Deze zomer...
Ik hoor de kreten van afgrijzen al opstijgen als ge dat woord nog maar leest
Voor mensen met kinderen waren die eindeloze regendagen een ramp, en voor mensen die niet op zonnevakantie konden gaan moet het ook vreselijk geweest zijn. Maar voor mij lag het anders.
Ik had me echt geen "fijnere" zomer kunnen dromen voor onze uitverkoop...
Ik mag er niet aan denken als ik mijn werk van de laatste twee maanden in 30° had moeten doen...
Voor mij zaten er de laatste tijd weinig uitjes in, en elke avond als ik uit de winkel op mijn dakterras kwam dan zag ik de meest fascinerende luchten... Ik moest mijn fotoapparaat maar door mijn raam steken, of even naar 't restaurant achter de hoek wandelen om toch nog snel iets tussen mijn tanden te steken, of ik zag deze prachtige hemels... Alleen het zicht hiervan maakte mijn dag soms goed.
Hopelijk maken de foto's, die ik van hieruit van de dramatische wolken maakte, voor jullie deze zomer toch ook nog een klein beetje gedenkwaardig op een prettige manier...

























Veel liever een zwaar bewolkte hemel, dan een eentonige grijsheid.
Achtere elke wolk schijnt de zon. Maar ge moet ze willen zien...

Of ge kunt u natuurlijk ook deze schoenen aanschaffen...



Dit laatste leuke fotootje kreeg ik van Steven toegestuurd.
Die wil mij in 't vervolg iets stijlvoller zien snorkelen denk ik

Het voorwerp zie je vaak staan op bureaus. Van banken, van reisbureaus, van interimkantoren, bij dokters, op de ziekenkas,... En ja, op mijn bureau in mijn hobbithol bevindt er zich ook eentje. Als ge 't ziet staan tussen de rommel natuurlijk...
Dus behulpzaam als altijd gun ik jullie even een inkijk in mijn hobbithol...





Luk nam deze foto's een paar weken geleden toen hij op 't onverwacht kwam binnengevallen. Als ik al de rommel die op deze foto's staat zou moeten wegshoppen dan was ik morgen nog bezig. Dus nu zien jullie eens hoe 't er hier bij momenten echt uitziet

Lilith, Speelster, Andromeda, Walter, Geert, Steven, Kathleen, Sha jongen, Chrisje, Rikavensis, Nilleke, Ryntje, François, Mieke R. , Klaproosje, Huismusje, Dolfijn, Lange Lou, Luk, Lut, Fernanda, Cooltje, Mare, Vera, Redpoppy, Nand, Maria en Paul hebben het al gevonden. Zaterdag  de oplossing!

Nu moet het toch voor iedereen duidelijk worden!!!



Tot hiertoe opgelost door Lilith, Speelster, Andromeda, Walter, Geert, Steven, Kathleen, Sha jongen, Chrisje, Rikavensis, Nilleke, Ryntje , François, Mieke R. , Klaproosje, Huismusje, Dolfijn, Lange Lou en Luk!

Reisverhaal Egypte deel 17.

De inktvissen dreunen uit de zee...

Zaterdag, 16 juni 2007.

Hotel Club Fanara, Sharm El Sjeikh.

De bedjes zijn hier geen sarcofagen ze zijn van goede en zachte kwaliteit. De nachtrust zou dus heerlijk zijn moest dat Italianen-hotel van hiernaast niet tot een stuk in de nacht doorgaan met zijn gedreun. De godganse dag maken die lawaai. Ze hebben twee animatoren die op ’t strand door luidsprekers een soort vrije radio staan te spelen. Liedjes spelen ze nooit voluit, het is altijd enkele noten muziek en dan oeverloos Italiaans gelul. Ge hoort het geboenk en geemmer zelfs tot onder water! Na de middag zijn ze even stil, en elke keer als de moezzin oproept tot gebed ook. Maar voor de rest gaat dat gedoe de godganse dag door. De manager van dit hotel is een Duitser, en hij vindt het ook vreselijk wat het buurhotel aanricht, maar hij kan niets doen, er bestaan geen wetten of regels voor geluidsoverlast. Hij vertelde hoeveel moeite het hem al gekost had om zijn eigen hotel “stil" te krijgen. Ook de Egyptenaarkes doen blijkbaar niets liever dan de hele wereld in een disco om te toveren.

       
 
        Op een foto ziet zoiets er als een oase van stilte uit...

En inderdaad dit hotel is naar de normen van tegenwoordig “stil”. Er zijn veel plekken aan ’t zwembad waar ge geen muziek hoort. Op het strand is ook geen muziek (is ook niet nodig want de Italianen zorgen dat er geboenk te horen is tot in de Sinaï). Aan de bar speelt een radio op bescheiden volume. En de heksenketel breekt pas los om half 9. Eerst met de mini-disco. De kindjes die komen dansen op het cassetje dat ze daar tegenwoordig in elke hotel op de wereld voor gebruiken. Elke avond, elk jaar dezelfde 8 liedjes. Keihard. Die animatoren moeten daar toch ook zo stillekes aan debiel van worden zoudt ge denken? Daarna begint de show voor de volwassen, het volume gaat nog wat hoger. En vervolgens worden de festiviteiten verder gezet in de nachtclub waar het een hel wordt. Spijtiggenoeg een hel waar de deuren van blijven open staan.

Boven op het dak van de discotheek is een zeer aangenaam, groot en stil terras. Het  zit na het diner eivol, iedereen zit er rustig aan tafeltjes te praten, te drinken en te kaarten. Tot de disco begint en ook iedereen daar op de vlucht gaat. Echt zielig.

In die discotheek staan dan een twintigtal mensen te huppelen, en het terras waar die honderden mensen rustig zaten te babbelen loopt leeg… Deze ochtend tijdens 't ontbijt vond ik weeral een nieuw vriendje. Een flinke rosse kater! Gelukkig zitten hier geen ongelukkige poezen. Dit exemplaar zit rustig op een zeteltje en ziet er wel doorvoed uit. Toch althans zolang het toeristisch seizoen duurt en de mensen allemaal in het buitenrestaurant eten...

         

Ook onder water hebben we vandaag weer prachtige wezens gezien. Kwallen, kreukels, vissen, roggen zelfs een inktvisje! Die blijken hier niet veel te zitten. Behalve op 't buffet dan...
Er groeien ook nog de prachtigste koralen, zowel zachte als harde. Tja, dat kan ook moeilijk anders met die frisse watertemperatuur... Zo zou ik ook eeuwig jong kunnen blijven. Diepgevroren. 't Verbaasd me dat ik hier onder water nog geen Captain Iglo-fishsticks heb zien zwemmen!

       

        Een gouden visje in een gouden bos koraal...

          

          Knalrode potlood. Pas 's avonds gaat hij op wandel...

         

De enige inktvis die we zagen zat jammergenoeg in een holleke tussen de rotsen, en hoewel hij mijn vingers vastpakte met zijn zuignappen wou hij toch niet uit zijn schuilplaats komen. Echt spijtig, want het was een magnifiek beestje, hij veranderde om de paar seconden volledig van kleur… Misschien had hij zijn holletje met geluidwerende platen bekleed. Tja, in dat geval zou ik er hier ook niet meer uitkomen…

Onderstaande reeks zijn allemaal foto's van dezelfde inktvis in zijn holletje.
Hij draait en keer zich om en om. Soms ziet ge zijn oog, soms zijn mond, dan weer zijn blaaspijp, en af en toe alleen maar tentakels met zuignappen. 
En bij momenten moet ge gewoon maar uw fantasie gebruiken om te onderscheiden welk lichaamsdeel hij nu weer toont.  Om de paar seconden tooide hij zich met een andere kleur...

        

         De zwarte cirkel is zijn oog.

        

         Hier zit zijn kop volledig omwonden door zijn tentakels.

        

         Een oranjerode bek en een groengele blaaspijp.
         En nog wat onbekende onderdelen

        

         In 't midden zie je de blaaspijp en daarnaast zijn oranje snavel. 
         Dat godzijdank niet mee van kleur verandert...
         Want anders zou een mens er totaal niet meer wijs uit raken...

         

          Zijn mondje en een stukje blaaspijp.

         

          En nu is 't aan u.
-----------------------------------------------------------------------------------
Over enkele dagen nog meer land- én zeebewoners!

Nu kan het toch niet echt moeilijk meer zijn?... En toch is er maar 1 nieuwe oplosser bijgekomen... Kijk eens goed op bureaus en  in schuiven... Niet in badkamers, toiletten of garages gaan zoeken. Ten eerste omdat ge dit voorwerp daar waarschijnlijk niet gaat vinden en ten tweede omdat die plaatsen dankzij de vorige fotoraadsels al wel grondig opgeruimd zullen zijn



Al opgelost door Lilith, Speelster, Andromeda, Walter, Geert, Steven, Kathleen, Sha jongen, Chrisje, Rikavensis, Nilleke, Ryntje , François, Mieke R. , Klaproosje en Huismusje!

Toch even, als ontspanning, enkele foto's van vandaag geplaatst!
Hieronder zien julllie het gloednieuwe postgebouw in de haven van Antwerpen waar de grote hoeveelheden drukwerk naartoe moeten gebracht worden. Hoe reusachtig de gebouwen ook zijn, ze zijn amper te vinden tussen al de havenbedrijven...



Eerst moeten we al onze brieven netjes in bakjes schikken alvorens ze gewogen kunnen worden.



Dit was de allerlaatste mailing aan onze trouwe klanten... Dus hebben we ze deze keer samen weggebracht om toch enkele foto's als herinnering te hebben aan deze hectische jaren...









En ja, ze heeft in feite gelijk... Gisteren zat ze nog lekker hoog en droog in onze volgeladen auto met haar haartjes wapperend in de wind onder 't open dak... en vandaar naar een winkelwagentje uit de Aldi... 't Kan verkeren... Maar dat wist Bredero al



Van het bezoek van maandag aan de groothandel maak ik binnenkort een uitgebreide strip, want wat Irma daar allemaal heeft meegemaakt is niet te onderschatten.

Als ik die foto's hierboven nu zo eens bekijk... dan moet die arme Nand in zijn
vorig leven toch wel iets vreselijk ergs misdaan hebben... Wat zou anders de reden kunnen zijn dat die lieve mens altijd als muilezel gebruikt wordt?...

Voor 't geval jullie je afvragen waarom ik al die plastic voorraadpotjes gekocht heb...
In deze drukke periode maakt Nand regelmatig eten voor ons dat ik kan invriezen. Zo krijgen we af en toe toch nog iets gezond binnen. Winkelen schiet er de laatste maanden nogal eens over vandaar dat de kar rijkelijk gevuld is. Ge kunt toch niet blíjven rollen keukenpapier naast het toilet zetten...  En de nacht doorbrengen zonder mijn Chocolate Chip Cookies is helemáál niet te doen!

Vanavond ben ik thuis gekomen met loeiende hoofdpijn vandaar die korte antwoordjes op jullie mailtjes... Morgen beter. Of overmorgen. Of als ik "op pensioen" ben. Over 64 "werkdagen" dus... of 87 échte dagen... Mijn lintmeter is vandaag weer 1 centimeter korter geworden

Alweer klein stukje meer... 't Is duidelijk veel makkelijker dan vorige week want er zijn al 16 lezers die het opgelost hebben!

.

Proficiat : Lilith, Speelster, Andromeda, Walter, Geert, Steven, Kathleen, Sha jongen, Chrisje, Rikavensis, Nilleke, Ryntje en François!

Een iets groter gedeelte...



Reeds opgelost door Lilith, Speelster, Andromeda, Walter, Geert, Steven, Kathleen, Sha jongen, Chrisje en Rikavensis!

Ik heb een ellendig druk weekend gehad. Zondag enveloppen printen en open steken. Vandaag heel de dag in groothandels in Nederland rondgelopen, en vanavond die 5000 brieven in enveloppen gestoken... Goddank met hulp van enkele kameraden want anders hadden we weer tot in de vroege uurtjes bezig geweest...
Hier zitten we met zijn allen tussen bergen papierstrookjes die van de zelfklevende enveloppen afgetrokken zijn. Want sinds 1 september moet ook "drukwerk" dichtgeplakt zijn... Ik ben oprecht blij dat het de laatste klantenmailing was die ik in mijn carrière moet doen...



Dus doe ik nu maar even aan recyclage... Ik denk dat jullie onderstaand poezenstripje al eens gelezen hebben want ik maakte het vorige zomer. Hopelijk is jullie geheugen even slecht als 't mijne en kun je er ook een tweede maal van genieten.
De trip naar Holland van deze middag heeft overheerlijke foto's van Irma in muziekgroothandels opgeleverd! Ze heeft zelfs een kado gekregen van een van onze leveranciers... Maar op die strips ga je nog enkele dagen moeten wachten want morgen moeten eerst al die brieven naar de speciale afdeling van De Post in de haven van Antwerpen gebracht worden... Toch alvast een voorproefje van vandaag...



Met het papierwerk helpen mijn katten niet. Of toch niet in positieve zin. Maar ze zijn me dan weer op heel andere vlakken zéér behulpzaak... En dan verwachten ze daar nog dankbaarheid voor ook...

Halfversteven beeldhouwwerk.

Vrijdag, 15 juni 2007.

Hotel Club Fanara, Sharm El Sjeikh.

Na een zeer efficiënt vluchtje van 3 kwartier stonden we in Sharm El Sjeikh in de gloednieuwe luchthaven. De taxi stond ons al op te wachten. Sharm verandert met de week. Alles wordt volgebouwd met casino’s, hotels en shoppingmalls.
Om half twee waren we al op het schiereiland Ras Mohammed in ons hotel. Deze keer zelfs in het hotel dat we geboekt hadden. O wonder. Vorige keer was dat ietwat anders…

Het eerste wat we in de receptie te zien kregen was een Paris Hilton-achtig wicht met met een rokje ter breedte van een broeksriem waar haar onderbroek onderuit piepte. Als dat het publiek hier gaat zijn… Maar ja, Sharm wil zich ontpoppen tot party-bestemming. Iets à la Ibiza of Las Vegas. Een heel trieste evolutie voor de mensen die naar hier komen voor het onderwater-natuurschoon en de rust die daar normaal bij hoort…

Ondanks het feit dat we twee keer per mail en aan de telefoon gevraagd hadden om een rustige kamer te krijgen hadden ze niet beter gevonden dan ons te herbergen op 20 meter van de discotheek en op 10 meter van de technische ruimte van het hotel waar ze zich bezig hielden met het in stukken slijpen van de metalen bedden… Om gek van te worden. Dus vanmorgen hebben we eerst geprobeerd om van de roomboy te weten te komen welke andere kamers er nog vrij waren. Maar dat was hopeloos. Hij liep langs enkele kamerdeuren, wees er naar, en riep telkens “Bimbel. Bimbel. Bimbel!”. Ik stond zeer verbaasd naar zijn pantomime te kijken, keek eens schuin naar Paul en die vertaalde het direkt voor mij :

“Schat, de mens bedoelt ‘people’, hij tracht ons duidelijk te maken dat er achter al die deuren mensen slapen, en dat alle kamers bezet zijn.” Oef, goed dat mijn tolk al wel wakker en helder van geest was.

 
         

         Zicht vanuit onze kamer... de blauwe poort is de discotheek...
         Het terras daarboven het café...

Dan maar getracht het probleem aan de receptionisten uitgelegd te krijgen maar ze snappen amper waar het om gaat. Ik wil met mijn hoofdpijn echt niet in een kamer zitten waar ik nooit eens lekker in alle rust op ’t terras kan zitten schrijven.
Uiteindelijk lieten ze dan enkele andere kamers zien, waar we voor moesten bijbetalen omdat ze ze zogezegd zeezicht hadden. Ja, inderdaad tussen twee gebouwen kon je als je heel goed keek een streepje blauw van een meter breed zien. Maar ’t was er al even lawaaierig, dus dat hielp ons geen stap vooruit. Op de lange duur hebben we dan een kamer aan de buitenkant van het hotel gekregen, zodat we helemaal van de disco en de werkplaats afgewend waren. Jammergenoeg keken we nu uit op … het theater van het buurhotel!!! Waar vanavond natuurlijk weer vol gas gegeven werd. Op een nog veel hoger volume dan de discotheek in ons eigen hotel… Van de regen in de drup dus...
Ellendig toch dat ge op populaire reisbestemmingen nooit geen rust meer kunt vinden in hotels. Ik haat dat lawaaierige aerobics-gedoe waar voor het plezier van drie turnsters heel het hotel op zijn grondvesten moet staan daveren. Om nog te zwijgen van die debiele avondshows voor mensen die zichzelf niet kunnen amuseren.

We zijn al direkt in de voormiddag gaan snorkelen want het is speciaal voor zijn mooie huisrif dat we dit hotel gekozen hebben. En inderdaad het is prachtig! We waren nog geen vijf minuten in 't water en we hadden al een golden eagle rog, en vlak daarna een blauw-geel gestippelde rog gezien! Tussen massa’s andere vissen natuurlijk.

         

          Een statige Golden Eagle Ray zweeft voorbij...

         

          Kijk naar zijn dikke dolfijn-achtige lijfje! Niet alle roggen zijn plat!
          Je kan ook de gevaarlijke stekel aan 't begin van zijn staart zien.
          Zijn afweerwapen tegen stoute toeristen of hongerige collega's.

         

          Een Blue Spotted Ray begint zich in te graven in de zandbodem.

Maar ’t water is koud. Zelfs als ik mijn wetsuit draag. Straffer nog : zelfs Paul heeft het koud. Nog nooit meegemaakt. Na een uur achter ’t rif stillekes hangen fotograferen lijken onze handen wel de vorm van versteven klauwen te hebben. Het strandwater zal wel 24° zijn, dus om daar wat in rond te ploeteren is ’t best OK. Maar om twee uur geduldig achter het rif - waar het water flink wat frisser is - rond te sluipen op zoek naar de juiste vis, bij het juiste koraal, met de goede belichting is nog wel een ander paar mouwen.
Tijdens de Nijl-cruise hebben we veel "half-verheven beeldhouwwerken" gezien maar als we hier uit het water komen zien we er zelf uit als “half-versteven-beeldhouwwerken”.

          Surgeon-fish.
          Hij noemt chirugvis omdat hij een scherp scalpel bezit.
          Het is het orange streepje vlak voor zijn staart.

         

          Kwalletje...

         
          
          ... geweest... Want de vissen zijn dol op deze lekkernij...

         

          Vlindervisje.

         

          Een schitterende Blue Spotted Grouper rustend op een rots.
          Het is een nachtelijke jager dus overdag zit hij meestal verstopt.

         
          
          Een donkere papegaaivis met knaloranje oogjes.
          Zijn bek is even sterk en scherp als die van een papegaai.

         

          Geel viske. 
          Ja, ik heb toch gezegd dat ik ze niet allemaal bij naam ken.

Het hotel ligt op een klif en als ge zit te eten aan een tafeltje aan de rand van het restaurantterras dan hebt ge uitzicht over heel de baai met zijn verschillende kleuren blauw en ziet ge alle franjes en koraaleilandjes van het rif. Magnifiek. Tijdens ’t eten kunt ge dan al uitstippelen tussen welk groepje rotsen ge ’s namiddags eens wilt gaan snorkelen. Zalig! Er komen hier wel veel duikers-en snorkelboten omdat dit schiereiland een onderwaternatuurreservaat is. Maar echt storend is het niet. Na een half uurtje verdwijnen ze toch al weer.
De tafeltjes aan de rand van het terras zijn blijkbaar ook nooit allemaal bezet. De meeste mensen zitten liever dichtbij "de dode vissen en de patatjes" dan bij de levende zee. Leuk.

 
         

Maar vanuit die hoge positie ziet ge natuurlijk ook veel droeve zaken gebeuren. Mensen die bij laag water keihard met turnsloefen over het rif lopen en de koralen breken. Kwieten die op de rand van het rif gaan zitten. (Ik gun het hun altijd van harte als ze per ongeluk op een zee-egel gaan zitten) Hun benen laten ze achteloos bengelen tegen de koraalwand... Ge ziet onervaren snorkelaars die met hun vinnen slaan alsof ze een gevecht tegen Jonas de Walvis proberen te winnen…
Soms vraag ik mij af hoe ’t er hier allemaal nog zo goed uit kan zien…

         

          Niets ontziende toerist die met sloefkes over 't rif loopt...

         

          ... en deze prachtige natuur achterloos vertrappelt...
---------------------------------------------------------------------------------------------------
In de volgende aflevering enkele close-ups van een inktvis waar ik zélf een beetje fier op ben!

En hier is 't dan! Het nieuwe zeer gekende voorwerp waarvan ge natuurlijk allemaal weer gaat beweren : "Nee... Nu juist ikke heb dat toch wel níet in huis zeker!"
Mail het juiste antwoord naar me door. Zet het aub niet op 't blog om de andere zoekers hun pret niet te bederven.



Veel succes, maar nog veel meer plezier!
Niet wanhopen als ge 't niet direkt ziet, ge krijgt elke dag een grotere foto of een tip!
--------------
Als eerste opgelost door Lilith, Speelster, Andromeda, Walter en Geert!!!
--------------
Morgen weer een aflevering van de Egypte reis.
Want ik zou nu eindelijk mijn vissenfoto's toch ook eens willen kunnen bekijken...
Alvast een voorproefke :



Dus mijn trouwe bezoekers zijn al gewaarschuwd... de doopvontschelpen komen er weer aan!

Deze heerlijke mop kreeg ik van Lange Lou toegestuurd! (Buiten de achternaam en de kinderloosheid, zijn alle mogelijke gelijkenissen met de houder van dit blog uit de lucht gegrepen! )
Jullie moeten beslist meegenieten!

De Janssens hadden geen kinderen en besloten een donor te zoeken om hun gezin te starten.
Op de dag dat de donor langs zou komen, moest meneer Janssens op zijn werk zijn.
Dus hij kuste zijn vrouw en zei: "Ik ga ervandoor, die meneer zal hier snel zijn."
Een half uur later kwam heel toevallig een deur-tot-deur baby fotograaf langs, en belde aan. 
"Goedemorgen, mevrouw. U kent me niet, maar ik ben hier om-" 
"Oh, je hoeft niets uit te leggen hoor. Ik verwachtte je al!" onderbrak mevrouw Janssens hem. 
"Werkelijk?"  vroeg de fotograaf. "Nou, prima, mijn specialiteit zijn baby's."
"Dat hoopten mijn man en ik al. Kom alsjeblieft binnen en ga zitten. Waar gaan we precies beginnen?" vroeg mevrouw Janssens blozend.
"Laat alles maar aan mij over, mevrouw.  Meestal doe ik er eerst twee in de badkuip, één op de bank, en soms nog een paar op het bed. Vaak is de vloer in de huiskamer ook leuk. Dan heb je een groter oppervlak."
"Badkuip, huiskamervloer?  Geen wonder dat het niet werkte bij mij en mijn echtgenoot..." mummelde mevrouw Janssens.
"Nou mevrouw, niemand kan het in één keer goed doen. Maar als we verschillende posities proberen, en ik schiet van zes of zeven verschillende hoeken, dan weet ik zeker dat U tevreden zal zijn over de resultaten."
"Ik hoop dat we dit snel achter de rug hebben", piepte mevrouw Janssens.
"Mevrouw, in mijn soort werk, moet een man zijn tijd nemen. Het kan makkelijk binnen vijf minuten, maar dan weet ik zeker dat U daar niet tevreden over zal zijn."
"Dat weet ik wel zeker!..." riep mevrouw Janssen uit.

De fotograaf opende zijn koffer en pakte zijn album met babyfoto's.
"Deze is gemaakt op de bovenkant van een dubbeldekkerbus midden in Antwerpen."
"Mijn God!", riep mevrouw Janssen uit, aan haar zakdoek plukkend.
"En deze tweelingen zijn bijzonder goed gelukt, er rekening mee houdend dat de moeder nogal moeilijk deed." 
De fotograaf gaf haar de foto.
"Moeilijk?" vroeg mevrouw Janssens.
"Ja, helaas wel. We moesten uiteindelijk naar het stadspark om het voor elkaar te krijgen. Overal om ons heen stonden mensen te dringen om het maar goed te kunnen zien."
"Te dringen???" vroeg mevrouw Janssen, haar ogen open van verbazing.
"Ja..." vertelde de fotograaf "... en voor langer dan drie uur... Het mens blééf maar schreeuwen en commentaar geven. Ik kon me amper concentreren. Toen begon het donker te worden en moest ik het snel afwerken. Toen er uiteindelijk eekhoorntjes aan mijn gereedschap gingen knabbelen, moest ik alles wel weer snel terugstoppen. "
Mevrouw Janssen leunde naar voren : "U bedoelt, dat ze werkelijk aan uw ...uhum... gereedschap knabbelden?!..."
"Jazeker! Nou mevrouw, als U er klaar voor bent, zal ik de standaard opzetten, zodat we aan de slag kunnen!"
"Standaard ?!!" Mevrouw Janssens keek nu ontzettend bezorgd.
"Ja natuurlijk, ik heb een statief nodig om mijn Canon op te laten rusten. Hij is veel te groot voor mij om vast te houden wil ik goed kunnen schieten.
Mevrouw?! Mevrouw?!.... 
Goeie God, ze is flauwgevallen!!! Zou ik iets verkeerds gezegd hebben?"

Merci Lou! You made my day!

Van een oprecht fijne verrassing gesproken! Ik kreeg deze week een brief van een vrouw die ik via mijn blog heb leren kennen. Zo nog een echte mooie handgeschreven brief... Prachtig gewoon!
Ze had er enkele bergkristallen bijgesloten om me wat extra energie te sturen tijdens deze zenuwslopende periode. Ik vond het zo attent... En toen bekeek ik de envelop eens nauwkeuriger... en viel mijn oog op nog een grappige verrassing...

         

          Héérlijk nietwaar?!!! 
          Ge ziet, mijn hobbithol is al als officiële verblijfplaats herkend

Lief meisje, je kristallen zitten onder mijn kopkussen, in Irma en eentje in mijn broekzak!
Als ik na dit zalig kadootje deze maanden nog niet overleef dan weet ik 't ook niet meer
Héél, héél erg bedankt om aan me te denken op deze, voor jou zo typische, wijze...


Ja lieve vrienden, ik geef toe ik heb het de laatste weken een beetje moeilijk. Mijn privé-correspondentie met sommige blogvrienden is wat in 't slop geraakt. Gelukkig hebben de meesten daar begrip voor. Maar ik ben stilaan hondsmoe aan 't worden. Dit weekend moeten er weer 5000 brieven de deur uit geraken... Een vreemd gevoel, het zal onze laatste mailing aan onze klanten zijn. Het definitieve afscheid van een lange periode uit ons leven. Het roept allerlei emoties op. En daar zit ook een boel stress en verdriet bij.
Ik laat er hier maar zo weinig mogelijk van merken omdat elk mens zijn problemen heeft en ik liever over leuke dingen schrijf.

Ge kunt u niet indenken hoe blij ik ben dat ik twee jaar en een half geleden met dit blog begonnen ben. Hoeveel plezier ik hieraan beleef, zelfs aan dat stom fotoraadseltje van me. Elk kort mailtje dat ik daarover krijg schenkt me een glimlach. En die grappige reacties van jullie die je onder mijn blogberichten schrijven helpen me door de dag heen.

Ik zie momenteel haast geen mens. Behalve klanten en zakelijke relaties dan... De enige twee plezier-uitstapjes waren die twee rommelmarktzondagen. Vandaar dat ik ook zo blij ben met mijn blogje. Op deze manier heb ik toch nog kontakt met mensen en dat geeft ontzettend veel steun als ik het soms eens moeilijk heb om door te bijten.
Ik heb een lintmetertje naast me hangen waar ik elke dag een centimeter afknip. Er schieten nog 67 "dagen dat we open zijn" over...

Ik verlekker me er nu al op dat ik sommige van de mensen die ik tot hiertoe alleen via mijn blog heb leren kennen na november eens "in 't echt" ga kunnen ontmoeten. Ik heb altijd gedacht dat ik op mijn eentje oud ging worden. Omdat ik geen kinderen of ouders of broers of zussen heb. Maar van die doemgedachte ben ik ondertussen wel afgestapt!

Ik ben van plan een "model"-gepensioneerde te worden! Terrasjes en uitjes en leuke babbels met fijne mensen! En ik weet dat jullie me daar allemaal mee gaan helpen want jullie zijn goed bezig. Bedankt daarvoor. En aan de mensen die het me wél kwalijk nemen dat ik momenteel voornamelijk contact houdt via mijn blog... sorry.

Katrien is momenteel een mooie PPS over Tabitha aan 't maken. Ik heb daarnet al een preview gekregen... In de loop van volgende week kan ik hem met jullie delen! Ik heb trouwens nog een paar fijne dingen te vertellen maar die zijn voor over enkele dagen. Vooruit ik heb mijn hart weer eens kunnen luchten, nu moet ik eerst een beetje verder gaan werken, want morgenvroeg vóór 8 uur moet de tekst van onze mailing bij de drukker liggen...
Ja, nu ben ik nog een paar maanden een model-"werkende mens".