Avondje uit

Mijn trots, het nieuwe erwtenboompje dat ik deze week kocht, is vandaag door de stormwind al omver gewaaid... Ik hoop nu maar dat de druifkes niet van mijn nieuwe druivelaar waaien. Want ze waren al bijna een hele millimeter groot
Brrr, en ik moet seffes door deze storm nog helemaal naar Antwerpen rijden... Niet leuk.
Gelukkig zit Irma naast mij. Dan ligt de auto toch al een beetje baanvaster. Het gewicht van een dameshandtas is niet te onderschatten.
Ik wens jullie alvast een goed weekend. Hou je wel best vast aan de takken van de bomen!
Maar kies wel een stevige boom...

Hieronder de laatste foto van 't raadsel. Komaan, nu is 't toch een weggevertje aan 't worden...



Wie vervoegt Paul, Luk, Albert, Francois, Andromeda, Chrisje,  
Nand, Jan, Speelster,Viva, Mare, Lut, Thea, Nil, Corry, Klaproosje, Opapat, Derktje, Viv.L, Bomi, Rikavensis, William, Lange Lou, Dolfijn, Vifke en Fernanda?
Zaterdag plaats ik de oplossing! En zondag is er verse aanvoer.

Als ik ondertussen niet, met hobbithol en al, ben weggewaaid natuurlijk ...

Een boekje van 96 bladzijden waarin maar liefst 447 (vierhonderdzevenenveertig!!!) vragen en antwoorden stonden die we in de loop van de lagere school van buiten moesten leren.

Onder elke foto heb ik  mijn persoonlijke zesjarige gedachtengang geschreven…

Dit is de eerste pagina. Met het eerste misverstand. In ’t Antwerps heet  een “ladder” namelijk een “leer”...
En ’t meervoud van een “leer” is ook niet “leringen” maar “leren”.
En nee, niet al onze buren hebben een leer want die komen dikwijls die van ons lenen en soms komt die heel vuil terug. Dus die onderhouden zelfs onze leer nog niet eens!

Geef toe dit is nog een pak moeilijker dan de eerste rekenles...
Toen was 1+1+1=3 nog juist. Vorige week nog geleerd!
Kunt hier nu maar aan uit als zesjarige. Maar ja, misschien konden ze in die oude tijd nog niet rekenen. Misschien is dat pas later uitgevonden.
Ik ben eens benieuwd of ik deze tekst  later op mjn 49^ste ga begrijpen...

Pardon??? Een “staat van genade”? Een “bovennatuurlijke gave”?
De “vrijwaring van onwetendheid”? De “kwade begeerlijkheid”?
En dat moet ge allemaal aan uw “nakomelingen overdragen”? En ik weet begot zelfs nog niet eens hoe ge "nakomelingen" moet maken!!



Een "onbevlekte ontvangenis"? Ons ma wast met "Omo" en haar was is ook proper!

Ah zo, om aan nakomelingen te geraken moet ge dus eerst een geest zien te ontvangen.
Als eerste voorlichting kan dat tellen. Beetje vaag wel.

En een “zondeval”… Zou ons ma dan ook zalf op het lichaamsdeel waar ge die val mee gemaakt hebt komen smeren? Of zou die geest dat dan komen doen? Dan moet er een “Inotyol-zalf Geest” bestaan. Maar dat kan niet want dan hebben we al vier goddelijke personen! Bwa, misschien hebben ze zich destijds misteld.

Ja, das duidelijk. Er gaat zeker iets met zalf gebeuren want er komt zelfs een “Gezalfde” van een “eiland” om te helpen.
Maar hier staan toch wel heel rare dingen in… Ons ma heeft altijd verteld dat de natuur de bloemekes waren en nu blijken er nog veel “naturen” te zijn. “Menselijke en goddelijke” begot… Bloemekes en struikskes met aureooltjes boven hun kopke? Heilige Pisbloemekes? En dat woord "mysterie". Das helemaal een mysterie.

Oh! ’t Wordt toch nog spannend! Er komt een schat aan te pas!!! Ik moet vooral zien dat ik die schat niet “per ongeluk” verlies, want wat ik anders moet gaan doen weet ik niet. Dan ga ik op zoek moeten naar een “sacrament” of een “berouw”. En ik heb al zo’n hekel aan rauwe groenten.

Die "dadelijke genade" interesseert me wel. Zou die mij aan een nieuwe beer kunnen helpen? Dat zou wel tof zijn, dan zou er eindelijk eens wat schot in de zaak komen. Ik wacht nu al zo lang...



En ik die dacht dat een dagelijkse zonde iets met vingers in chocopotten te maken had, en met “beuzelen” tegen ons ma…

Ons ma doet wel veel doodzonden zo te lezen. Die zegt regelmatig : “Nee, dat restje patatjes moogt ge niet in de vuilbak gooien, ik zal dat vanavond nog wel opeten, das toch doodzonde om dat weg te gooien!” En : “Och, hoe spijtig! Das nu toch wel doodzonde dat ik die vlek niet meer uit uw ’s zondags kleedje gekregen heb!!"
Dat ziet er dus niet goed uit. Ons ma gaat naar de hel gaan! Dan moet ik ook dringend wat serieus gaan zondigen want ik wil niet in de hemel zitten als ons ma ergens anders zit!

Oei, “onkuisheid tegen de natuur” heb ik ook al eens gedaan! Ik heb eens pipi gedaan op een boske madeliefkes in de wei… ’t Is nu maar te hopen dat dat een doodzonde was. Dan geraak ik later toch nog bij ons ma.

De "verdrukking van de armen" doet ons ma regelmatig. Elke keer als ze mij van de straat wegtrekt omdat er een auto aankomt. Als ze te hard geknepen heeft dan heb ik zelfs dikwijls blauwe plekken van de "verdrukking van de armen"!

Dat zit wel snor. Ons ma kuist elke week.
Maar ze zingt wel tijdens ’t kuisen… En dat is dan precies weer niet goed...

Dat zal ons ma allemaal wel doen. En ze gebruikt nog bruine zeep en “Spic en Span” ook, en in de wc strooit ze “Harpic”. Nee, over onkuisheid moeten wij ons geen zorgen maken. Alhoewel… ons ma denkt er soms wel eens over om de kuis uit te stellen, dus dan is ze misschien “onkuis in haar gemoed”, maar dan toch maar heel efkes, want vlak daarna kuist ze meestal toch mijn moddersporen uit de gang.
Maar ja, zelfs al duurt die “onkuisheid in haar gemoed” maar heel efkes, ’t is toch misschien gevaarlijk want “God ziet alles”.
Op de eerste bladzijde stond : “God is overal, in de hemel op de aarde en op alle plaatsen”. Dus waarschijnlijk ook in de gang...
En ook verontrustend is :“God ziet alles. Zelfs de geheimste gedachten”. Maar als ge die nu héél rap denkt en maar héél efkes...
Toch, ’t is “risky business” precies. Beter niet meer te veel denken.



Beginnen ze hier pedoemme alwéér over ”de rouwmoedige biechteling”! Bwèèkes, weeral rauwe groenten. Maar ja, das natuurlijk wel een goeie straf als ge gezondigd hebt.
Ergens is dat wel te begrijpen. Moesten ze u lekkere worteltjes in ajuin gestoofd voorzetten, ’t zou geen straf zijn nietwaar?

In “absoluties” is ons ma ook sterk.
“Lilianeke, ge moet me nu absoluut vandaag uw haarkes laten wassen. Dat kan zo niet langer!”
“Kindje, ’t is absoluut nodig dat ons ma efkes naar de dokter gaat en ge kunt echt niet mee."

Op gebied van “verstervingen” zitten we ook goed. Ons ma schept elke lente met een grote pollepel de dode bladeren en de modder uit het sterfputteke op het koerke.
Natuurlijk is dat wel een beetje een onkuise job want de modder hangt dan meestal tot onder haar oksels. Maar dat zal ze wel gaan biechten zeker? Dan zijn haar armen ineens terug proper.

Tja, toch wel een raar boekske die catechismus. Ze begrijpen het precies allemaal zelf niet zo goed...
Zouden ze wel weten wat ze bedoelen? Of zouden ze niet bedoelen wat ze willen?
Of begrijpen ze niet wat ze bedoelen? Misschien begrijpen ze niet wat ze willen.
Godweet.

(De vorige afleveringen van mijn verhaal vinden jullie door naar beneden te scrollen in mijn blog.
Deel 1 tot en met 27 vinden jullie door, in de linkerkolom, te klikken bij
"Mijn Jeugdherinneringen".
Om de paar dagen verschijnt er een nieuwe aflevering op mijn blog.)

30. De akte van “Supercalifragilisticexpialidocious” en andere gebeden.

Halverwege het eerste studiejaar was het zover! De voorbereidingen op de Eerste Communie namen een aanvang. De “aktes van geloof, liefde en berouw”, en nog eentje dat ik al lang vergeten ben, werden van buiten geleerd. (Ah ja, de akte van hoop! Die was ik vergeten!)

Geen kind die er iets van snapte. Alleen het woord “akte” al… De waanzinnige tekst van de Akte van Geloof luidde als volgt :

”Mijn Heer en mijn God,
Ik geloof vast al wat Gij geopenbaard hebt
En wat de Heilige Kerk mij voorhoudt te geloven,
Omdat Gij de opperste en onfeilbare Waarheid zijt.
In dit geloof wil ik leven en sterven.”

Het toverwoord “Supercalifragilisticsupercalidocious” uit de film van “Mary Poppins” was voor mij nog makkelijker te bevatten en zeker evenvoudiger van buiten te leren. Dat kon ge tenminste nog zingen. Dat moest ge maar eens proberen met die “Aktes”…

Woorden als “geopenbaard”, “onfeilbaar”… waar haalden ze ’t in godsnaam vandaan om zoiets aan zes-jarigen trachten aan te leren?…

Dat doet me er aan denken dat ik ook jarenlang het woord “win-gewest” heb gelezen als “winge-west”. De zin uit het aardrijkskundeboekje “Congo is het win-gewest van ons vaderland” is me dus ook jarenlang niet duidelijk geweest. Er waren destijds nog wel meer misverstanden..

Zo kwam ik eens thuis met een blinde landkaart van België waar ik als huiswerk aardrijkskundige namen op moest invullen. De namen van de steden lukte nog vrij goed maar met het woord “Kanaal” wist ik geen blijf. Ik toog dus naar ons ma en in plaats van dat ze het woord op het stuk water tussen België en Engeland schreef, tekende ze het Albertkanaal bij op het blad, en daar moest ik “het Kanaal” bij schrijven. Overbodig te zeggen dat het maar een 9/10 heeft opgeleverd en dat ons ma de schuld kreeg van de fout. Maar kom, het had ook erger gekund, ze had er voor ’t zelfde geld de Schotense Vaart op kunnen tekenen.

Maar we waren over de mysteries van de godsdienst bezig. En ’t waren geen blijde mysteries, geloof me… We hadden een catechismus. (Dat woord alleen al!!!) In dat nietige boekje stonden vragen en antwoorden en die moesten we klakkeloos van buiten leren.
“Waar is God?” “God is overal : in de hemel, op de aarde, en op alle plaatsen.”
Maar dat was nog een heel simpele. Qua tekst althans want begrijpen deed ik daar geen snars van. God hing ’s avonds ergens onzichtbaar boven mijn bed te luisteren naar mijn avondgebed. En waar die kerel voor de rest van de dag uithing daar had ik niet het minste benul van. Maar één ding wist ik zeker. Ge kon nooit op twee plaatsen tegelijk zijn.  

Erger was de vraag : “Hoeveel Goddelijke Personen zijn er?”
Het antwoord :
“Er is slechts één God, maar er zijn drie Goddelijke Personen.
Te weten : God de Vader, God de Zoon en de God de Heilige Geest.”
vond ik helemaal onbegrijpelijk. Bij mijn weten waren dat dan wel niet één maar drie goden… Als de juffrouw al niet fatsoenlijk kon tellen, hoe moesten wij dat dan “in godsnaam” leren…
En wat te denken over “Wat zijn onkuise gedachten?” In mijn ogen moest het iets met Javel te maken hebben maar dat bleek onmogelijk te kunnen kloppen volgens de tekst van het antwoord.

En dan nog de griezeligste vraag van allemaal :
"Ziet en weet God alles?" In koor rammelden we dan af :  
"God ziet alles, zelfs de geheimste gedachten.
Hij weet alles, ook de toekomstige dingen."
Beangstigend gewoon! Ik had nog geen weet van George Orwell’s boek “1984” en toch werd ik al geconfronteerd met een “Big Brother” die het zelfs zag als we op de toilet eens genoeglijk in onze neus zaten te peuteren… Ik vond die catechismus al een even dramtaisch boekje als mijn leerboek Frans.

Het vage begrip “Vagevuur” kwam in die tijd ook op de proppen. Ik hoopte van harte dat ik daar met mijn warm wollen onderlijfke nooit in ging terechtkomen… Er bestond ook zoiets als het woord “eucharistieviering”. Probeer dat maar eens te schrijven zonder fouten! En dat bleek dan simpelweg “de mis” te zijn… Volwassenen hadden er toch wel talent voor om ’t leven moeilijk te maken.

Maar ik had al de flauwekul er best voor over want ik wist dat er uiteindelijk cadeaus aan die "Eerste Communie" gingen vasthangen. En dat maakte de martelgang wel al veel draaglijker.

Over die hoogst dramatische cadeaus lezen jullie meer in de volgende aflevering…

-------------------------------------------------- 

Ik had me reeds een week suf zitten zoeken naar mijn oude Catechismus. Ik wist dat ik hem nog bezat want ik was hem nog tegengekomen bij ’t opruimen van de kamers waar ik nu mijn hobbithol gemaakt hebt. Gelukkig heb ik hem zondagavond teruggevonden!

(Na een schietgebedje voor de H. Antonius. Ons ma deed dat ook altijd, ze mummelde dan : "Heilige Antonius, Goede Vriend, zorg dat ik mijn .... terug vind". En zo vond ze dan verloren gelegde brillen, vingerhoeden, papieren, sleutels,... echt álles terug. En ja, bij mij werkt dat meestal ook )

Ik heb enkele bladzijden uit het boekje gefotografeerd. De meeste Belgen onder ons zullen dat boekje tot hun grote ergernis nog wel van buiten kennen, maar voor de Nederlandse lezers is het onbekend terrein. En ik zou écht niet willen dat zij een belangrijk deel van de lijdensweg van de Vlaamse jeugd moeten missen…

Morgen krijgen jullie dus enkele bladzijden uit de echte oude Cathechismus te zien!
Met onder elke tekst de hoogstpersoonlijke interpretatie en gedachtengang van een 6-jarige!



----------------------------------------------------------------------------
En morgen vanzelfsprekend alweer een grotere foto van 't raadsel.
Want ik word stilaan even wanhopig als jullie

Ik begin echt wanhopig te worden...



Ik heb nog maar 10 goede antwoorden! Van : Paul, Luk, Albert, Francois, Andromeda, Chrisje,  
Nand, Jan, Speelster en Viva!
Normaal zijn we op donderdag al aan 't dubbele of 't driedubbele aantal!
--------------
Yessssssssssss! Weer enkele meer! Mare, Lut, Thea, Nil, Corry, Klaproosje, Opapat, Derktje, Viv.L, Bomi, Rikavensis, William, Lange Lou en Dolfijn hebben het ook gevonden.
--------------------------------
En vanavond : de catechismusfoto's....

Ik maakte onlang in Brussel enkele foto's van mijn maat Luk achter een standbeeld. Ik wist dat Corry zich met die foto's ging kunnen uitleven. Ge moet maar eens gaan kijken wat ze er mee gemaakt heeft! Het is een echte PC-tovenares! Zalig gewoon!
https://blog.seniorennet.be/corrybosters/

Gisteren vertelde mijn schilder me een heerlijk verhaal.

Hij is een drukke zelfstandige met weinig tijd en al helemaal geen tuinfanaat. Dus had hij, om het kiezeltuintje voor zijn huis toch wat op te vrolijken, een namaak bolletje buxus gekocht. Hij had dat netjes in een bloempot midden in zijn voortuin gezet. Het leek net echt.

Zijn buurman, die wél een tuinliefhebber is, had hem al gevraagd hoe het kwam dat zijn buxusje er toch zo mooi bij stond. Mijn vriend - nooit verlegen voor een grap - had zijn buurman wijsgemaakt dat de plant in zo’n prachtige form was door het regelmatig toedienen van de juiste meststof (speciale buxuskorrels), het vaak bijsnoeien, en een goede verzorging.

Enkele dagen geleden was mijn vriend zich aan ’t klaarmaken om te gaan werken en hij zag door zijn raam de buurman zijn tuin verzorgen. De vriendelijke man stapte plots, (omdat hij weet dat mijn vriend echt heel weinig tijd heeft), over het scheidingsmuurtje, dwars door het kiezelveldje en begon heel zorgzaam de plastic buxus water te geven. Een vriendendienst. Elke goede buur zou zo’n eenzaam plantje wel ineens mee sproeien als hij dan toch zelf zijn tuin aan ’t verzorgen is nietwaar?

Dit lieflijke gebaar liet mijn vriend natuurlijk niet onberoerd, hij stapte buiten en vertelde de buurman dat zijn zo bewonderde buxus een plastic exemplaar was…

Goddank voor mijn schilder heeft zijn buurman een even gezonde zin voor humor. J

In de loop van de dag liet dit verhaal me niet los en ik vond zo’n plastic buxusje eigenlijk ook wel een geschikte “plant” voor de kale plekken in mijn daktuin, en de donkere plekjes in mijn hobbithol, waar echte planten toch niet gelukkig zouden zijn.

Dus toen ik in Antwerpen kwam, voor mijn wekelijkse shoppingtrip met mijn kameraad Nand, is het meer op een strooptocht uitgedraaid…

Gelukkig had gij zijn gsm bij en konden deze hilarische momenten weer vastgelegd worden om jullie mee te laten genieten…



"Nand! Náááánd! Schá-át? Waar zijt ge? Ik heb een paar kleinigheidjes gevonden..."



"Schat, ik zou ook nog graag die luchtbevochtiger meenemen, en dat boedha-fonteintje, en nog enkele dvd-kes..."

Mijn vrienden hebben echt wel pech met mij. Door mijn nek- en hoofdpijn kan ik niet lang zware voorwerpen dragen. Mijn vrienden zijn dus echt mijn lastdieren. De allerliefste muilezels die ge u kunt indenken!
Dus van hieruit een heel hartelijk en gemeend bedankje aan mijn lievelingsezel Nand, die zich vorige week ook al liefdevol suf gesleurd heeft met al de rommel die ik op de rommelmarkt van ’t Sint Jansplein vergaard had. En dus nu weer gebukt liep onder de plastic buxus-en, boedha's en luchtbevochtigers...J

Dat was vanzelfsprekend nog maar de eerste winkel die we vandaag bezochten...



"Ja, allemaal goed en wel! Maar waar gaat ge nu mijn zak haver hangen?!!! En na de volgende winkel krijg ik toch echt wel eerst mijn worteltje hé?..."
 

Donderdag 17 mei, is het wéér rommelmarkt lief dier van me! Eet al maar flink! J

alweer een groter deel...



en nog altijd alleen maar juist geraden door : Paul, Luk, Albert, Francois, Andromeda, Chrisje,  
Nand, Jan en Speelster!n, het echte voorwerp van mijn raadsel volgens mij echter wel...
-------------------------
Morgen nog een grore wanhoopspoging

Ik ging nog enkele waterplantjes extra kopen om Darwin toch zeker te beletten nog eens een uitstap buiten zijn vijver te maken. Maar in een plantencentrum is er toch zoveel verleiding...
Ik voel me er net als Eva in 't Aards Paradijs!
Het is geen appelboom geworden maar ik heb wel gebeten in de Erwtenplant en de Druivelaar...









Met dank aan mijn maat Luk, voor 't nemen van de foto's en 't mee helpen sleuren met kilo's en kilo's potgrond.

weer iets meer van 't mysterie opgelost...



... hoop ik!

 Bravo aan de goede oogjes van  : Paul, Luk, Albert, Francois, Andromeda en Chrisje!

Ik was van plan om naar 't tuincentrum te vertrekken om de druivelaar, waar ik al jaren van droom, te gaan kopen. Ik wou dan ook ineens bloempjes - petunia's of viooltjes ofzo - meebrengen, om zoals elk jaar in mijn mooiste terrasbloempot te planten.
Maar net op tijd merkte mijn echtgenoot op : "Hebt ge al gezien wat een schone bloemekes er in de aardbeienpot groeien?!"
Ik antwoordde : "Jamaar, dat is 't onkruid dat er deze winter in gegroeid is!"
Maar toen bekeek ik die plant eens goed, en inderdaad hij is echt mooi. En wat is "onkruid"?
"Onkruid" is toch alleen maar "onkruid" omdat wij mensen dat zo noemen?! Waarom zou dit plantje dan geen recht van bestaan hebben? Het vraagt niets, trekt dapper zijn plan, het eist veel minder zorg dan een geplante bloem, en is in mijn ogen even waardevol als alles wat leeft en groeit en bloeit.
Dus dit jaar, geen viooltjes in mijn mooiste pot, maar wel mijn dappere, trouwe "onkruid" met zijn fijne purperen bloempjes!
En de wilde klimop, in 't gezelschap van zijn veelsoortige onbekende broertjes, mag ook in de groene bloempot verder groeien en bloeien.
Wat een bezuiniging van werk en centen toch weer!



Mijn schitterend purper "onkruidje".

En er is ook altijd iemand in de buurt om me te troosten natuurlijk...
Zij het dat hij een ietwat pikante opmerking ook nooit kan nalaten...



Ter attentie van Phineas : "Jongeske, het regent nu, laat de natuur haar werk doen.
Zij zal mijn bloempotten en terras wel schoonspoelen. En hopelijk uw grijze stoffige pels ook.
En een klein beetje beleefdheid tegenover uw voederstermoeder zou niet misstaan.
Ge schijnt u precies niet te realiseren dat er nog andere mensen mijn blog lezen!
Wat moeten die wel van mij gaan denken? Dat ik nooit kuis ofzo?
Gedraag u in 't vervolg, of 't is gedaan met die "Friskies met kalkoen" en 't wordt terug "Kittekat met kip", en dat gaat ge een stuk minder plezant vinden!"

Belofte maakt schuld... Hier is ze dan, de iets grotere foto.
Want enkel Paul, Luk, Albert, Francois, Andromeda en Chrisje hebben het nog maar juist geraden...



Morgen dus nog maar weer een groter deel laten zien zeker?...

29. Een Siswattil.

Het enige aspect van schoolgaan dat me echt boeide was het leren lezen. Ik wou boeken kunnen lezen! Dringend. Dat project vlotte dan ook vrij goed. Het eerste jaar moesten we een abonnement nemen op “Do-re-mi”, vervolgens werd dat “Zonnekind”, “Zonnestraal” en “Zonneland”.  Ik begreep wel dat “Nonkel Fons van Averbode” ook iets moest verdienen maar échte boeken vond ik die tijdschriftjes toch niet. Dus abonneerde ons ma mij op een ander schoolboekje : “Historische Verhalen”. Maar dat bleek helemaal een ramp! De meest mistroostige verhalen, droog als gort, zonder ook maar één prentje. Over allemaal al lang dode mensen. Nee, zo had ik me een boek ook niet voorgesteld.

De redding zou pas komen toen ik wekelijks een aflevering van “Vlaamse Filmkes” kreeg. Spannende verhaaltjes en heel afwisselend van genre. Echte avonturen. Mijn jongenszieltje leefde weer op! Toch kreeg ik toen al in de smiezen dat ik later best mijn eigen verhalen zou gaan schrijven, want echt mijn volle goesting waren die boekjes toch ook nog niet. Reeds op jonge leeftijd zou ik dan ook al in de weer gaan met dagboeken. Ik heb er dan nu ook een kast vol…

Maar eer we zover waren moest er eerst nog een andere taal geleerd worden.

Reeds vanaf het tweede studiejaar was het zover. De eerste les Frans!

Ik vergeet de eerste pagina uit dat boek nooit meer. “Pierre va ramer” en een zin waar het woord “usine” in voor kwam. Alweer geen prentjes dus, en we wisten van toeten of blazen wat die vreemde woorden wilden zeggen. De juffrouw weigerde ze te vertalen omdat dat zogezegd “ons taalgevoel zou aanscherpen”… Bij kinderen van 6 jaar…

’s Avonds thuis liet ik ons ma het boek zien en ze viel bijna achterover. Het woord “usine” had voor haar geen geheimen omdat onze pa een “fabriek” had. Maar wat “ramer” wou zeggen wist ze ook niet. Een Frans woordenboek hadden we niet in huis dus werd aan de buren gevraagd wat het raadselachtige “ramer” kon betekenen. Niemand wist het. Allemaal volwassenen uit een stad waar tot voor enkele decenia nog veel Frans gesproken werd stonden met hun mond vol tanden! Zo’n dagelijks woord bleek het dus niet te zijn. Uiteindelijk kwamen we erachter dat “ramer” “roeien” betekende. De volgende dag op school deelde ik mijn nieuwe kennis direct met mijn arme, al even “geboulverseerde” collega’s als ik, wat alweer niet in goede aarde viel bij de leerkracht. Weeral straf dus. Alle hoeken van de kamer heb ik destijds gezien. J

Vanzelfsprekend moesten we op een nonnenschool ook leren bidden in ’t Frans. De “Weesgegroet” en de “Onze Vader” ratelden we op den duur vlot af. Alweer als automatische bidmachientjes. We verstonden er geen woord van, maar van dat gebed in ’t Nederlands begrepen we ook geen snars, dus daar maakten we ons niet druk over. Het resultaat was wel dat ik jarenlang aan iedereen gevraagd heb wat “een siswattil” in godsnaam nu wel was. Niemand heeft mij daar ooit op kunnen antwoorden. Tot er op de duur toch eens iemand vroeg : “Kind, waar hebt ge dat woord toch vandaan gehaald?” Waarop ik spontaan het “Onze Vader” in ‘t Frans begon af te ratelen en dat gebed eindigt dus met dat vreemde woord “een siswattil”. De vrouw schoot in een lach en sprak de eindzin langzaam en articulerend uit : “Ainsi soit-il.” Ze vertaalde het als : “Het zij zo”. “Amen”.

Tot mijn grote ontzetting bleek “een siswattil” dus niet eens te bestaan! Weer een illusie armer.

Het moeilijke Franse leerboek was een domper op de toch al karige schoolvreugde, maar wat nog veel dramatischer was was dat het tot een zeer ongelukkig “Eerste Communie”-kado zou leiden. Voor ’t eerst zou me “oorzaak en gevolg” duidelijk gemaakt worden… Maar dat verhaal is voor later.

Ik moet er hier zeker niet bijvertellen dat Frans nooit mijn lievelingstaal is geworden?



Mijn zesde verjaardag, 9 oktober 1963.

Francois mailde me over deze foto op dat hij vond dat mijn ogen toch zo droef stonden
hoewel een verjaardag toch een fijne dag zou moeten zijn.
Maar deze foto is genomen net na de eerste maand van mijn eerste studiejaar,
in de tijd dat het pesten over mijn mager zijn op volle toeren draaide.
Je weet nog wel, de toestanden die ik beschreef in de vorige aflevering van
mijn jeugdverhaal. Het was een trieste tijd.
Vandaar dat ik denk dat ma en ik op deze foto zo pips kijken.
Trouwens hier zien jullie ineens eens mijn schooluniformpje.
-------------------------------------------------------------------------------------
Morgen zeker een grotere foto van 't fotoraadsel want iedereen zit vreselijk op 't verkeerde pad!

Niet iedereen heeft het in huis, maar iedereen kent het zeker!



Als je geraden hebt welk voorwerp dit is stuur me maar een mailtje.
Zet je antwoord aub niet onder reacties of in 't gastenboek, om de pret van de andere zoekers niet te bederven!
In de loop van volgende dagen toon ik, als steeds, grotere delen van de foto voor wie het nu nog te moeilijk zou vinden...
------------------------
Als eerste opgelost door Paul en Luk!
-----------------------
En morgen... een nieuwe aflevering van mijn jeugdherinneringen!

Een portretje van Laathi, mijn meest timide poes.
Kijk vooral naar de mooi doorschijnende lens van haar oogje.



En morgen... morgen krijgen jullie een nieuw fotoraadsel!
Mijn hersentjes hebben deze week, samen met mijn pols, mogen rusten. Maar nu zijn alle onderdelen opnieuw in form, dus... is de vakantie voor jullie brein ook voorbij!

Ik heb een bloempje gefotografeerd op het Begijnhof in Turnhout voor Bieke.
Deze vrouw verdient het wel eens om in de bloemen gezet te worden voor al het werk dat ze voor zwerfpoezen en verlaten babypoezen doet in haar opvangtehuis "Den Dierenvriend"!



Als je iemand weet die graag een poesje zou adopteren,
wip dan zeker eens binnen op https://blog.seniorennet.be/dendierenvriend

De voorgeschiedenis van deze foto's, en mijn originele "gezaag" tegen ons ma en onze pa, kunnen jullie lezen in aflevering 23 van mijn jeugdherinneringen.
De cijfers op de tegeltjes geven aan welke afstand ge in de tunnel reeds afgelegd hebt.









Met dank aan mijn kameraad Nand voor de plezante fotokes!

De voetgangerstunnel onder de Schelde. De hoogstpersoonlijke Kalvarieweg uit mijn jeugd... zoals jullie reeds konden lezen in aflevering 23 van mijn jeugherinneringen.
Hieronder enkele foto's van mijn 572 meter lange kwelgeest. Een tunnel waar destijds voor mijn korte beentjes maar geen eind aan leek te komen.



Het hoekige linkse gebouw is hem!



Met de rode pijltjes heb ik aangeduid waar de tunnel begint en eindigt.



Met de grote lift naar beneden...



... en uitstappen op een diepte van 31m.



Ge ziet, ik zuig het niet uit mijn duim hé! Hij was lang! Héél lang...



... en eindeloos saai...



Maar de roltrappen hebben me wel altijd gefascineerd...







Dit was de teller die het aantal personen telde die gebruik maakten van de tunnel.
Mijn kameraad Nand vertelde me, toen hij deze foto van me nam, dat hij als kind met zijn hand voor de teller wuifde om hem extra de hoogte in te jagen. Maar ik deed dat ook altijd!!!
Stel u voor, nu plannen ze in Antwerpen een grote brug over de Schelde omdat ze denken dat die tunnel door zoveel volk gebruikt wordt!!! Maar dat waren wij!!!
Wij zijn dus de oorzaak dat de stad miljarden gaat uitgeven voor de Lange Wapperbrug...
Vertel het aub niet aan de burgemeester
---------------
Morgen een stripverhaal over mijn lijdensweg!