Dinsdag op de gróóóóte Post!

Alweer klein stukje meer... 't Is duidelijk veel makkelijker dan vorige week want er zijn al 16 lezers die het opgelost hebben!

.

Proficiat : Lilith, Speelster, Andromeda, Walter, Geert, Steven, Kathleen, Sha jongen, Chrisje, Rikavensis, Nilleke, Ryntje en François!

Een iets groter gedeelte...



Reeds opgelost door Lilith, Speelster, Andromeda, Walter, Geert, Steven, Kathleen, Sha jongen, Chrisje en Rikavensis!

Ik heb een ellendig druk weekend gehad. Zondag enveloppen printen en open steken. Vandaag heel de dag in groothandels in Nederland rondgelopen, en vanavond die 5000 brieven in enveloppen gestoken... Goddank met hulp van enkele kameraden want anders hadden we weer tot in de vroege uurtjes bezig geweest...
Hier zitten we met zijn allen tussen bergen papierstrookjes die van de zelfklevende enveloppen afgetrokken zijn. Want sinds 1 september moet ook "drukwerk" dichtgeplakt zijn... Ik ben oprecht blij dat het de laatste klantenmailing was die ik in mijn carrière moet doen...



Dus doe ik nu maar even aan recyclage... Ik denk dat jullie onderstaand poezenstripje al eens gelezen hebben want ik maakte het vorige zomer. Hopelijk is jullie geheugen even slecht als 't mijne en kun je er ook een tweede maal van genieten.
De trip naar Holland van deze middag heeft overheerlijke foto's van Irma in muziekgroothandels opgeleverd! Ze heeft zelfs een kado gekregen van een van onze leveranciers... Maar op die strips ga je nog enkele dagen moeten wachten want morgen moeten eerst al die brieven naar de speciale afdeling van De Post in de haven van Antwerpen gebracht worden... Toch alvast een voorproefje van vandaag...



Met het papierwerk helpen mijn katten niet. Of toch niet in positieve zin. Maar ze zijn me dan weer op heel andere vlakken zéér behulpzaak... En dan verwachten ze daar nog dankbaarheid voor ook...

Halfversteven beeldhouwwerk.

Vrijdag, 15 juni 2007.

Hotel Club Fanara, Sharm El Sjeikh.

Na een zeer efficiënt vluchtje van 3 kwartier stonden we in Sharm El Sjeikh in de gloednieuwe luchthaven. De taxi stond ons al op te wachten. Sharm verandert met de week. Alles wordt volgebouwd met casino’s, hotels en shoppingmalls.
Om half twee waren we al op het schiereiland Ras Mohammed in ons hotel. Deze keer zelfs in het hotel dat we geboekt hadden. O wonder. Vorige keer was dat ietwat anders…

Het eerste wat we in de receptie te zien kregen was een Paris Hilton-achtig wicht met met een rokje ter breedte van een broeksriem waar haar onderbroek onderuit piepte. Als dat het publiek hier gaat zijn… Maar ja, Sharm wil zich ontpoppen tot party-bestemming. Iets à la Ibiza of Las Vegas. Een heel trieste evolutie voor de mensen die naar hier komen voor het onderwater-natuurschoon en de rust die daar normaal bij hoort…

Ondanks het feit dat we twee keer per mail en aan de telefoon gevraagd hadden om een rustige kamer te krijgen hadden ze niet beter gevonden dan ons te herbergen op 20 meter van de discotheek en op 10 meter van de technische ruimte van het hotel waar ze zich bezig hielden met het in stukken slijpen van de metalen bedden… Om gek van te worden. Dus vanmorgen hebben we eerst geprobeerd om van de roomboy te weten te komen welke andere kamers er nog vrij waren. Maar dat was hopeloos. Hij liep langs enkele kamerdeuren, wees er naar, en riep telkens “Bimbel. Bimbel. Bimbel!”. Ik stond zeer verbaasd naar zijn pantomime te kijken, keek eens schuin naar Paul en die vertaalde het direkt voor mij :

“Schat, de mens bedoelt ‘people’, hij tracht ons duidelijk te maken dat er achter al die deuren mensen slapen, en dat alle kamers bezet zijn.” Oef, goed dat mijn tolk al wel wakker en helder van geest was.

 
         

         Zicht vanuit onze kamer... de blauwe poort is de discotheek...
         Het terras daarboven het café...

Dan maar getracht het probleem aan de receptionisten uitgelegd te krijgen maar ze snappen amper waar het om gaat. Ik wil met mijn hoofdpijn echt niet in een kamer zitten waar ik nooit eens lekker in alle rust op ’t terras kan zitten schrijven.
Uiteindelijk lieten ze dan enkele andere kamers zien, waar we voor moesten bijbetalen omdat ze ze zogezegd zeezicht hadden. Ja, inderdaad tussen twee gebouwen kon je als je heel goed keek een streepje blauw van een meter breed zien. Maar ’t was er al even lawaaierig, dus dat hielp ons geen stap vooruit. Op de lange duur hebben we dan een kamer aan de buitenkant van het hotel gekregen, zodat we helemaal van de disco en de werkplaats afgewend waren. Jammergenoeg keken we nu uit op … het theater van het buurhotel!!! Waar vanavond natuurlijk weer vol gas gegeven werd. Op een nog veel hoger volume dan de discotheek in ons eigen hotel… Van de regen in de drup dus...
Ellendig toch dat ge op populaire reisbestemmingen nooit geen rust meer kunt vinden in hotels. Ik haat dat lawaaierige aerobics-gedoe waar voor het plezier van drie turnsters heel het hotel op zijn grondvesten moet staan daveren. Om nog te zwijgen van die debiele avondshows voor mensen die zichzelf niet kunnen amuseren.

We zijn al direkt in de voormiddag gaan snorkelen want het is speciaal voor zijn mooie huisrif dat we dit hotel gekozen hebben. En inderdaad het is prachtig! We waren nog geen vijf minuten in 't water en we hadden al een golden eagle rog, en vlak daarna een blauw-geel gestippelde rog gezien! Tussen massa’s andere vissen natuurlijk.

         

          Een statige Golden Eagle Ray zweeft voorbij...

         

          Kijk naar zijn dikke dolfijn-achtige lijfje! Niet alle roggen zijn plat!
          Je kan ook de gevaarlijke stekel aan 't begin van zijn staart zien.
          Zijn afweerwapen tegen stoute toeristen of hongerige collega's.

         

          Een Blue Spotted Ray begint zich in te graven in de zandbodem.

Maar ’t water is koud. Zelfs als ik mijn wetsuit draag. Straffer nog : zelfs Paul heeft het koud. Nog nooit meegemaakt. Na een uur achter ’t rif stillekes hangen fotograferen lijken onze handen wel de vorm van versteven klauwen te hebben. Het strandwater zal wel 24° zijn, dus om daar wat in rond te ploeteren is ’t best OK. Maar om twee uur geduldig achter het rif - waar het water flink wat frisser is - rond te sluipen op zoek naar de juiste vis, bij het juiste koraal, met de goede belichting is nog wel een ander paar mouwen.
Tijdens de Nijl-cruise hebben we veel "half-verheven beeldhouwwerken" gezien maar als we hier uit het water komen zien we er zelf uit als “half-versteven-beeldhouwwerken”.

          Surgeon-fish.
          Hij noemt chirugvis omdat hij een scherp scalpel bezit.
          Het is het orange streepje vlak voor zijn staart.

         

          Kwalletje...

         
          
          ... geweest... Want de vissen zijn dol op deze lekkernij...

         

          Vlindervisje.

         

          Een schitterende Blue Spotted Grouper rustend op een rots.
          Het is een nachtelijke jager dus overdag zit hij meestal verstopt.

         
          
          Een donkere papegaaivis met knaloranje oogjes.
          Zijn bek is even sterk en scherp als die van een papegaai.

         

          Geel viske. 
          Ja, ik heb toch gezegd dat ik ze niet allemaal bij naam ken.

Het hotel ligt op een klif en als ge zit te eten aan een tafeltje aan de rand van het restaurantterras dan hebt ge uitzicht over heel de baai met zijn verschillende kleuren blauw en ziet ge alle franjes en koraaleilandjes van het rif. Magnifiek. Tijdens ’t eten kunt ge dan al uitstippelen tussen welk groepje rotsen ge ’s namiddags eens wilt gaan snorkelen. Zalig! Er komen hier wel veel duikers-en snorkelboten omdat dit schiereiland een onderwaternatuurreservaat is. Maar echt storend is het niet. Na een half uurtje verdwijnen ze toch al weer.
De tafeltjes aan de rand van het terras zijn blijkbaar ook nooit allemaal bezet. De meeste mensen zitten liever dichtbij "de dode vissen en de patatjes" dan bij de levende zee. Leuk.

 
         

Maar vanuit die hoge positie ziet ge natuurlijk ook veel droeve zaken gebeuren. Mensen die bij laag water keihard met turnsloefen over het rif lopen en de koralen breken. Kwieten die op de rand van het rif gaan zitten. (Ik gun het hun altijd van harte als ze per ongeluk op een zee-egel gaan zitten) Hun benen laten ze achteloos bengelen tegen de koraalwand... Ge ziet onervaren snorkelaars die met hun vinnen slaan alsof ze een gevecht tegen Jonas de Walvis proberen te winnen…
Soms vraag ik mij af hoe ’t er hier allemaal nog zo goed uit kan zien…

         

          Niets ontziende toerist die met sloefkes over 't rif loopt...

         

          ... en deze prachtige natuur achterloos vertrappelt...
---------------------------------------------------------------------------------------------------
In de volgende aflevering enkele close-ups van een inktvis waar ik zélf een beetje fier op ben!

En hier is 't dan! Het nieuwe zeer gekende voorwerp waarvan ge natuurlijk allemaal weer gaat beweren : "Nee... Nu juist ikke heb dat toch wel níet in huis zeker!"
Mail het juiste antwoord naar me door. Zet het aub niet op 't blog om de andere zoekers hun pret niet te bederven.



Veel succes, maar nog veel meer plezier!
Niet wanhopen als ge 't niet direkt ziet, ge krijgt elke dag een grotere foto of een tip!
--------------
Als eerste opgelost door Lilith, Speelster, Andromeda, Walter en Geert!!!
--------------
Morgen weer een aflevering van de Egypte reis.
Want ik zou nu eindelijk mijn vissenfoto's toch ook eens willen kunnen bekijken...
Alvast een voorproefke :



Dus mijn trouwe bezoekers zijn al gewaarschuwd... de doopvontschelpen komen er weer aan!

Deze heerlijke mop kreeg ik van Lange Lou toegestuurd! (Buiten de achternaam en de kinderloosheid, zijn alle mogelijke gelijkenissen met de houder van dit blog uit de lucht gegrepen! )
Jullie moeten beslist meegenieten!

De Janssens hadden geen kinderen en besloten een donor te zoeken om hun gezin te starten.
Op de dag dat de donor langs zou komen, moest meneer Janssens op zijn werk zijn.
Dus hij kuste zijn vrouw en zei: "Ik ga ervandoor, die meneer zal hier snel zijn."
Een half uur later kwam heel toevallig een deur-tot-deur baby fotograaf langs, en belde aan. 
"Goedemorgen, mevrouw. U kent me niet, maar ik ben hier om-" 
"Oh, je hoeft niets uit te leggen hoor. Ik verwachtte je al!" onderbrak mevrouw Janssens hem. 
"Werkelijk?"  vroeg de fotograaf. "Nou, prima, mijn specialiteit zijn baby's."
"Dat hoopten mijn man en ik al. Kom alsjeblieft binnen en ga zitten. Waar gaan we precies beginnen?" vroeg mevrouw Janssens blozend.
"Laat alles maar aan mij over, mevrouw.  Meestal doe ik er eerst twee in de badkuip, één op de bank, en soms nog een paar op het bed. Vaak is de vloer in de huiskamer ook leuk. Dan heb je een groter oppervlak."
"Badkuip, huiskamervloer?  Geen wonder dat het niet werkte bij mij en mijn echtgenoot..." mummelde mevrouw Janssens.
"Nou mevrouw, niemand kan het in één keer goed doen. Maar als we verschillende posities proberen, en ik schiet van zes of zeven verschillende hoeken, dan weet ik zeker dat U tevreden zal zijn over de resultaten."
"Ik hoop dat we dit snel achter de rug hebben", piepte mevrouw Janssens.
"Mevrouw, in mijn soort werk, moet een man zijn tijd nemen. Het kan makkelijk binnen vijf minuten, maar dan weet ik zeker dat U daar niet tevreden over zal zijn."
"Dat weet ik wel zeker!..." riep mevrouw Janssen uit.

De fotograaf opende zijn koffer en pakte zijn album met babyfoto's.
"Deze is gemaakt op de bovenkant van een dubbeldekkerbus midden in Antwerpen."
"Mijn God!", riep mevrouw Janssen uit, aan haar zakdoek plukkend.
"En deze tweelingen zijn bijzonder goed gelukt, er rekening mee houdend dat de moeder nogal moeilijk deed." 
De fotograaf gaf haar de foto.
"Moeilijk?" vroeg mevrouw Janssens.
"Ja, helaas wel. We moesten uiteindelijk naar het stadspark om het voor elkaar te krijgen. Overal om ons heen stonden mensen te dringen om het maar goed te kunnen zien."
"Te dringen???" vroeg mevrouw Janssen, haar ogen open van verbazing.
"Ja..." vertelde de fotograaf "... en voor langer dan drie uur... Het mens blééf maar schreeuwen en commentaar geven. Ik kon me amper concentreren. Toen begon het donker te worden en moest ik het snel afwerken. Toen er uiteindelijk eekhoorntjes aan mijn gereedschap gingen knabbelen, moest ik alles wel weer snel terugstoppen. "
Mevrouw Janssen leunde naar voren : "U bedoelt, dat ze werkelijk aan uw ...uhum... gereedschap knabbelden?!..."
"Jazeker! Nou mevrouw, als U er klaar voor bent, zal ik de standaard opzetten, zodat we aan de slag kunnen!"
"Standaard ?!!" Mevrouw Janssens keek nu ontzettend bezorgd.
"Ja natuurlijk, ik heb een statief nodig om mijn Canon op te laten rusten. Hij is veel te groot voor mij om vast te houden wil ik goed kunnen schieten.
Mevrouw?! Mevrouw?!.... 
Goeie God, ze is flauwgevallen!!! Zou ik iets verkeerds gezegd hebben?"

Merci Lou! You made my day!

Van een oprecht fijne verrassing gesproken! Ik kreeg deze week een brief van een vrouw die ik via mijn blog heb leren kennen. Zo nog een echte mooie handgeschreven brief... Prachtig gewoon!
Ze had er enkele bergkristallen bijgesloten om me wat extra energie te sturen tijdens deze zenuwslopende periode. Ik vond het zo attent... En toen bekeek ik de envelop eens nauwkeuriger... en viel mijn oog op nog een grappige verrassing...

         

          Héérlijk nietwaar?!!! 
          Ge ziet, mijn hobbithol is al als officiële verblijfplaats herkend

Lief meisje, je kristallen zitten onder mijn kopkussen, in Irma en eentje in mijn broekzak!
Als ik na dit zalig kadootje deze maanden nog niet overleef dan weet ik 't ook niet meer
Héél, héél erg bedankt om aan me te denken op deze, voor jou zo typische, wijze...


Ja lieve vrienden, ik geef toe ik heb het de laatste weken een beetje moeilijk. Mijn privé-correspondentie met sommige blogvrienden is wat in 't slop geraakt. Gelukkig hebben de meesten daar begrip voor. Maar ik ben stilaan hondsmoe aan 't worden. Dit weekend moeten er weer 5000 brieven de deur uit geraken... Een vreemd gevoel, het zal onze laatste mailing aan onze klanten zijn. Het definitieve afscheid van een lange periode uit ons leven. Het roept allerlei emoties op. En daar zit ook een boel stress en verdriet bij.
Ik laat er hier maar zo weinig mogelijk van merken omdat elk mens zijn problemen heeft en ik liever over leuke dingen schrijf.

Ge kunt u niet indenken hoe blij ik ben dat ik twee jaar en een half geleden met dit blog begonnen ben. Hoeveel plezier ik hieraan beleef, zelfs aan dat stom fotoraadseltje van me. Elk kort mailtje dat ik daarover krijg schenkt me een glimlach. En die grappige reacties van jullie die je onder mijn blogberichten schrijven helpen me door de dag heen.

Ik zie momenteel haast geen mens. Behalve klanten en zakelijke relaties dan... De enige twee plezier-uitstapjes waren die twee rommelmarktzondagen. Vandaar dat ik ook zo blij ben met mijn blogje. Op deze manier heb ik toch nog kontakt met mensen en dat geeft ontzettend veel steun als ik het soms eens moeilijk heb om door te bijten.
Ik heb een lintmetertje naast me hangen waar ik elke dag een centimeter afknip. Er schieten nog 67 "dagen dat we open zijn" over...

Ik verlekker me er nu al op dat ik sommige van de mensen die ik tot hiertoe alleen via mijn blog heb leren kennen na november eens "in 't echt" ga kunnen ontmoeten. Ik heb altijd gedacht dat ik op mijn eentje oud ging worden. Omdat ik geen kinderen of ouders of broers of zussen heb. Maar van die doemgedachte ben ik ondertussen wel afgestapt!

Ik ben van plan een "model"-gepensioneerde te worden! Terrasjes en uitjes en leuke babbels met fijne mensen! En ik weet dat jullie me daar allemaal mee gaan helpen want jullie zijn goed bezig. Bedankt daarvoor. En aan de mensen die het me wél kwalijk nemen dat ik momenteel voornamelijk contact houdt via mijn blog... sorry.

Katrien is momenteel een mooie PPS over Tabitha aan 't maken. Ik heb daarnet al een preview gekregen... In de loop van volgende week kan ik hem met jullie delen! Ik heb trouwens nog een paar fijne dingen te vertellen maar die zijn voor over enkele dagen. Vooruit ik heb mijn hart weer eens kunnen luchten, nu moet ik eerst een beetje verder gaan werken, want morgenvroeg vóór 8 uur moet de tekst van onze mailing bij de drukker liggen...
Ja, nu ben ik nog een paar maanden een model-"werkende mens".

Alleen Walter, Chrisje, Luk, Ritje, Nil, François, Cooltje, Mieke en Redpoppy hebben het nog maar gevonden...
Dus nog maar enkele tips : Het voorwerp bevindt zich vaak op mijn bureau. Lou schreef dat hij dan maar eens ging kijken naar de foto's die genomen waren toen Dolfijn en hij bij mij op bezoek waren.
Maar nee, dat gaat niet helpen, want als ik bezoek krijg dan staat dat voorwerp net niet op mijn bureau... Hij vroeg zich ook af of 't misschien in Irma zat. Daarop kan ik alleen antwoorden :
"Dat wil ik ons Irma niet aandoen. Ik zou 't gevoel hebben of ik haar zou verkrachten..."



En als 't nu nog niet lukt, morgen nog een tip want zaterdag verschijnt de oplossing en ik zou toch wel graag wat meer namen kunnen vernoemen
----------------
Ondertussen is 't vrijdagmiddag : We maken vorderingen...
Ron, Lou, Dolfijn en Luc (die zo lief is in te springen voor Steven omdat hij op vakantie is) hebben het ook gevonden!

Soms, héél soms... krijg ik ook wel eens genoeg van die uitverkoopperiode... 







Gisteren hoorde ik een grappige roddel. Ik hoor er de laatste tijd veel, maar dit is wel een van de leukere : Een collega beweert blijkbaar dat wij stoppen met onze muziekinstrumentenzaak omdat we een begrafenisonderneming zouden beginnen. (Onze winkel bevindt zich recht tegenover een kerk vandaar.)
Maar ik heb daar eens verder over nagedacht!... Misschien is dat nog niet zo'n zot idee?!!!
Dat lijken mij brave, rustige en vooral heel stille klanten. Die gaan ook nooit reclameren. Maar bovenal : die gaan in geen geval plots verrijzen en ineens keihard en op 't onverwacht een heel vals gespeeld stukske Jimmy Hendrix uit een versterker laten knallen waarvan nu mijn haren regelmatig ten berge rijzen!

Tja, enkel Walter, Chrisje, Luk, Ritje, Nil, François en Cooltje
hebben het nog maar gevonden... En ge doet allemaal toch zo uw best... 
Dus zet ik nu maar alvast een foto waarop een zéér belangrijk detail zichtbaar is geworden...



Nu is 't echt simpel hoor...
Mieke heeft het ook gevonden... Zij het echt wel "per ongeluk"
En Lutje, ik heb nu wel véél én rare dingen op mijn bureauke liggen, maar een kwal?!!!
Nee meiske, dat nu toch niet.
Ge zijt precies allemaal wanhopig aan 't worden dus ik zal een tip geven :
"Jullie kenden de alfa reeds, nu de omega nog zoeken."
Straks een grotere foto met nog een tip.
-------------
Redpoppy is duidelijk iemand die mijn tips ter harte neemt want zij heeft het nu ook gevonden!

Weet je niet wat doen dit weekend? 't Is Jaarmarkt in Edegem (bij Antwerpen)!
Zaterdag en zondag is in Edegem werkelijk vanalles te beleven. Braderij, rommelmarkt, demonstraties, kermis, vuurwerk, fakkeltocht... en tussen al dat gewoel vinden jullie zeker het kraam van "Den Dierenvriend".

Het is misschien het ideale moment voor de poezenliefhebbers onder jullie om eens te komen kennismaken met Bieke en Lode. Bij hun kraam kan je leuke spelletjes doen en prijzen winnen, maar je kan er ook info vinden over hun werk met de adoptiepoezen.
Ze verkopen er leuke snuisterijen met dieren als thema, kalenders, prachtige handgemaakte postkaarten...
Misschien kan je er al enkele originele kerstkadootjes kopen voor de dierenvrienden in jullie kennissenkring? De opbrengst komt volledig ten goede aan de adoptiedieren.

Het zou fijn zijn indien jullie in de buurt zijn om de mensen achter "Den Dierenvriend" eens persoonlijk te leren kennen! Het zou Bieke zeker een hart onder de riem steken.
De jaarmarkt is zeer groot maar jullie vinden hun kraam in de Hovestraat vlak tegenover Supermarkt Match!

Hoewel de jaarmarkt op zaterdag tot 1 uur 's nachts duurt moet je wel rekening houden met Bieke's hoge leeftijd. Haar kraampje gaat dicht om 21 uur want zij moet op tijd in bed om de volgende dag nog fit te zijn. Deze senior moet telkens zelf haar kraam opstellen en afbreken dus dat is voor een dame van rond de 70-tig niet te onderschatten...
Misschien vindt ze op deze manier ook wel enkele fitte gepensioneerden die volgend jaar graag een pootje komen toesteken? Want het wordt voor haar wel allemaal erg zwaar...
Dus mensen die zich geroepen voelen... laat het haar maar weten!





Kleine Rosse : "Oh! Hebt ge 't gehoord! Wij zijn alleen thuis dit weekend!!"
Kleine Zwarte : "Ja!!! Geweldig hé!! Kunnen we hier onze eigen braderij maken! 't Hier een beetje verbouwen enzo!"
--------------------------------
Meer poezenstrips en kleintjes die een thuis zorgen vinden jullie op
https://blog.seniorennet.be/dendierenvriend/

Nu is 't nog wel de vraag of deze foto 't er makkelijker op maakt natuurlijk...

zitten nu te glunderen