:-)

En dan nu het beloofde antwoord op de vraag waarom iemand nu in godsnaam "de kroonjuwelen van zijn katerke" in een glazen potje bijhoudt?
Wel, hierom :
Een van mijn bezigheden waarover ik nooit op mijn blog bericht is o.a. het schrijven van verhalen over een kompleet geschifte berenfamilie en die berenboekjes verlucht ik met foto's. Dus maak ik huisjes (decors eigenlijk) waar de verhalen zich in afspelen. Aangezien een van mijn personages een soort alchemist is die allerlei drankjes brouwt komt in zijn decor zo'n pot met "iets op sterk water" goed van pas. Soms doet de pot ook dienst als "een bokaal hersenen", bijvoorbeeld als hij in de boekenkast van mijn psychiaterke staat.
Ge ziet, het nut van teelballetjes is veel gevariëerder dan ge tot hiertoe gedacht had nietwaar?
Naar aanleiding van dit raadsel ga ik voor 1 keer eens een inkijk geven in een van mijn andere hobby's... (Het geheime leven van Laathi. ) het maken van de foto's voor mijn berenboeken.

Hieronder zien jullie de keuken, annex attelier, annex badkamer van mijn arme alchemist die als bijverdienste ook nog gebedsgenezer is.
Op de grond en de tafel liggen allerlei ingrediënten uitgestald waaruit hij zijn drankjes brouwt.
Rechts zien jullie zijn douche. Een gieter aan een touw met daaronder een badje uit email. Boven bevindt zich zijn slaapkamer met aan het voeteinde van zijn bed een verzameling heiligenbeelden. De ladder waarmee hij in zijn bed te geraakt zie je links. Om toiletpapier te kopen is hij te gierig vandaar dat rechts naast zijn fiets stukjes krantenpapier aan een nageltje hangen. Zelfs de familiefoto's en de kalenders zijn op maat gemaakt.



't Was wel een lastig moment om op bezoek te komen want mijn alchemistje is niet thuis en zijn behulpzame buurvrouw wou net beginnen aan de vrij lastige taak zijn huis wat op te ruimen...



Hier zie je een detail van zijn vloer. De potten die er hier uitzien als volwassen bokalen zijn dus contactlenzenpotjes van 3 centimeter grootte. De andere voorwerpen zijn zaadjes en o.a. een kleine gedroogde gekko, een soort hagedisje, dat ik in Sri Lanka eens achter een deur van een hotelkamer gevonden heb.



En ook in de ontvangkamer van mijn psychiater komen we enigzins ongelegen binnenvallen want hij is net terug van verlof dus hij heeft zijn doktersjas nog niet aan.
De boekjes, de Rorschach-inktvlek-testen op zijn schildersezel, de kapstok,... alle rekwisieten heb ik zelf gemaakt. Waar het kan gebruik ik bestaande voorwerpen : het zeteltje is eigenlijk een gsm-houder. Het salontafeltje een glazen juwelendoosje. De rieten achterwand is een place-mat. De vloer is een blad uit een stalenboek van vinyl vloerbekleding. Het trechter-hoofddeksel op de kapstok is een klein trechtertje dat ze in de scheikunde gebruiken. De computer en de plastic kleerhangertjes zijn van Barbie. Kortom : drop me op een rommelmarkt en laat me in de meest onooglijke bakjes met minuscule prullen graven en ik ben zo gelukkig als een kind op de kermis... Zo'n bak met oude sleutelhangers met pakjes margarine of doosjes waspoeder kan mij in de hoogste verrukking brengen.  



Hoewel de vaste berenhuizen hier thuis staan werk ik meestal op vakantie aan die verhalen, dus bouw ik de meeste interieurs die ik nodig heb dan ook ter plaatse met de materialen die ik daar vind.
Hieronder enkele van mijn favoriete actie-foto's.



Alweer met de auto in panne in Sri Lanka, dus schrijf ik maar wat op 't bedje van de garagist in afwachting dat de auto terug gerepareerd is.



In volle concentratie om een drijvend zeteltje (gsm-houder) met beer op de juiste manier in beeld te krijgen.



"Néé! Hij is deze keer niet omgekieperd! Ik moet hem eens niet uitspoelen en drogen!"



Hier had ik een decor gemaakt die bij een verhaal over een picknick in een grot moest passen.
De uitgeholde voet van die palmboom bleek daar een prima locatie voor. Zaadjes waren er overal te vinden dus die werden voor de foto plots volwaardige picknick-vruchten. De kruik is het potje waar in de hotelkamer de shampoo in zit. De gitaar is een haarspeld.



Dit is de foto waar het allemaal om te doen was.



Een foto uit de Nijlcruise-reis van vorig jaar. Mijn figuranten op een van de beelden van de sfinxenlaan in Luxor.
Foto's die gemaakt moeten worden tijdens georganiseerde excursies zijn altijd haastklussen. Dus geen extra decorstukken of rekwisieten. Het is al moeilijk genoeg om op een minimum van tijd mijn figuurtjes geplaatst te krijgen alvorens er een opzichter me komt berispen of er 15 toeristen op staan te kijken en vragen komen stellen.

Veel prettiger is het om te werken in volle vrijheid en met een overvloed van tijd... De ideale momenten zijn strandvakanties. Je kan niet de hele dag met je kop onder water doopvontschelpen hangen te fotograferen.



Op Koh Ngai had ik een hele week de tijd om te knutselen dus kon ik eens een "groter project" aanpakken. Ik bouwde een alternatief sauna-centrum tussen enkele rotsen. Met aangepaste sauna-sarongs. (Zakdoeken)



Tijdens strandvakanties heb je tijd om rustig iets op te bouwen. Hoewel alles natuurlijk altijd terug ingepakt moet zijn alvorens het tij opkomt of een regenbui losbarst.



Een gedeelte van het sauna-centrum. Schelpbaden, winkeltje met natuurproducten, plekjes voor alternatieve geneeskundige zorgen...



Reeds 10 jaar vind ik eindeloos plezier in deze aparte soort van fotografie. Het is allemaal begonnen met 1 klein beertje dat gratis bij een doos Alpro-margarine zat en dat ik van mijn kameraad kado kreeg. Ik nam het een eerste keer mee op reis en... plots waren de avonturen begonnen. Nu ben ik al een 15-tal boeken verder, ondertussen is de berenfamilie ook al uitgebreid tot 14 personages (Alpro-beertjes die ik op rommelmarkten tracht te vinden) en ik beleef er nog altijd even veel plezier aan als in' t begin.



Telkens weer blijft het een uitdaging om voorwerpen te vinden die bij de afmetingen van de beren passen, en als je ze niet kan vinden ze zelf maken natuurlijk. Jammergenoeg kan ik niet naaien dus mijn kleertjes zijn altijd heel eenvoudig. Meer lapjes met veiligheidsspelden bijeengehouden eigenlijk.

Hieronder misschien technisch niet zo'n beste foto maar wel een van mijn lievelingen...



Voilà dit was een piepklein inkijkje in "'t Geheime leven van Laathi". Na het aartsmoeilijke fotoraadsel van vorige week hadden jullie dat wel verdiend vond ik.

Zoals beloofd... deze week een eenvoudiger raadsel. Ik ga er niet te veel commentaar bij schrijven anders wordt het te makkelijk voor diegenen die toch van wat moeilijker houden. Elke dag een andere foto van het ding zal jullie snel veel duidelijk maken!



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Serendipity heeft een nieuwe slaapplek gevonden. Ze knutselt een behaaglijk privé-sofaatje van de poten van Filemon...

Filemon : "Kom Serendipity, zet u lekker warm tussen mijn poten."
Serendipity : "Moet Irma hier niet zitten?"
Filemon : "Nee die hangt ergens in Antwerpen op de rug van de ma te zwieren."
Serendipity : "Toch ook geen gemakkelijk leven..."
Filemon : "Dat van de ma?"
Serendipity : "Néé, tuurlijk niet! Dat van Irma."

Natuurlijk is dit levensbelangrijke ding in de staat waarop het op de foto staat wel een beetje nutteloos geworden..



...behalve voor het oog van een fotograaf, want geef toe het blijft toch een inspirerend iets...

Hoewel er veel lezers het klokje al horen luiden zijn het nog steeds enkel Viva en Mare die de klepel gevonden hebben... Gok dus rustig verder, geef niet op, de meesten onder jullie zitten écht op 't goede pad! Hoe twijfelachtig je dat zelf ook mag vinden...  (Ik wou achter deze zin een vettige knipoog plaatsen maar ze werkt jammergenoeg alweer niet... Dus doe maar alsof ge die knipoog gehad hebt.)

Deze keer verwacht Antwerpen geen hele parade van kunst-olifanten maar een echt levend wezentje!Het zal de eerste keer zijn dat in de Zoo van Antwerpen een olifantje geboren wordt. De geboorte wordt verwacht tussen februari en mei. De Zoo heeft voor deze unieke gebeurtenis een speciale site aangemaakt om de dracht van Pjo Pjo te kunnen volgen. Met onder andere echografieën waar je zelf de pootjes en oortjes mag proberen aan te duiden is deze site ook voor kinderen heel tof om te volgen. De geboorte zal live uitgezonden worden en je kan je via mail op de hoogte laten houden van de evolutie van de zwangerschap. Je mag desgewenst zelfs mee een naam zoeken voor 't kleintje!

http://www.baby-olifant.be/

De foetus in "Re-Naissance".

Het raadsel is reeds opgelost door Viva en Mare! En allebei van de eerste gok juist!!! Maar ja, ze hebben er zelf ook verschillende van in huis natuurlijk...

Ik schat dat toch minstens 75% van mijn lezers gelijkaardige dingen in huis heeft. Daarom niet van dezelfde afmetingen natuurlijk. En hopelijk niet in de staat dat ze op de foto staan...

1 jaar geleden zag het er hier allemaal zo anders uit. Het doet heel raar om dat blogje nog eens open te slaan... http://www.bloggen.be/limit/ 
Op de plaats waar die twee keyboards stonden staat nu Re-Naissance te schitteren. En in de glazen kastjes lopen nu heelder kuddes kleine olifantjes...
Zoveel mensen vragen nog steeds : "Hebt ge geen spijt dat ge gestopt zijt?" En 't antwoord is nog altijd hetzelfde : "Helemaal niet." Er is een tijd om te werken en een tijd om 't kalmer aan te doen.



Ik zit trouwens veel liever met een correct spinnende kat op schoot dan met een valse gitaar die ik zelf moet stemmen.

Alweer een ander facet van dit levensbelangrijke ding...

Nog altijd alleen maar opgelost door Viva...

Een poes die familie zou kunnen zijn van Mathurin... Eentje die niet rap opgeeft!

Tot hiertoe alleen nog maar opgelost door Viva, dus zal ik maar ineens een veel groter stuk laten zien... Iets in mij zegt dat dat nodig gaat zijn.



Persoonlijk vind ik dit toch weer een zeer inspirerende foto, ge kunt er echt vanalles in zien.
En nee wees gerust, het heeft niks met doopvontschelpen te maken.

In de keuken binnenkomen na enkele uren afwezigheid is altijd plezant. Ge doet de deur open, hoort een sonoor geronk, maar ge ziet geen kat. Tot er opeens een paar suffe kopkes uit de "chauffe-chat" opduiken! Heerlijk! Onze oude Ming en de jonge Serendipity zijn ondertussen een goed koppeltje geworden. Ze liggen knus tegen mekaar aan.

Tussen Serendipity en de jongste tijger Mathurin verloopt het heel anders. Hun karakters zijn heel verschillend. Mathurin leeft aan 200 km per uur zonder na te denken, schrokt alles op wat hij tegenkomt, en is bij de minste aanraking aan 't spinnen. Hij is een pure onnadenkende levensgenieter. Serendipity is waarschijnlijk anderhalf jaar ouder en veel bezadigder. Zij denkt alvorens zij handelt, en ze zal haar liefde ook niet zomaar verkwanselen. Er moet éérst gestreeld worden voor er gespind wordt. Maar zij zal ook niet stelen of roekeloos over kasten rennen. Ze is daarentegen wel een dame die op haar stuk blijft staan. Nee is nee.

Wat voor Mathurin problemen en misverstanden schept... De kleine grijze tijger wil spelen, springt volle gas op Serendipity, wat zij vreselijk vindt. Zij rent weg, Mathurin denkt dat ze bedoelt dat ze vrolijk mee wil stoeien en stormt er achteraan om haar niet meer te lossen.
Met de andere poezen doet hij dat niet want als zijn gedrag hen niet aanstaat dat krijgt hij gewoon een zachte tik op zijn snuit en dan weet hij dat hij niet verder moet gaan. Maar omdat Serendipity op de loop gaat verstaat die kleine dat natuurlijk verkeerd... Dus hier ontstaan regelmatig misverstanden. Missen is menselijk. Maar missen is dus kattelijk ook.



Ming : "Zie hoe Mathurin weer heel de keuken op stelten aan 't zetten is... 'De jeugd' is toch iets schoons..."
Serendipity : "Ik vind in Mathurin zijn geval 'de jeugd' vooral iets heel ambetants."



Ming : "Maar allez Serendip! Zie nu met wat een gratie hij weeral een croissant uit de broodmand geroofd heeft! En hebt ge daarjuist gezien hoe hij die hesp weggegrist heeft van onze pa zijn bord? Zo vlug, zo efficiënt. Hoe snel hij er ook achteraan rende, onze pa heeft zijn toespijs niet meer kunnen redden hé?! Pure roofdier-elegantie... Van onze Mathurin bedoel ik hé. Niet van onze pa."

 

Serendipity : "Tja, van onze pa is de roofdier-elegantie een beetje tanende. Die doet me soms aan een ander dier uit de ZOO denken, waar ik nu niet van op de naam kan komen. En inderdaad onze Mathurin is wel een schoon tijgertje. En hij is ook handig, maar toch nog beetje spichtig vind ik... Hier en daar zit er ook nog zelfs wat baby-vet aan..."



Serendipity : "Maar gij hebt toch een heel ander postuur hé Ming? Veel bredere schouders. Om van uw borstkas nog te zwijgen..."
Ming : "Dat wel, dat wel."
Serendipity : "En aan uw levenservaring en uw wijsheid kan hij toch ook niet tippen vind ik..."



Ming : "Neenee, vanzelfsprekend niet. Mijn wijsheid is... is... is... ja, Chinees hé. De grootste wijsgeren kwamen uit die streken dus is 't logisch dat die wijsheid ook in míjn genen zit."
Serendipity : "En de leeftijd hé Ming! Uw 14 jaren zijn ook niet te onderschatten. Voor mij wordt een man boeiender naarmate hij ouder wordt."
Ming : "Ja, dat heeft ons ma ook altijd gedacht, maar daar is ze toch van aan 't terug komen de laatste jaren."
Serendipity : "Begrijpelijk hé Ming. Ons ma begint ook stillekesaan tot de jaren van verstand te komen."
Ming : "Pfff, wwwja, heel langzaam maar ze maakt inderdaad bescheiden vorderingskes. Maar volgens mij gaat ze toch nooit oud genoeg worden om echt wijs te worden... Mensen ziet ge niet zo rap 160 jaar worden. En die heeft ons ma volgens mij echt wel nodig om dat doel te bereiken. "