Een klein stukje meer...



Lou, Dolfijn, Ingrid, Wim, Fernanda, Klaproosje, Maria, Ritje, Walter, Speelster, Jan, Vifke, Marleen, Kathleen, Cooltje, Geert, Lilith, Chrisje, Rikavensis, Mieke R. , Luc en Ryntje, Nand en Vera  hebben de oplossing al gevonden!
Voor Francois, Steven, Paul, Viva, Luk en Franske roep ik deze week speciaal - éénmalig - een categorie "super-bolleboos-speurneuzen" tot leven! Zij hebben deze naam écht wel verdiend! De reden hiervan leg ik jullie zaterdag wel uit...
Elke "Oplosser" kan nog altijd tot "Super-bolleboos-speurneus" evolueren ... als je even nadenkt zal je er wel uitkomen...

Tien dagen geleden moesten we naar Nederland om materiaal op te halen bij enkele groothandels.
We gingen natuurlijk met onze nieuwe auto want daar blijken nu plots wel 50 (vijftig!!!) gitaren in te kunnen... Ongelofelijk, nu hebben we eindelijk een echt grote auto en nu stoppen we met de zaak
Onderweg bleek dat onze landkaarten nog in de oude auto lagen en dat de routebeschrijving die de firma ons gestuurd had pas begon als we al in 't dorpje waren... Daar waren we dus niet veel mee vooruit. Aan de grens zijn we dan maar een kaart van Nederland gaan kopen...

Om heel eerlijk te zijn : ik had mijn vrije dag liever anders doorgebracht dan alweer voor de zaak bezig te zijn, maar 't kon nu eenmaal niet anders. Dus heb ik er maar 't beste van gemaakt en heb ik -  onderweg en in de groothandels - foto's van "Irma" (mijn rugzakje) in de zotste situaties gemaakt. Zo levert dit uitje toch ook een leuke strip op. Hier is alvast een deel van de eerste reeks : De moeilijke rit naar "Dombosch"...

Ik zal elke dag enkele foto's aan de strip toevoegen want er komen er nog hele leuke bij waarop je Irma tekeer zien gaat op allerlei instrumenten... Ja, het wordt deze keer een "magnum opus"... Ik ben ondertussen al aan 29 foto's en 't einde van de strip is nog niet in zicht...
Hier zijn de eerste 8 :

1


2


3


4


5


6


7


8


In de volgende afleveringen zal Irma haar goede wil betonen en zich uiterst nuttig maken...

Deze foto maakte ik enkele maanden geleden in Antwerpen van een etalage.
Het is een sportgeriefwinkel waar inbrekers hun geluk geprobeerd hadden...



Als ge een bal in een net wil krijgen dan kunt ge er wel beter voor zorgen
dat de basketpaal niet in een etalage staat hé!...
-----------
Straks een grotere foto (maar niet té groot! Want er zijn al veel te veel mensen wiens euroke gevallen is!) van 't fotoraadsel. En misschien, als er vandaag tijd overschiet, het eerste deel van de strip "Irma bij de groothandels"...

Alweer een gekend voorwerp!
Als je 't antwoord weet stuur me een mailtje. De oplossing niet op mijn blog zetten om de pret van de andere zoekers niet te bederven aub.



Veel succes maar nog veel meer plezier!
En niet paniekeren want er verschijnt elke dag een grotere foto!
------------------
Reeds opgelost door : Lou, Dolfijn, Ingrid, Wim, Fernanda, Klaproosje, Maria, Ritje, Walter, Speelster, Jan, Vifke, Marleen, Kathleen, Cooltje, Geert, Lilith, Chrisje en Rikavensis!
Er gaan deze week - door "omstandigheden" - per grote uitzondering,  trouwens 2 categorieën van winnaars zijn : de tweede categorie noem ik de "super-bollebozen". Ik zal zaterdag wel uitleggen waarom.
Winnaars in de supercategorie zijn alvast : Francois, Steven en Paul!

Reisverhaal Egypte deel 19.

De "klei-klieder-club" van de crème-glace-bak.
Maandag, 18 juni 2007.

Hotel Club Fanara, Sharm El Sjeikh.

Vanacht om 2 uur begonnen de Italianen van het Reef Oasis Hotel van hiernaast gewoon opnieuw met hun lawaai. En maar ratelen en maar brullen in hun openluchttheater en dat allemaal voor een publiek van minder dan 20 mensen... Een mens komt op de duur in de verleiding om er een bommeke te gaan gooien. Ik kan voor de rest van mijn leven geen Italiaans meer horen tegen het einde van deze vakantie vrees ik.

Om 11 uur vanmorgen was ’t hier buikdansles en omdat me dat altijd heeft aangesproken ben ik gaan meedoen. ‘t Was niet makkelijk maar heel plezant en de muziek stond redelijk stil. ’t Zijn wel moeilijke bewegingen voor Westerlingen. Onze schouders zitten veel te vast… Spijtiggenoeg duurde de les maar een half uurtje... Tja, dan oefenen we op de kamer maar verder hé...

         

         

         Aan de huis-buikdanseres kan ik natuurlijk niet tippen...
         Maar die heeft dan ook veel meer om mee te schudden

         
 

          Zelfs de kleinste kindjes komen spontaan meedansen.
          En ze doen eigenlijk veel mooier dan de danseres...
          Het buikdansen zit hier blijkbaar in de genen.

Het zwembad is hier zalig. Het zijn allemaal baden verbonden door overlopen. Het ziet er mooi uit en er zijn echt veel stille gedeelten en ook belangrijk, het water is lekker warm. Helemaal niet zoals op de Nijlboot.

         

De moslimdames hebben eindelijk het probleem opgelost dat ze zich niet in bikini kunnen vertonen. Vroeger zag men ze helemaal ingepakt en gesluierd te water gaan, nu dragen spannende lycra-badpakken die hun volledige lichaam bedekken en waar gewoon een bikini op gedrukt is. Geniaal gevonden! Hoewel ik aan de uitdrukking op onderstaande zwemster haar gezicht tochmeen te merken dat ze de gewone bikinidraagsters nog steeds een beetje benijdt... Of gewoon minacht?...
Toch is het een grote vooruitgang want toen ik hen destijds zag snorkelen met een sluier leek me dat toch niet simpel. De helft van de tijd dreef hun sluier voor hun bril. Misschien dachten ze dat ze allemaal sluierstaartvissen zagen en verbazen ze er zich nu over dat het maar gewone vissen zijn die hier zitten.
Desalniettemin lagen er toch ook nog volledig zwarte boerka's en gesluierde dames onder de parasols te heu... "zonnen"?... of te "schaduwen"? Hoe moet ge zoiets noemen...

          Moslim badpak met bikini-print... en dat in deze hitte...

         

Vanmiddag kwam iemand van 't management  tijdens de lunch rond met een vragenlijst. We hebben er op ingevuld dat ze best een personeelslid bij de crème-glace-toog plaatsen die de mensen kan gerieven want nu zitten al de kinderen er met lepels in te dabben. Ik ga hier niet al te plastisch beschrijven hoe dat ding er na zo’n invasie uit ziet want dan gaat uw maag kabbelen.

We zijn ze hier ook aan ’t trachten te leren dat ze pannekoeken moeten “bakken”. Dat het niet verplicht is dat het dikke, gele, ongebakken, plakkende deegpoefkes zijn. Dat "bruin en dun" véél lekkerder is. Mondeling uitleggen kunt ge dat hier toch allemaal niet. Dus daar was hun vragenlijstje ook weer nuttig voor. Ben zeer benieuwd…

         

          Geef nu toe... dat zijn toch geen pannenkoeken!

De rest van de dag heb ik afwisselend doorgebracht onder water en achter mijn laptop. Er staan nog zoveel onafgewerkte verhalen te schreeuwen om een einde… Velen zelfs nog om een begin.

         

Vandaag was 't kwallen-dag! Prachtige purperen doorzichtige beestjes... Ze waren klein en ongevaarlijk maar met velen. 't Is erg moeilijk om ze goed te fotograferen spijtiggenoeg. Hun organen zitten ingepakt in een dikke laag gel dus krijgt ze nooit echt scherp op de foto, hoe dicht ge ze ook benadert...

         

         

          Een lang leven is zo'n kwalletje niet beschoren in dit visrijk gebied.
          Ze worden letterlijk aan stukken gerukt en verslonden...

         

          Een kreukeltje op wandel! Bemerk zijn mooie blauwe oogjes!

         

          Geelgroene harde koralen...

         

          Enkele doopvontschelpen waarrond zachte koralen gegroeid zijn...

         

          Een inkijkje in een blauwe doopvontschelp.
          Zoals geweten een van mijn favorieten van de zeebodem

Ik hoor het jullie al denken : "Oh nee, daar gaan we weer! Toch weer niet elke dag details van doopvontschelpen!..." Nee, beloofd! Echt waar, ik zal proberen me te beperken en er maar twee per verhaal te plaatsen.

         

         De zon gaat onder achter de Sinaï-woestijn en tegelijkertijd beginnen
         alle moëzins te "zingen" vanop hun minaretten... Feeërieke momenten...
         ------------------------------------------------
Over enkele dagen het vervolg waarin ge mij ook tot moslim ziet evolueren...

Deze zomer...
Ik hoor de kreten van afgrijzen al opstijgen als ge dat woord nog maar leest
Voor mensen met kinderen waren die eindeloze regendagen een ramp, en voor mensen die niet op zonnevakantie konden gaan moet het ook vreselijk geweest zijn. Maar voor mij lag het anders.
Ik had me echt geen "fijnere" zomer kunnen dromen voor onze uitverkoop...
Ik mag er niet aan denken als ik mijn werk van de laatste twee maanden in 30° had moeten doen...
Voor mij zaten er de laatste tijd weinig uitjes in, en elke avond als ik uit de winkel op mijn dakterras kwam dan zag ik de meest fascinerende luchten... Ik moest mijn fotoapparaat maar door mijn raam steken, of even naar 't restaurant achter de hoek wandelen om toch nog snel iets tussen mijn tanden te steken, of ik zag deze prachtige hemels... Alleen het zicht hiervan maakte mijn dag soms goed.
Hopelijk maken de foto's, die ik van hieruit van de dramatische wolken maakte, voor jullie deze zomer toch ook nog een klein beetje gedenkwaardig op een prettige manier...

























Veel liever een zwaar bewolkte hemel, dan een eentonige grijsheid.
Achtere elke wolk schijnt de zon. Maar ge moet ze willen zien...

Of ge kunt u natuurlijk ook deze schoenen aanschaffen...



Dit laatste leuke fotootje kreeg ik van Steven toegestuurd.
Die wil mij in 't vervolg iets stijlvoller zien snorkelen denk ik

Het voorwerp zie je vaak staan op bureaus. Van banken, van reisbureaus, van interimkantoren, bij dokters, op de ziekenkas,... En ja, op mijn bureau in mijn hobbithol bevindt er zich ook eentje. Als ge 't ziet staan tussen de rommel natuurlijk...
Dus behulpzaam als altijd gun ik jullie even een inkijk in mijn hobbithol...





Luk nam deze foto's een paar weken geleden toen hij op 't onverwacht kwam binnengevallen. Als ik al de rommel die op deze foto's staat zou moeten wegshoppen dan was ik morgen nog bezig. Dus nu zien jullie eens hoe 't er hier bij momenten echt uitziet

Lilith, Speelster, Andromeda, Walter, Geert, Steven, Kathleen, Sha jongen, Chrisje, Rikavensis, Nilleke, Ryntje, François, Mieke R. , Klaproosje, Huismusje, Dolfijn, Lange Lou, Luk, Lut, Fernanda, Cooltje, Mare, Vera, Redpoppy, Nand, Maria en Paul hebben het al gevonden. Zaterdag  de oplossing!

Nu moet het toch voor iedereen duidelijk worden!!!



Tot hiertoe opgelost door Lilith, Speelster, Andromeda, Walter, Geert, Steven, Kathleen, Sha jongen, Chrisje, Rikavensis, Nilleke, Ryntje , François, Mieke R. , Klaproosje, Huismusje, Dolfijn, Lange Lou en Luk!

Reisverhaal Egypte deel 17.

De inktvissen dreunen uit de zee...

Zaterdag, 16 juni 2007.

Hotel Club Fanara, Sharm El Sjeikh.

De bedjes zijn hier geen sarcofagen ze zijn van goede en zachte kwaliteit. De nachtrust zou dus heerlijk zijn moest dat Italianen-hotel van hiernaast niet tot een stuk in de nacht doorgaan met zijn gedreun. De godganse dag maken die lawaai. Ze hebben twee animatoren die op ’t strand door luidsprekers een soort vrije radio staan te spelen. Liedjes spelen ze nooit voluit, het is altijd enkele noten muziek en dan oeverloos Italiaans gelul. Ge hoort het geboenk en geemmer zelfs tot onder water! Na de middag zijn ze even stil, en elke keer als de moezzin oproept tot gebed ook. Maar voor de rest gaat dat gedoe de godganse dag door. De manager van dit hotel is een Duitser, en hij vindt het ook vreselijk wat het buurhotel aanricht, maar hij kan niets doen, er bestaan geen wetten of regels voor geluidsoverlast. Hij vertelde hoeveel moeite het hem al gekost had om zijn eigen hotel “stil" te krijgen. Ook de Egyptenaarkes doen blijkbaar niets liever dan de hele wereld in een disco om te toveren.

       
 
        Op een foto ziet zoiets er als een oase van stilte uit...

En inderdaad dit hotel is naar de normen van tegenwoordig “stil”. Er zijn veel plekken aan ’t zwembad waar ge geen muziek hoort. Op het strand is ook geen muziek (is ook niet nodig want de Italianen zorgen dat er geboenk te horen is tot in de Sinaï). Aan de bar speelt een radio op bescheiden volume. En de heksenketel breekt pas los om half 9. Eerst met de mini-disco. De kindjes die komen dansen op het cassetje dat ze daar tegenwoordig in elke hotel op de wereld voor gebruiken. Elke avond, elk jaar dezelfde 8 liedjes. Keihard. Die animatoren moeten daar toch ook zo stillekes aan debiel van worden zoudt ge denken? Daarna begint de show voor de volwassen, het volume gaat nog wat hoger. En vervolgens worden de festiviteiten verder gezet in de nachtclub waar het een hel wordt. Spijtiggenoeg een hel waar de deuren van blijven open staan.

Boven op het dak van de discotheek is een zeer aangenaam, groot en stil terras. Het  zit na het diner eivol, iedereen zit er rustig aan tafeltjes te praten, te drinken en te kaarten. Tot de disco begint en ook iedereen daar op de vlucht gaat. Echt zielig.

In die discotheek staan dan een twintigtal mensen te huppelen, en het terras waar die honderden mensen rustig zaten te babbelen loopt leeg… Deze ochtend tijdens 't ontbijt vond ik weeral een nieuw vriendje. Een flinke rosse kater! Gelukkig zitten hier geen ongelukkige poezen. Dit exemplaar zit rustig op een zeteltje en ziet er wel doorvoed uit. Toch althans zolang het toeristisch seizoen duurt en de mensen allemaal in het buitenrestaurant eten...

         

Ook onder water hebben we vandaag weer prachtige wezens gezien. Kwallen, kreukels, vissen, roggen zelfs een inktvisje! Die blijken hier niet veel te zitten. Behalve op 't buffet dan...
Er groeien ook nog de prachtigste koralen, zowel zachte als harde. Tja, dat kan ook moeilijk anders met die frisse watertemperatuur... Zo zou ik ook eeuwig jong kunnen blijven. Diepgevroren. 't Verbaasd me dat ik hier onder water nog geen Captain Iglo-fishsticks heb zien zwemmen!

       

        Een gouden visje in een gouden bos koraal...

          

          Knalrode potlood. Pas 's avonds gaat hij op wandel...

         

De enige inktvis die we zagen zat jammergenoeg in een holleke tussen de rotsen, en hoewel hij mijn vingers vastpakte met zijn zuignappen wou hij toch niet uit zijn schuilplaats komen. Echt spijtig, want het was een magnifiek beestje, hij veranderde om de paar seconden volledig van kleur… Misschien had hij zijn holletje met geluidwerende platen bekleed. Tja, in dat geval zou ik er hier ook niet meer uitkomen…

Onderstaande reeks zijn allemaal foto's van dezelfde inktvis in zijn holletje.
Hij draait en keer zich om en om. Soms ziet ge zijn oog, soms zijn mond, dan weer zijn blaaspijp, en af en toe alleen maar tentakels met zuignappen. 
En bij momenten moet ge gewoon maar uw fantasie gebruiken om te onderscheiden welk lichaamsdeel hij nu weer toont.  Om de paar seconden tooide hij zich met een andere kleur...

        

         De zwarte cirkel is zijn oog.

        

         Hier zit zijn kop volledig omwonden door zijn tentakels.

        

         Een oranjerode bek en een groengele blaaspijp.
         En nog wat onbekende onderdelen

        

         In 't midden zie je de blaaspijp en daarnaast zijn oranje snavel. 
         Dat godzijdank niet mee van kleur verandert...
         Want anders zou een mens er totaal niet meer wijs uit raken...

         

          Zijn mondje en een stukje blaaspijp.

         

          En nu is 't aan u.
-----------------------------------------------------------------------------------
Over enkele dagen nog meer land- én zeebewoners!

Nu kan het toch niet echt moeilijk meer zijn?... En toch is er maar 1 nieuwe oplosser bijgekomen... Kijk eens goed op bureaus en  in schuiven... Niet in badkamers, toiletten of garages gaan zoeken. Ten eerste omdat ge dit voorwerp daar waarschijnlijk niet gaat vinden en ten tweede omdat die plaatsen dankzij de vorige fotoraadsels al wel grondig opgeruimd zullen zijn



Al opgelost door Lilith, Speelster, Andromeda, Walter, Geert, Steven, Kathleen, Sha jongen, Chrisje, Rikavensis, Nilleke, Ryntje , François, Mieke R. , Klaproosje en Huismusje!

Toch even, als ontspanning, enkele foto's van vandaag geplaatst!
Hieronder zien julllie het gloednieuwe postgebouw in de haven van Antwerpen waar de grote hoeveelheden drukwerk naartoe moeten gebracht worden. Hoe reusachtig de gebouwen ook zijn, ze zijn amper te vinden tussen al de havenbedrijven...



Eerst moeten we al onze brieven netjes in bakjes schikken alvorens ze gewogen kunnen worden.



Dit was de allerlaatste mailing aan onze trouwe klanten... Dus hebben we ze deze keer samen weggebracht om toch enkele foto's als herinnering te hebben aan deze hectische jaren...









En ja, ze heeft in feite gelijk... Gisteren zat ze nog lekker hoog en droog in onze volgeladen auto met haar haartjes wapperend in de wind onder 't open dak... en vandaar naar een winkelwagentje uit de Aldi... 't Kan verkeren... Maar dat wist Bredero al



Van het bezoek van maandag aan de groothandel maak ik binnenkort een uitgebreide strip, want wat Irma daar allemaal heeft meegemaakt is niet te onderschatten.

Als ik die foto's hierboven nu zo eens bekijk... dan moet die arme Nand in zijn
vorig leven toch wel iets vreselijk ergs misdaan hebben... Wat zou anders de reden kunnen zijn dat die lieve mens altijd als muilezel gebruikt wordt?...

Voor 't geval jullie je afvragen waarom ik al die plastic voorraadpotjes gekocht heb...
In deze drukke periode maakt Nand regelmatig eten voor ons dat ik kan invriezen. Zo krijgen we af en toe toch nog iets gezond binnen. Winkelen schiet er de laatste maanden nogal eens over vandaar dat de kar rijkelijk gevuld is. Ge kunt toch niet blíjven rollen keukenpapier naast het toilet zetten...  En de nacht doorbrengen zonder mijn Chocolate Chip Cookies is helemáál niet te doen!

Vanavond ben ik thuis gekomen met loeiende hoofdpijn vandaar die korte antwoordjes op jullie mailtjes... Morgen beter. Of overmorgen. Of als ik "op pensioen" ben. Over 64 "werkdagen" dus... of 87 échte dagen... Mijn lintmeter is vandaag weer 1 centimeter korter geworden

Alweer klein stukje meer... 't Is duidelijk veel makkelijker dan vorige week want er zijn al 16 lezers die het opgelost hebben!

.

Proficiat : Lilith, Speelster, Andromeda, Walter, Geert, Steven, Kathleen, Sha jongen, Chrisje, Rikavensis, Nilleke, Ryntje en François!

Een iets groter gedeelte...



Reeds opgelost door Lilith, Speelster, Andromeda, Walter, Geert, Steven, Kathleen, Sha jongen, Chrisje en Rikavensis!

Ik heb een ellendig druk weekend gehad. Zondag enveloppen printen en open steken. Vandaag heel de dag in groothandels in Nederland rondgelopen, en vanavond die 5000 brieven in enveloppen gestoken... Goddank met hulp van enkele kameraden want anders hadden we weer tot in de vroege uurtjes bezig geweest...
Hier zitten we met zijn allen tussen bergen papierstrookjes die van de zelfklevende enveloppen afgetrokken zijn. Want sinds 1 september moet ook "drukwerk" dichtgeplakt zijn... Ik ben oprecht blij dat het de laatste klantenmailing was die ik in mijn carrière moet doen...



Dus doe ik nu maar even aan recyclage... Ik denk dat jullie onderstaand poezenstripje al eens gelezen hebben want ik maakte het vorige zomer. Hopelijk is jullie geheugen even slecht als 't mijne en kun je er ook een tweede maal van genieten.
De trip naar Holland van deze middag heeft overheerlijke foto's van Irma in muziekgroothandels opgeleverd! Ze heeft zelfs een kado gekregen van een van onze leveranciers... Maar op die strips ga je nog enkele dagen moeten wachten want morgen moeten eerst al die brieven naar de speciale afdeling van De Post in de haven van Antwerpen gebracht worden... Toch alvast een voorproefje van vandaag...



Met het papierwerk helpen mijn katten niet. Of toch niet in positieve zin. Maar ze zijn me dan weer op heel andere vlakken zéér behulpzaak... En dan verwachten ze daar nog dankbaarheid voor ook...

Halfversteven beeldhouwwerk.

Vrijdag, 15 juni 2007.

Hotel Club Fanara, Sharm El Sjeikh.

Na een zeer efficiënt vluchtje van 3 kwartier stonden we in Sharm El Sjeikh in de gloednieuwe luchthaven. De taxi stond ons al op te wachten. Sharm verandert met de week. Alles wordt volgebouwd met casino’s, hotels en shoppingmalls.
Om half twee waren we al op het schiereiland Ras Mohammed in ons hotel. Deze keer zelfs in het hotel dat we geboekt hadden. O wonder. Vorige keer was dat ietwat anders…

Het eerste wat we in de receptie te zien kregen was een Paris Hilton-achtig wicht met met een rokje ter breedte van een broeksriem waar haar onderbroek onderuit piepte. Als dat het publiek hier gaat zijn… Maar ja, Sharm wil zich ontpoppen tot party-bestemming. Iets à la Ibiza of Las Vegas. Een heel trieste evolutie voor de mensen die naar hier komen voor het onderwater-natuurschoon en de rust die daar normaal bij hoort…

Ondanks het feit dat we twee keer per mail en aan de telefoon gevraagd hadden om een rustige kamer te krijgen hadden ze niet beter gevonden dan ons te herbergen op 20 meter van de discotheek en op 10 meter van de technische ruimte van het hotel waar ze zich bezig hielden met het in stukken slijpen van de metalen bedden… Om gek van te worden. Dus vanmorgen hebben we eerst geprobeerd om van de roomboy te weten te komen welke andere kamers er nog vrij waren. Maar dat was hopeloos. Hij liep langs enkele kamerdeuren, wees er naar, en riep telkens “Bimbel. Bimbel. Bimbel!”. Ik stond zeer verbaasd naar zijn pantomime te kijken, keek eens schuin naar Paul en die vertaalde het direkt voor mij :

“Schat, de mens bedoelt ‘people’, hij tracht ons duidelijk te maken dat er achter al die deuren mensen slapen, en dat alle kamers bezet zijn.” Oef, goed dat mijn tolk al wel wakker en helder van geest was.

 
         

         Zicht vanuit onze kamer... de blauwe poort is de discotheek...
         Het terras daarboven het café...

Dan maar getracht het probleem aan de receptionisten uitgelegd te krijgen maar ze snappen amper waar het om gaat. Ik wil met mijn hoofdpijn echt niet in een kamer zitten waar ik nooit eens lekker in alle rust op ’t terras kan zitten schrijven.
Uiteindelijk lieten ze dan enkele andere kamers zien, waar we voor moesten bijbetalen omdat ze ze zogezegd zeezicht hadden. Ja, inderdaad tussen twee gebouwen kon je als je heel goed keek een streepje blauw van een meter breed zien. Maar ’t was er al even lawaaierig, dus dat hielp ons geen stap vooruit. Op de lange duur hebben we dan een kamer aan de buitenkant van het hotel gekregen, zodat we helemaal van de disco en de werkplaats afgewend waren. Jammergenoeg keken we nu uit op … het theater van het buurhotel!!! Waar vanavond natuurlijk weer vol gas gegeven werd. Op een nog veel hoger volume dan de discotheek in ons eigen hotel… Van de regen in de drup dus...
Ellendig toch dat ge op populaire reisbestemmingen nooit geen rust meer kunt vinden in hotels. Ik haat dat lawaaierige aerobics-gedoe waar voor het plezier van drie turnsters heel het hotel op zijn grondvesten moet staan daveren. Om nog te zwijgen van die debiele avondshows voor mensen die zichzelf niet kunnen amuseren.

We zijn al direkt in de voormiddag gaan snorkelen want het is speciaal voor zijn mooie huisrif dat we dit hotel gekozen hebben. En inderdaad het is prachtig! We waren nog geen vijf minuten in 't water en we hadden al een golden eagle rog, en vlak daarna een blauw-geel gestippelde rog gezien! Tussen massa’s andere vissen natuurlijk.

         

          Een statige Golden Eagle Ray zweeft voorbij...

         

          Kijk naar zijn dikke dolfijn-achtige lijfje! Niet alle roggen zijn plat!
          Je kan ook de gevaarlijke stekel aan 't begin van zijn staart zien.
          Zijn afweerwapen tegen stoute toeristen of hongerige collega's.

         

          Een Blue Spotted Ray begint zich in te graven in de zandbodem.

Maar ’t water is koud. Zelfs als ik mijn wetsuit draag. Straffer nog : zelfs Paul heeft het koud. Nog nooit meegemaakt. Na een uur achter ’t rif stillekes hangen fotograferen lijken onze handen wel de vorm van versteven klauwen te hebben. Het strandwater zal wel 24° zijn, dus om daar wat in rond te ploeteren is ’t best OK. Maar om twee uur geduldig achter het rif - waar het water flink wat frisser is - rond te sluipen op zoek naar de juiste vis, bij het juiste koraal, met de goede belichting is nog wel een ander paar mouwen.
Tijdens de Nijl-cruise hebben we veel "half-verheven beeldhouwwerken" gezien maar als we hier uit het water komen zien we er zelf uit als “half-versteven-beeldhouwwerken”.

          Surgeon-fish.
          Hij noemt chirugvis omdat hij een scherp scalpel bezit.
          Het is het orange streepje vlak voor zijn staart.

         

          Kwalletje...

         
          
          ... geweest... Want de vissen zijn dol op deze lekkernij...

         

          Vlindervisje.

         

          Een schitterende Blue Spotted Grouper rustend op een rots.
          Het is een nachtelijke jager dus overdag zit hij meestal verstopt.

         
          
          Een donkere papegaaivis met knaloranje oogjes.
          Zijn bek is even sterk en scherp als die van een papegaai.

         

          Geel viske. 
          Ja, ik heb toch gezegd dat ik ze niet allemaal bij naam ken.

Het hotel ligt op een klif en als ge zit te eten aan een tafeltje aan de rand van het restaurantterras dan hebt ge uitzicht over heel de baai met zijn verschillende kleuren blauw en ziet ge alle franjes en koraaleilandjes van het rif. Magnifiek. Tijdens ’t eten kunt ge dan al uitstippelen tussen welk groepje rotsen ge ’s namiddags eens wilt gaan snorkelen. Zalig! Er komen hier wel veel duikers-en snorkelboten omdat dit schiereiland een onderwaternatuurreservaat is. Maar echt storend is het niet. Na een half uurtje verdwijnen ze toch al weer.
De tafeltjes aan de rand van het terras zijn blijkbaar ook nooit allemaal bezet. De meeste mensen zitten liever dichtbij "de dode vissen en de patatjes" dan bij de levende zee. Leuk.

 
         

Maar vanuit die hoge positie ziet ge natuurlijk ook veel droeve zaken gebeuren. Mensen die bij laag water keihard met turnsloefen over het rif lopen en de koralen breken. Kwieten die op de rand van het rif gaan zitten. (Ik gun het hun altijd van harte als ze per ongeluk op een zee-egel gaan zitten) Hun benen laten ze achteloos bengelen tegen de koraalwand... Ge ziet onervaren snorkelaars die met hun vinnen slaan alsof ze een gevecht tegen Jonas de Walvis proberen te winnen…
Soms vraag ik mij af hoe ’t er hier allemaal nog zo goed uit kan zien…

         

          Niets ontziende toerist die met sloefkes over 't rif loopt...

         

          ... en deze prachtige natuur achterloos vertrappelt...
---------------------------------------------------------------------------------------------------
In de volgende aflevering enkele close-ups van een inktvis waar ik zélf een beetje fier op ben!