Fotoraadsel 205 - foto 2

We zullen na deze twee weken eens een ander publiek, dan de bouwvakkers onder ons, aanspreken...
Ik heb toch weer zoiets moois gevonden...



Geniet ervan! Veel succes maar nog veel meer plezier!

Ik word de laatste maanden letterlijk overspoeld door werk... Rotwerk.
'k Ben al blij dat ik al die reisverhalen klaar heb liggen en dat mijn poezen braaf poseren zodat ik die spullen op mijn blog kan plaatsen want om zelf dingen te maken is er gewoon geen tijd en wegens oververmoeidheid ook geen energie om iets creatiefs te doen als schrijven. Niet dat er niet veel te vertellen zou zijn...

Maar ik schrijf niet graag over mijn "werk". Omdat er zoveel onbegrip is voor mijn jobke. Het woord "huisbaas" werkt bij vele mensen wrevel op en wordt onmiddellijk in verband gebracht met "huisjesmelkerij".
Vréselijk vind ik dat. Het eindigt altijd met pijn als een semi-onbekende mij vraagt : "En wat doet ge nu zoal? Nu ge gestopt bent met uw winkel?" Ik antwoord dan naar waarheid : "Als zelfstandige kan ik momenteel niet van een pensioen genieten dus tijdens mijn werkjaren heb ik de eigendommen die ik van mijn ouders ging erven goed verzorgd en die appartementen systematisch netjes gerenoveerd zodat ik nu een inkomen heb. Ik verhuur dus enkele appartementen. En roefel, de allereerste reactie die ge dan krijgt : "Ah! Ge zijt dus een huisjesmelker!"
Ik word dan rood van ergernis, groen van colère en achteraf lijkwit van tristesse. Precies of alle "huisbazen" zijn van 't zelfde soort?! Túúrlijk bestaan er huisjesmelkers! Jammer genoeg heb ik er in de loop der jaren al verschillende leren kennen. Maar er bestaan ook héél veel andere eigenaars die wél hun job ter harte nemen.

Ge hebt twee soorten eigenaars. Ofwel mensen die huizen beroepshalve verhuren (en waarvan sommige hun eigendommen in kleine hokjes verdelen om zo veel mogelijk centen binnen te rijven) ofwel mensen die huizen ongewild "in hun bakske" geschoven hebben gekregen. Ouderlijke huizen die geërfd worden, uw eerste eigen huis dat te klein werd en dat ge niet weg wou doen want "dat zou nog wel eens van pas kunnen komen voor als we oud zijn en terug kleiner willen gaan wonen", etc, etc,...
En voor ge het weet hebt ge drie of vier huizen te beheren met alle mogelijke kosten en moeilijkheden vandien. Weinig mensen kiezen er nog spontaan voor om een huis te kopen als belegging. Degelijke huurders vinden is in deze tijd een drama.
Dit is wat er deze week in het tijdschrift Trends stond. Ik kan ze alleen maar bijtreden.



Ik ben ’t stilaan beu om over mijn werk te zwijgen. Ik ben ook echt moegetergd door huurders-bedriegers, door de laksheid van het gerecht, de overheid en de politie. Ik wil het eindelijk eens opnemen voor de eigenaars die wél hun uiterste best doen om hun huizen netjes in orde te houden, goed voor hun huurders proberen te zorgen en die hun eigendommen beheren en onderhouden als "goede huisvaders", in mijn geval dan als "goede huismoeder". 't Moeten niet altijd de rotzakskes zijn die door de media in de schijnwerpers gezet worden.

Net zoals overal zit er kaf tussen 't koren, zowel bij huurders als bij eigenaars. Ge hebt er goede en slechte, vuile en nette, valse en eerlijke, verantwoordelijke en onverantwoordelijke. Ik ken voorbeelden te over van beide. Ik heb er zelfs destijds een boekje over geschreven maar ik kan noch wil het uitgeven want dan zou er weer een hele polemiek ontstaan over racisme, discriminatie - en wat er nog allemaal met zijn haren zou bijgesleurd worden - en waar het eigenlijk helemaal niet om draait. Want wat ik ondertussen geleerd heb is dat de mensen met het sjiekste of netste voorkomen de meest geraffineerde oplichters kunnen zijn en dat diegenen met de piercings of de tattookes eigenlijk heel eerlijk en lief kunnen zijn.

Het was gewoon een bundel schrijfsels met uit het leven gegrepen anekdotes over eigenaars en huurders en wat ze met mekaar meemaken. Soms schrijnend, soms pure horror, dikwijls ook grappig.
Maar in deze tijd van "political-correctness-tot-in-'t-absurde" is er voor zo'n werkje geen bestaansrecht meer. Het zij zo. Als de mensheid zijn kop in 't zand wil steken dan moet hij dat maar doen. En dan uiteraard de wereld maar door 't oogpunt van zijn gat bezien. If that's what they want...

Aangezien de voorraad "Jeugdherinneringen" die ik klaar had liggen momenteel uitgeput is - ooit schrijf ik er misschien wel weer eens aan verder want er moeten eigenlijk nog veel verhaaltjes tussen geplaatst worden over herinneringen die zich tijdens 't schrijven niet chronologisch aandienden - ga ik nu af en toe een glimp over de immo-wereld tonen. Als ik er de moed en de tijd voor vind.
Waargebeurde verhalen die ikzelf, of mijn vrienden-collega's, hebben meegemaakt. Noodgedwongen zal ik moeten censureren en vanzelfsprekend zal elke persoon die in de verhalen voorkomt onherkenbaar gemaakt worden. Ah ja, de fameuze wet op de "schending van de privacy"...
Ik heb net een huurder van 75 jaar oud (!!!) achter de rug die aan zijn 8ste opgelichte eigenaar toe is maar die toch door de wet beschermd wordt ondanks het feit dat hij overal ravages achterlaat, geen huur betaalt, en zelfs onder valse namen abonnementen op nutsvoorzieningen verkrijgt. En daar is allemaal niets aan de doen. De politie zegt dan gewoon : "Dat is een burgelijke zaak madammeke, dat is niet strafrechtelijk, daar kunnen wij niks aan doen." Ga dan maar weer naar de vrederechter en hoor die zeggen : "Daar kunnen we niks aan doen want uw huurder heeft zich zelfs niet eens op 't adres van zijn gehuurde appartement gedomiciliëerd, dus wij hebben geen mogelijkheid om hem een dagvaarding te sturen..."
Ras, kleur, leeftijd. 't Heeft allemaal geen belang. Oplichters vind ge in alle klassen of leeftijden. Ik heb er het laatste jaar meegemaakt van 35, 60 en 75 jaar... Allemaal blanken. Met een pico bello uiterlijk. En héél goede verhaaltjes.

Een contract naleven is er in deze tijd niet meer bij. Valse namen worden gebruikt alsof 't hoeden zijn die verwisseld worden. Er wordt gelogen en bedrogen, verhaaltjes verteld die medelijden opwekken zodat ze hun waarborg iets later mogen betalen. Tot ze in 't appartement wonen en ze u vierkant uitlachen dat ge naar die borg kunt fluiten... Ge had hun maar niet moeten geloven.
Trouwens wat betekenen twee maanden borg als uw appartement na 't verlaten van de huurder afgebroken is? Ge geeft een goed in iemands handen ter waarde van 100.000 euro en dan krijgt ge (áls ge ze krijgt) 1.000 euro op een geblokkeerde rekening om de waarde van uw eigendom te dekken. Dat is toch totaal niet in verhouding?

Huurders hebben alle rechten, eigenaars hebben er geen. Een voorbeeldje : Zo lang er iemand van 't gezin dat in uw eigendom woont zwanger is moogt ge ze niet hun opzeg geven. Ook niet als ze al maanden niet betalen. En geloof me, in sommige gezinnen is er altijd wel eentje zwanger, is 't niet de moeder dan is 't een van de dochters. En ondertussen lekker gratis wonen...

Ge hebt mensen die een sjiek appartement huren en de parket en de binnendeuren uitbreken om die in de open haard op te stoken. De eigenaar merkt pas iets op als de andere bewoners klagen omdat... de houten trapleuningen beginnen te verdwijnen....

Straffe verhalen genoeg dus. En de tijd om braaf te zwijgen moet maar eens voorbij zijn.
Gelukkig zijn er ook geestige verhalen bij. Althans om te lezen, niet zozeer als ge ze zelf moet meemaken. Want wat te denken van een gezin dat de kastdeurtjes van de keuken eraf haalt en vervangt door gaas om de keukenkasten om te toveren in... kippenrennen.
Ah ja, uw eten zet ge toch in een kast en een kip is toch eten?

Dus de opvolger van “Mijn jeugdherinneringen” zal tijdelijk  “Het leven zoals het is : De huisbaas" worden.

Op deze manier zult ge zeker begrijpen waarom de zin tot lachen mij wel eens vergaat, en waarom ik soms te moe ben om iets creatiefs te doen en op sommige dagen maar wat foto’s of filmpjes van YouTube op mijn blog laat verschijnen.

De bedoeling van deze nieuwe reeks is alleszins níet om discussies over huurders en eigenaars te starten. De bedoeling is een inkijk te geven in een job die door veel mensen onderschat wordt en die meestal doodgezwegen wordt omdat er zoveel negatiefs over huisbazen vertelt wordt. En vooral natuurlijk om verhaaltjes te kunnen laten lezen die misschien hier en daar een glimlach op een gezicht toveren…

Dus binnenkort af en toe een aflevering van : “Het leven zoals het is : De huisbaas."
Ik hoop dat jullie meer plezier gaan beleven aan't lezen dan dat ik er aan heb overgehouden met ze te beleven.

Voor wie "Mijn Jeugdherinneringen" nog eens graag herleest : klik op de foto van  mij als kind, bovenaan mijn blog in de linkerkantlijn.

Vorige week had ik al in de mot dat ik de volgende zondag toch weer geen tijd zou hebben om een nieuwe fotoreeks voor een raadsel te maken, dus ben ik toen een beetje vooruitziend geweest.
Wie niet sterk is (of geen tijd heeft) moet slim zijn.
Ik heb gewoon de vorige raadselfoto gehalveerd en over twee weken gespreid. Dus vorige week hadden we de vijs... en nu dus... de plug!



Opgelost (soms met veel rommelen in gereedschapskisten tussen plakkerige siliconentubes...) door Viva, Ron, Rita, Renee, Rudy, Kathleen, Luk, Klaproosje, Opapat, Wim, Marleen, Nand, Steven, Lange Lou, Geert, Kaatje, Andromeda, Dolfijn, Veveke, Utta, Jan (inderdaad gisteren vergeten te vermelden), Chris, Yvette, Speelster, Fernanda, Mieke, Vif, Sus, Nilleke en Moederke Melanie!!

En morgen écht iets totaal anders.

Allez komaan, maak het niet moelijker dan 't is. 't Is maar een kort woordje dat we zoeken.



Reeds opgelost door Viva, Ron, Rita, Renee, Rudy, Kathleen, Luk, Klaproosje, Opapat, Wim, Marleen, Nand, Steven, Lange Lou, Geert, Kaatje, Andromeda, Dolfijn, Veveke, Utta, Chris, Yvette, Speelster, Fernanda en Mieke!

Gisteren leek het wel een gezichtje met een forse neus, vandaag lijkt het op een vliegtuigje...
Maar "schijnen", "blijken", "lijken" ... is natuurlijk niet genoeg. Wat is het?



Viva, Ron, Rita, Renee, Rudy, Kathleen, Luk, Klaproosje, Opapat, Wim en Marleen!
Nand, Steven, Lange Lou, Geert en Kaatje hebben zich alvast niet laten misleiden door de opmerking die ik bij de oplossing van 't vorige raadsel plaatste...

Dinsdag, 14 juli 2009.

Costa Luminosa, op zee.

5. Boot Babylon.





Voilà, en zo zit een nachtmens hier midden-in-de-nacht van de middernachtszon te genieten....



... en een paar uur later wordt zo'n nachtmens dan met nog grotere wallen onder zijn ogen wakker...

Vandaag konden we genieten van een welkome rustdag. Die begon met een ontbijt in ’t Samsara restaurant. ’t Was de eerste keer dat we er rustig de tijd voor namen om eens in ons eigen sjiek restaurant te gaan ontbijten en dat was zalig! Die rust! Niet tussen hopen mensen aan een buffet moeten aanschuiven maar van de menu kunnen kiezen en aan tafel bediend worden. Een mens zou er elke dag de tijd voor moeten kunnen nemen. Vervolgens in de zon op ons terrasje zitten schrijven. Dat terras heeft veel geld gekost maar dat rendeert tenminste onverwacht goed. Het heeft een ruim uitzicht omdat de borstwering uit plexiglas bestaat en het heeft knusse tegen de wind beschutte hoekjes. Soms in een dikke trui, soms gehuld in een dekentje, voetjes op de tafel, Pandora op schoot en typen maar. Zalige momenten… Of beter gezegd : zalige halve nachten.

Tegen de middag kregen we onze duo-massage die in ons “Samsara-pakket” inbegrepen is en ook dat was best geestig. Eerst een energetische voetwassing met keien. Wat mensen toch allemaal uitvinden om u voor de gek te houden… Fascinerend… Daarna tegelijk gemasseerd worden, binnen ’t kwartier hoorde ik Paul zachtjes snurken. Op ’t einde legden ze onze handen in mekaar (ik was zo groggy dat ik niet besefte dat ik Paul zijn hand vast had en ik me serieus zat af te vragen waarom die masseur nu mijn hand begon te strelen) plots weerklonk er een zacht een gong (ik vreesde al dat ik terug een muziekwinkel had), vervolgens werden langzaam onze ogen van hun maskertjes ontdaan en waren we terug welkom in de echte wereld.

En écht was hij. De massage was dan wel gratis maar nu kregen we de te verwachten verkoopspraatjes. Onze oude lijven bleken met de minuut in slechtere staat te verkeren en hadden dringend behoefte aan een eindeloze rij producten. Kortom we hadden allebei ’t gevoel of we ter plekke gingen desintegreren als we niet  dringend gingen ingrijpen. Uiteindelijk hebben we er toch maar voor gekozen om onze portemonnee niet te laten desintegreren en hun hun wonderlijke smeersels op basis van algen en meer hocus pocus te laten houden. Hun glimlach was plots nog iets plastieker dan voorheen.

Nog even onze gammele lijven laten nagenieten op ons terrasje en dan opnieuw de Samsara opgezocht voor een uitgebreid middagmaal. Als de lijven dan toch aftakelen kunt ge er ondertussen maar best van genieten ze nog rap met lekkere dingen vol te proppen vind ik.



De rust in het Samsara-restaurant.

Tijdens ’t eten passeerden we de Lofoten eilanden.  Kortom een maaltijd die een lust voor mond en oog was. Alhoewel voor mond… Ik vroeg tandenstokers en ze beweerden dat niet te bezitten. Eerst dachten we nog dat ze ons niet begrepen - een heel gewoon euvel hier in Boot Babylon, waar iedereen alle talen door mekaar spreekt, zowel personeel als gasten. Maar nee, ze wisten best wat we vroegen maar bezaten het niet. Ongelofelijk. Zelfs in de goedkoopste frituur zoudt ge nog een tandenstoker kunnen krijgen en hier niet?! Zouden dan al hun gasten al aan valse gebitten toe zijn? Dus als ik ’t goed begrijp zijn wij de enige met goede tanden maar met aftakelende lijven? Moet kunnen.



De passage van de Lofoten...

Na de maaltijd liepen we terug naar huis door een van de eindeloze buffetrestaurants en plots kwamen we terecht in een stoet van gehaaste senioren die ineens allemaal verdacht mobiel waren ondanks hun hulpmiddelen. Alweer een kudde lemmingen vastberaden op weg naar een onbestemd doel. Tot we zagen wat het doel was… Er was net een buffet met taartpunten, gebakjes en andere zoetigheden geopend! Iedereen had duidelijk op wacht gestaan om toe te slaan. Voornamelijk onze gepensioneerde noorderburen schenen hier op gefocust te zijn. ’t Grappige was wel dat ze bij elke soort taart eerst aan de kelner vroegen of de lekkernij toch zéker zónder suiker was bereid. Mensen zijn vreemde wezens. Overbodig te zeggen dat we op deze manier dan zelf ook per ongeluk aan ons vierde dessert van de dag geraakt zijn… Het lijf is toch om zeep, dus…



De snelbuffet-restaurants na de taart-rush.

In de brievenbus van onze kajuit stak een “Poolcirkel-diploma”. Echt een ding om in te lijsten en boven uw bed te hangen… Ge moest er zelfs nog uw eigen naam op invullen…

Maar het laat je wel even nadenken, we gaan binnenkort toch wel vrij dicht bij de Noordpool terechtkomen. Vandaag begint trouwens de middernachtzon. We zullen de eerstvolgende vier dagen de zon niet meer zien ondergaan, maar dat neemt niet weg dat ze wel achter de wolken kan verdwijnen. Maar donker wordt het niet meer. Benieuwd wat dat fenomeen nu weer met de resten van mijn gammele lijf gaat aanvangen.

De rest van de dag doorgebracht met zitten schrijven en ondertussen fijn afgetekende wolkskes als Japanse pentekeningen bewonderd. De zichten zijn prachtig, zelfs al is ’t soms niet meer dan water en wolken. Mijn batterij leeg getypt - als ik Pandorake ingeplugd laat dan blíjf ik gewoon schrijven. Ik ken mezelf - daarna nog een beetje gaan sauna-sudderen en vervolgens alweer het aftakelende lijf van wat extra cholesterol gaan voorzien.

... laten windjes!
Kijken!!! Met de neus toe weliswaar.

Geen tijd om alle mails persoonlijk te beantwoorden momenteel... Sorry. Dat betert wel terug.
Maar 't is alleszins niet de siliconenspuit zoals zovelen menen te zien...



Alvast opgelost door Viva, Ron, Rita, Renee, Rudy, Kathleen, Luk, Klaproosje, Opapat, Wim en Marleen!

Zoals Marleen, Fernanda en Mieke reeds juist geraden hadden zat Irma op de Lambermontplaats in Antwerpen. In de zomer wordt daar elke laatste zondag van de maand een kunstmarktje gehouden : Lambermontmartre.
Je ziet er schilders aan 't werk maar de nadruk ligt wel vooral op de verkoop en de zuiderse sfeer. Over twee weken hebben jullie nog eens de kans de sfeer hier te gaan opsnuiven. Een ideale gelegenheid om de buurt rond het Museum van Schone Kunsten eens te gaan bewonderen. Met zijn vele terrasjes en trendy restaurants... Een klein stukje Zuid-Frankrijk midden in Antwerpen.













Meer foto's in 't album op :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/Lambertmontmartre?authkey=Gv1sRgCKKUgv2qi_zP5QE#

Volgende poging, want 't is weer door "ongekend groot succes" door niemand opgelost.
En ge kent het zo goed... Allemaal... Echt waar...

Soms komt er toch nog wel eens iets binnen dat mijn dag echt goed maakt...
Sorry geen tijd om te vertalen. Ge zult de boodschap echt wel snappen bij de laatste zin.


In case you missed it on '60 Minutes',
this is what Andy Rooney thinks about women over 40: 

As I grow in age, I value women over 40 most of all. Here are just a few reasons why: 

A woman over 40 will never wake you in the middle of the night and ask, 'What are you thinking?' She doesn't care what you think. If a woman over 40 doesn't want to watch the game, she doesn't sit around whining about it. She does something she wants to do, and it's usually more interesting. Women over 40 are dignified. They seldom have a screaming match with you at the opera or in the middle of an expensive restaurant. Of course, if you deserve it, they won't hesitate to shoot you if they think they can get away with it. Older women are generous with praise, often undeserved. They know what it's like to be unappreciated. Women get psychic as they age. You never have to confess your sins to a woman over 40. Once you get past a wrinkle or two, a woman over 40 is far sexier than her younger counterpart. Older women are forthright and honest. They'll tell you right off you are a jerk if you are acting like one. You don't ever have to wonder where you stand with her. Yes, we praise women over 40 for a multitude of reasons. Unfortunately, it's not reciprocal. For every stunning, smart, well-coiffed, hot woman over 40, there is a bald, paunchy relic in yellow pants making a fool of himself with some 22-year old waitress. Ladies, I apologize. 

For all those men who say, 'Why buy the cow when you can get the milk for free?', here's an update for you. Nowadays 80% of women are against marriage. Why? Because women realize it's not worth buying an entire pig just to get a little sausage! 

And now for something completely different...
't Is niet schoon, maar wel nuttig. Gelijk ik dus.



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Dat was geen simpele bevalling deze week. Ge zijt ze lang kwijt geweest hè.. uw vijs?..
Maar 't leven is eigenlijk een stuk plezanter met een vijs minder.



Alleszins Speelster, Rita, Luk, Marleen, Steven, Lange Lou, Andromeda, Vera, Kaatje, Geert, Dolfijn, Nand, Klaproosje, Redpoppy, Jan, Vifke, Maria, Lisette, Chrisje, Nadine en Mieke, Opapat, Sus, Utta en Fernanda kunnen nu terug over hun volledige collectie vijzen beschikken. Dat zouden er vijf in aantal moeten zijn.

En morgen zoeken we weer iets totáál anders!