon blijven rusten en hij elke dag een ander personeelslid zijn taak in de “Eeuwige Rietvelden” kon laten uitvoeren. Ja, in de hemelse rietvelden moest serieus gewerkt worden. Daar moest bevloeid, gezaaid, geoogst,…

Ik zie mij al in onze hemel mijn eigen rijstpap laten aanbranden! En daarna zelf de potten afwassen… Komaan! Dat is toch geen “hemel”! Dan zijn ze er tegenwoordig met hun islam toch wel op vooruit gegaan. 72 maagden is toch wel een stuk interessanter dan op een “eeuwig rietveld” eeuwig te gaan werken. Maar soit, ik hou het alleszins bij mijn door engelen geserveerde rijstpap.

Regelmatig kwam op de muren ook een afbeelding voor van een god met maar 1 arm en 1 been, maar wel in ’t bezit van een grote piemel. Amro legde uit dat het de God van de Vruchtbaarheid was, Min.

Tijdens een oorlog was hij als soldaat bij de vrouwen van de farao gebleven om hen te beschermen. Maar toen al de anderen terug kwamen van de strijd bleek heel de stad zwanger te zijn... Als dank voor de bescherming die hij de farao geboden had is hij tot godheid verheven, maar als straf om al de dames zwanger te maken hebben ze hem eerst wel een arm en een been afgehakt. Ja, ge kunt niet alles hebben in dit leven.

Het is echt een tempel die leest als een stripverhaal. Hij staat van onder tot boven vol hiërogliefen. Tot en met de plafonds. En Amro kan er zo zalig over vertellen! Hij geeft juist genoeg informatie, laat ons dan een half uurke zelf ronddollen om foto’s te maken of om details eens terug te gaan bekijken, en daarna kunnen we dan weer met al onze vragen - en grappen en grollen - bij hem terecht. Een betere gids hadden we nooit kunnen vinden.

         

Om 10 uur moesten we al terug aan boord zijn voor de afvaart naar Kom Ombo.

Om ons bezig te houden tijdens de vaart mochten we de technische ruimten aan boord eens gaan bezoeken. Het verslag daarover en onze namiddag-excursie lezen jullie in de volgende aflevering!

Reeds opgelost door François, Andromeda, Jan, Willem, Luk, Lange Lou, Dolfijn, Speelster, Klaproosje, Ron, Ingrid, Chrisje, Fernanda, Rijntje, Giliok, Vifke, Ritje, Marleen, Cooltje en Steven!

Tja, als straatzanger gaan mijn katten niet erg vet worden...
... want hoeveel Friskies ga ik kunnen kopen voor 3 cent, 1 oude gom, 2 vijzen, 1 lege batterij,  2 oordopkes en 2 aspirines?...
De pet zelf zou nog 't meeste opbrengen, maar die is niet van mij, die heeft een klant in de winkel vergeten.



Laathi : "Oh François, dat vind ik nu zo lief van u dat ge me wilt helpen. Want anders gaan mijn katten wreed mager worden..."
François : "Ja Laathike, maar ik denk dat het nog meer gaat helpen als gij uw mond gaat houden. Anders denken de buren ook nog dat ge uw katten mishandelt... En uw reputatie hier in de straat is nu al helemaal naar de bliksem nu we hier voor de kerk staan te zingen en de klanten van 't café hierover op 't terras liggen te rollen van 't lachen..."

Verse aanvoer! Iets waarvan ik, voor 100% zeker, weet dat iedereen het in huis heeft!



Komaan raden maar, en als 't niet direkt lukt, niet wanhopen, jullie krijgen elke dag een groter stukje van de foto te zien. Niet vergeten : je antwoord doormailen laathi@hotmail.com en het niet op mijn blog zetten aub! Veel plezier!
------------------------------
Als eerste opgelost door François, Andromeda, Jan, Willem, Luk, Lange Lou, Dolfijn, Speelster, Klaproosje, Ron, Ingrid, Chrisje, Fernanda, Rijntje en Giliok!
En nogmaals bedankt voor jullie lieve woorden in verband met het verhaaltje over de winkel!

Een garde, een slagroomklopper, een eierklopper, een kluts, "een ijzeren dingske om vanalles mee dooreen te smossen in de keuken", ...
Met dat alles had ge mij gelukkig kunnen maken. Maar niet met "ne paraplu" of "een douche"... Ik wil echt niet moeilijk zijn, maar geef toe : het antwoord moet toch "een beetje" in de buurt komen hé?



Proficiat voor  Jan, Luk, Walter, Chrisje, Thea, François, Fernanda, Vifke, Mare, Ron , Maria, Speelster, Ingrid, Klaproosje, Nand, Rikavensis, Marleen en Viv!
Ze hebben ofwel goeie ogen of zijn toegewijde koks!
(En sorry aan al diegenen die ik met mijn suffe kop vergeten te vermelden ben... )
Morgen verse aanvoer!
PS. En Yvette-tje, het spelleke is dus wel om het spul bij naam te noemen alvorens de oplossing verschijnt, en niet om achteraf "Aaaaaah jaaaaaaa!" te roepen hé!