Jawadde, ze kunnen toch echt wel "onbeleefd" zijn. Vorige zondag kwam ik thuis en vond één van mijn babyvissen dood aan 't wateroppervlak drijven. Ik viste het beestje uit het aquarium en legde het te drogen op een bierviltje om 't later eens uitgebreid te fotograferen om te zien wie het nu juist was. Ik dacht namelijk dat het toch mijn kleine ex-gehandicapte was maar ik wou zekerheid. Ik was ook van plan die zielige twee centimeter vis te begraven. Uiteindelijk had het dier een half jaar van mijn leven gedeeld. Serendipity lag rustig boven op mijn bureau te slapen en ik ging vijf minuutjes naar buiten om een sigaret te roken, en toen ik terug kwam... was mijn mormeltje opgevreten en zat Dipity genoeglijk haar snorharen te likken na 't verorberen van deze kleine "amuse-gueule"... Een voorgerecht is nooit weg moet ze gedacht hebben. Van eerbied voor de doden gesproken... En van mijn "Hertals CSI"-praktijken komt dus ook niks terecht.

Deze film van You Toube mag noch Irma, noch Phineas ooit te zien krijgen...

Voor zij die nog zoekende zijn...

Reeds opgelost door Klaproosje, Leentje, Andromeda, Corry, Ron, Speelster, Luk, Fred, Rudy, Kathleen, Ann, Walter, Piet, Geert, François, Ritje, Steven, Fernanda, Chris, Vif, Opapat, Viva, Lange Lou, Dolfijn, Marleen, Paul, Mieke, Jan en Mare! 

Goed geraden Yvette! Dinsdag was een bewogen dag omdat ik dan Re-Naissance mocht gaan afhalen bij Gérard Di-Maccio. Ze had een paar weken in de kunstenaar zijn atelier gestaan om bijgewerkt te worden omdat ze tijdens de twee maanden dat ze in Antwerpen op straat had gestaan - tijdens de Elephant Parade - lichtjes beschadigd was geraakt.

Er valt veel over de avonturen van Re-Naissance en over hoe ze - totaal onverwacht (jaja, echt waar) toch bij mij terecht gekomen is. Zo vlug ik tijd heb ga ik 't hele verhaal eens uitschrijven. Maar hier alvast enkele foto's van de overtocht van mijn olifantje! Ik wou haar graag delen met mijn vrienden en daarom had ik niet beter gevonden dan hen uit te nodigen haar mee te gaan ophalen en er een foto-sessie rond te bouwen.

We zijn dus met een zeer enthousiaste bende bij Gerard aangekomen die ons met open armen, thee en taart verwelkomde.

Hier staat ze nog op Gerards werktafel in zijn atelier...

Ik had graag enkele foto's van haar genomen in de vrije natuur dus stelde Gerard voor haar "even" in zijn tuin te laten poseren... En zo gauw we haar het atelier uit droegen brak de zon door... In het bos kwam ze prachtig tot haar recht, dat zullen jullie over enkele dagen wel zien.

Allemaal op een rijtje : Gérard Di-Maccio, naast Re-Naissance's overgelukkige "baasje", en de andere "dragers" : Fernanda, Jan, Nilleke, Mare en Nand.

 Arme kleine Fernanda. Zelf amper 40 kilo wegen en dan toch meesleuren aan een olifant van 60 kilo... 

Gelukkig heeft Paul meer een postuur om olifanten te dragen, en... was onze voordeur net breed genoeg...

Eens binnen werd ze letterlijk langs alle kanten bewonderd!

Hopelijk vind ik binnenkort tijd voor het hele verhaal vanaf het begin uit te schrijven met nog veel meer geestige foto's van mijn prachtig diertje. Nou ja, -"tje"...

Niet vergeten... de teller tikt... We zijn bijna aan de 200.000ste bezoeker en je weet welke verrassingen gasten nummer 200.000 tot nummer 200.010 te wachten staan...

En als je 't vergeten moest zijn ga dan even naar 't tweede berichtje van 26 november (via 't archief) om je geheugen op te frissen!

Vanavond ben ik foto's gaan nemen voor Tsjip om op hun website te zetten om hun nieuwe single "Voorbij" te promoten. Niet makkelijk om met mijn klein apparaatje met zijn ellendige flits redelijke foto's in een donkere bruine kroeg te nemen... En de jongens zijn dan ook niet bepaald professionele fotomodellen, ze zetten liever de boel op stelten dan te poseren. Persoonlijk vind ik 1 rustige olifant toch simpeler om te trekken.

De derde... voor wie het nog nodig heeft...

Want Klaproosje, Leentje, Andromeda, Corry, Ron, Speelster, Luk, Fred, Rudy, Kathleen, Ann, Walter, Piet, Geert, François, Ritje, Steven, Fernanda, Chris, Vif, Opapat, Viva, Lange Lou, Dolfijn, Marleen en Paul hebben het al met hun ogen toe opgelost!

En waarom was er nu gisteren toch weer geen tijd om te schrijven?...

Wat kunnen we toch voor iets belangrijks in de camionette geladen hebben dat iedereen dat moment op foto wil vereeuwigen?...

En wat zit Paul hier zo zorgvuldig vast te snoeren?...

En voor welke reden is Irma alweer in de drank gevlogen?...

Dat zien juillie morgen wel!

Aangezien 't vandaag weer een zéér drukke dag was (wat de reden hiervan was komt ge morgen of overmorgen wel te weten. Met foto's natuurlijk...) heb ik niet de tijd of de energie om op alle fotoraadselmails te antwoorden. Ik heb enkel de mensen gemaild die 't verkeerd hebben geraden om hun wat op de juiste weg te helpen. Nu deze hectische - maar heel plezante - dag voorbij is ga ik in mijn bedje kruipen want ik ben steen-beton-kiezel-rots-dood-MOE. Dus hieronder maar even een berichtje dat ik vorige week al klaarmaakte.

------------------------ 

Voor de vogeltjes... een buffet in ware 5-sterrenstijl! Aangezien het een moeilijke winter voor de vogels gaat worden heb ik op een oude tuinbank een voederplaats ingericht. De eetballetjes in netjes kan je gewoon in supermarkten kopen, de losse zaadjes die op de bank liggen haal je in een dierenwinkel. Je kan er ook walnoten bijleggen die nog over zijn van je eigen herfstvoorraad. Die noten moet je natuurlijk wel van hun hout ontdoen aangezien vogels een snavel en geen notenkraker aan hun snuit hebben hangen. Ik heb er ook nog een potje drinkwater bijgezet want deze oude bank staat in een afgesloten deel van de tuin waar de poezen niet kunnen komen. Als op deze veilige plek water te vinden is hou ik vogels van mijn vijvertje weg waar zes paar argus-kattenogen naar zitten te staren... Mijn gevederde maatjes genieten volop van hun luxe-ontbijt! Mussen, roodborstjes, iedereen vind er nu zijn gading. En fotograferen kan ik vanuit een raam zodat ik ze niet moet storen. 't Is zo eens iets anders als een aquarium.

Een musje scharrelt tussen de gevallen takjes van de bomen op zoek naar de gestrooide zaadjes. Vervolgens komen de roodborstjes. (Naar 't schijnt noemen die beestjes zo want ik vind het eigenlijk meer "geelborstjes" maar dat kan aan een verkeerde camera-instelling liggen natuurlijk...)

"Niet slecht,... maar toch,... ik proef daar precies een aroma van, hmmmmm,... 'kat' in... Toch eens iets anders proberen..."

"Vreemd. Zelfs de apennoten smaken hier niet naar aap, ook deze hebben weer dat kleine vleugje 'kat' in zich... Nee, niet echt fijn."

"Is er nu iets mis met mijn reukzin? Nu ruik ik begot weeral 'kat"!!!"

"Die noten nog eens proberen... Tja, het zij zo. Nootjes met 'katten-adem-aroma'. Dat zal waarschijnlijk de nieuwe smaak zijn. Modern times. Erg. Niks, maar dan ook niks, smaakt nog zoals de zaadjes van ons bomma zaliger..."

Foto 2. Maar is die nog wel nodig?... 

Ik wist nu wel dat het een bekend voorwerp was maar zo overbekend dat het van de eerste foto maar liefst door 21 mensen juist geraden is???? Jaja, het zegt toch weer heel veel over de seniorennetters...

Alvast proficiat met uw goede ogen : Klaproosje, Leentje, Andromeda, Corry, Ron, Speelster, Luk, Fred, Rudy, Kathleen, Ann, Walter, Piet, Geert, François, Ritje, Steven, Fernanda, Chris, Vif en Opapat!

Sorry even te druk om mails over fotoraadsel na te kijken, doe ik vannacht wel.

Als troost alvast een stripke over Mathurin dat ik vorige week maakte...

---------------------------

Ik had in de Aldi zakjes met vogelvoer gekocht om in de bomen van de vogelafdeling van mijn tuin te hangen. Ik legde ze even op de toog in onze winkel en nam ondertussen twee foto's van mijn olifantenkast. Gedurende die paar minuten had Mathurin het voer ontdekt en geroofd. (Mathurin pikt alles wat niet te zwaar of te heet is. Zelfs geen droge boterham of rozijn zijn veilig voor hem. Vogelzaad in vet dus ook niet...) Aangezien ik toch mijn fotoapparaat in mijn handen had heb ik van de nood een deugd gemaakt en 't leverde dit stripje op.

Mathurin : "Voilà, dat hebben we weeral gevangen en dat kunnen ze ons ook weeral niet meer afpakken. Maar amai, wat een lastige verpakking!"

Mathurin : "Ik vraag me af hoe die vogels dat moeten redden. Zonder tanden en zonder klauwen. Kan niet simpel zijn."

 Mathurin : "En dan iets in worstvorm verpakken dat eigenlijk helemaal geen worst is... Ook alleen maar een mens die op zo'n belachelijk idee kan komen..."

Mathurin : "'t Ding rolt dan nog altijd weg ook, ik kan 't al beter helemaal openscheuren!"

Mathurin : "En die plastic kruipt tussen uw tanden en al die pitten moet ge terug uitspuwen... Jongens jongens toch, wie heeft dit toch weer uitgevonden..."

Mathurin : "Hoe? Dat was niet voor mij? Dat lag hier toch in huis? Alles wat hier ligt is toch voor mij? Ik dacht toch dat we dat duidelijk van in 't begin afgesproken hadden?! Ge moet nu niet terugkrabbelen hé! Dat doe ik ook niet!"

Mathurin : "Of vindt gij dit zo lekker dat ge 't niet wil delen? Want dan is 't simpel, ik lik het vet eraf en gij krijgt de pitjes..."

Laathi (de mens) : "Maar enfin Mathurin, doet niet zo schijnheilig ge wist best dat dit voor de vogels was! Ik kan dat nu toch niet meer aan hen serveren! Zie nu hoe dat eruit ziet!"

Mathurin : "Tiens, dat was dus toch niet voor mij bestemd? Dat is begot voor de vogels? Stom. Dan had ik beter gewacht tot de vogels dat opgegeten hadden dan had ik "gevulde vogel" kunnen eten. Dat had veel smakelijker geweest. In 't vervolg moet ge mij op tijd verwittigen hé seg! Ik ben jong en gij moet mij opvoeden en dingen leren, ik vind dat ge van die opdracht niet veel terecht brengt... Ge zou eens moeten weten wat er nu allemaal door uw schuld tussen mijn tanden zit... Maar ik spuw het allemaal terug op de tapis-plein hoor. Ik ben niet in fout. Gij zijt tekort geschoten in uw taak als opvoeder."

"Phineas op heterdaad betrapt bij aanranding Irma!!!"

Ik kwam gisterenochtend de keuken binnen en had per toeval mijn fotoapparaat in de hand. Ik naderde Phineas langs achter en aangezien hij doof is hoorde hij me niet komen. Zo kon ik eindelijk eens enkele foto's nemen van zijn geweldadige verkrachtingen van mijn arme Irma... Hij grijpt het arm schaap tussen zijn tanden en gaat er dan op staan trappelen. Hij doet dit met kussens, met dekens, als hij een handdoek te pakken krijgt, maar 't allerliefst met Irma... Nu ja, 't is mijn eigen schuld dat mijn sjakos zo'n stormachtige nacht beleefd heeft want ik had haar per ongeluk 's avonds op de keukentafel laten staan. Een echt onverantwoordelijke moeder ben ik...

Phineas : "Grrrhh!... Hmmm!... Aaaaaaaoooh!... Lekkerrrrrr beest van me!..."

 Phineas : "Whooooooh!... Oemphf!... Pfwwwoahhhh!..."

Phineas : "Miljaarde! Ons ma heeft het gezien! Alhoewel... misschien heb ik chance... haar gezicht zit achter haar fotoapparaat..."

 Phineas : "Rap wegwezen!"

Irma : "Groempffffff. Oef!"

 Irma : "Helaba! Waar gaat gij naartoe? Nog nooit van een naspel gehoord zeker?"

Phineas : "Sssssssst! Stil!! Zwijg zeg ik u! Ons ma is er!!!"

Irma : "Ochgottekes toch! En nu is hij verlegen! De grote macho! Maar ja, 't was nu ook niet bepaald een prestatie om de krant over te verwittigen..."

 Irma : "Ma-a! Maaa-a!! Onze Phineas heeft mij weer verkracht! Heel de nacht!"

Phineas : "Zwijg nu toch!!! Ge zijt niet gaan lopen! Ge hebt amper bewogen!! Dus ge vond het zélf plezant!"

Irma :  "Ah zo grote slimmerik, gij denkt dus dat "amper bewegen" gelijk is aan "plezant vinden"? Amai gij zult nog veel educatieve boekskes over vrouwen moeten lezen..."

Phineas : "Houdt nu toch eens uw mond!!! Heel de nacht hebt ge gezwegen! Zwijgen is toestemmen! Dus nu moet ge ook niet beginnen roepen!"

Irma : "Jamaar ik kón vannacht niet roepen! Ge drukte met uwen buik mijn gezicht plat! Hebt ge al eens bezien hoe verfrommeld ik ben? Trouwens sebiet zult ge niet lachen als ons ma ontdekt dat haar sigaretten vermalen in mijnen buik zitten... Er staat u nog wat te wachten jongen..."

Phineas : "Hm, ik denk dat het nu tijd is om een heéél lange wandeling te gaan maken..."

Irma : "Ma-a! Maaaa-a! De Phineas heeft mij verkracht en uw sigaretten zitten verpulverd tussen uw portefeuille en uw papieren zakdoekskes en 't kan goed zijn dat uw cutter een gatje in mijn pels geprikt heeft tijdens zijn stormachtige actie en nu gaat hij wandelen om aan zijn straf te ontsnappen en de naïeveling denkt dat gij zo stom zijt om hem niet achterna te komen! Hihi. Mannen zijn niet slim hé? Ma-a! Maaaa-a!"

Iedereen kent het zeker!

Veel succes maar nog veel meer plezier!

Stijl, gratie, elegantie,...

Een lekkere zoete rijpe ananas! En ik wou dat ik wist hoe een mispel er uit zag...

Bravo Mieke, Geert, Chrisje, Marleen, Vera, Evy, François, Kathleen, Shajongen, Viva, Jan, Paul, Redpoppy, Ron, Dolfijn, Lange Lou, Nand, Speelster, Fred, Mare, Rikavensis, Steven, Yvette, Luk, Vif, Fernanda, Ritje, Piet, Opapat, Ryntje, Ann, Andromeda, Clara, Nadine, Nilleke, en... voor de allereerste keer... Patty! Proficiat meisje!!!!

Morgen... verse aanvoer!

Zoals jullie weten krijg ik veel mails naar aanleiding van mijn fotoraadsel. Sommige mensen spelen mee omdat ze 't een leuk spelletje vinden, maar anderen gebruiken het meer als aanleiding om hun verdriet eens van zich af te schrijven aan een "half-onbekend" iemand. Je zal die mensen hun namen dan ook haast nooit bij de "oplossers" zien staan. Op een foto van een vork antwoorden ze doodleuk een wc-bril en dat is 't dan. Dan begint hun boeiende mail pas.

Ik lees dus heel veel verhalen en belevenissen van zowel bloggers als niet-bloggers. Prettige zaken - zoals geboortes van kinderen of katten - worden gemeld, maar die mails zijn in de minderheid omdat leuke dingen meestal op een blog gezet worden. En dat is ook niet meer dan logisch. 't Is met de droeve dingen dat mensen in hun eigen kring soms geen blijf weten. En die verhalen komen dan soms bij mij terecht. Van vele zaken weet ik zelf niet zo veel (dus ik leer altijd maar bij, zoals bijvoorbeeld over fibromyalgie), maar op sommige gebieden heb ik wel een beetje ervaring. Mensen weten dat ik mijn vriendin verloor aan borstkanker en dat ze op natuurlijke wijze, maar wel rustig thuis, is mogen sterven. Ook over de euthanasie van mijn ma heb ik niet gezwegen, over de menopauzekwaaltjes heb ik me ook al eens enigzins "uitgelaten" (zie "De Pamperjaren van de vrouw" in de zijkant van mijn blog), kortom zoals andere mensen al eens een noot kraken zo kraak ik wel eens graag een taboetje.

Ik vind dat er in deze tijd veel verkeerde taboes onderuit zijn gehaald. Who the fuck cares wie met welk seksspeeltje in bed te keer gaat en hoeveel keer per week (week?)? En hoe al die mensen met rare smaken op gebied van slaapkamerbezigheden nu in 't echt leven... voor mij niet gelaten, maar ik hoef het niet persé te weten. En 't zeker niet om de haverklap op TV te zien. Voor mij mag er echt nog wel iets bestaan dat zich tussen twee geliefden afspeelt en niet met heel de wereld hoeft gedeeld te worden. Andere dingen daarentegen vind ik wél dat niet verzwegen moeten worden omdat als er over gepraat wordt ze veel leed kunnen voorkomen, en veel mensen van een in 't geheim gedragen pijn kan verlossen. Uiteindelijk, is het nu zó'n ramp als een kind homo blijkt te zijn? En ja, die mensen worden graag mode- of interieurontwerper. En dan? Die hebben we toch ook nodig of we liepen nog altijd met dat afzakkend vijgenblad rond en hadden daarom zelfs maar 1 hand vrij om onze sjakos vast te houden en we zaten nog altijd op omgevallen boomstammen. En in waardigheid en zonder pijn willen sterven... Zou niet iedereen dat willen?

Soms zitten er in mijn mailbox schrijfsels die me niet met rust laten, die me echt droevig maken. Mensen met kanker die volgens de dokter ten dode opgeschreven zijn en aan wie ze toch nog pijnlijke chemotherapiën opsolferen. Ik kan me daar boos over maken. De "geneeskunde" die de zieke mens als geldgewin beziet. Mensen met fibromyalgie die overal tegen een muur oplopen omdat er inderdaad heus wel een paar enkelingen die ziekte voorwenden om niet te moeten werken. (Gisteren nog tegen mij gezegd door een dokter... Maar hij gebruikte natuurlijk niet 't woord "enkelingen" maar "de meeste".) En die mensen die wel écht lijden worden dan niet geloofd en besluiten dan maar om zich op te sluiten en te zwijgen. Vreselijk toch?

Ik zie rond mij ook plots de vreemdste echtscheidingen. Huwelijken van 20 en zelfs 30 jaar die plots op de klippen gaan. Met windkracht 9 dan meestal nog. De kinderen zijn uit huis en de luchtbel ontploft. Soms goed soms niet. Maar wat me aan die verhalen vooral opvalt is hoe mensen na de scheiding zo verschillend reageren...

Soms verlaat een man een vrouw, soms is 't omgekeerd. Daar gaat het niet om. Maar wat mij opvalt is de totaal andere wijze waarop mannen en vrouwen met hun nieuwe leven omgaan. Ik ben er geen voorstander van om mensen volgens hun geslacht in te delen (of 't moet zijn om er grappen over te maken) maar in de omgang met "alleen komen te staan" begint me toch een groot verschil tussen man en vrouw op te vallen.

Ik ken enkele mannen die op middelbare leeftijd single geworden zijn (uit eigen vrije keuze of niet, dat heeft blijkbaar geen belang), ze beginnen als jonge hanen achter de kippen aan te zitten, met overdonderend succes dan nog, en toch komen ze dan nog hun beklag doen. Hoeveel vrouwen ze ook hebben, ze treuren omdat er niet eentje 's avonds mee knus in een jogpak op de sofa komt zitten en haar hoofd op hun schouder legt. Vreemd. Willen al die (meestal jongere) vrouwen dan alleen maar iemand om eens mee uit te gaan, of om een seksueel avontuurtje te beleven, en zijn ze niet meer van plan hun vrijheid op te geven om een serieuze relatie aan te gaan? En hoe komt dat? Betrouwen ze mannen niet meer omdat ze er al te veel ellende mee meegemaakt hebben, of vinden ze hun vrijheid het belangrijkste dat er bestaat? Misschien hun carrière? Alleszins, ik zie veel mannen - die op 't eerste zicht danig aan hun trekken komen - met droeve ogen ietwat verdwaasd rondlopen. Ik kan 't dan ook niet nalaten om als ik er zo eentje zijn geweeklaag moet aanhoren te zeggen : "Veel getrouwde mannen zouden in uw plaats willen zijn! Alleen de lusten en niet de lasten van een vrouw begot! Ge moet toch niet de koe in huis halen als ge elke dag een verse fles melk op uw stoep hebt staan!" (Ja, echt heel beleefd word ik met 't ouder worden blijkbaar niet.) En zelfs om die "troostende woorden" kunnen ze alleen maar groen lachen. Ze zeggen dan dat ik het niet begrijp. Soit, kan zijn, ik ben uiteindelijk geen man. Gelukkig. (Althans dat denk ik meestal, maar nooit als ik een vapeurke heb.)

Bij vrouwen die alleen komen te staan loopt het precies meestal andersom. Die vrouwen treuren een eind weg, isoleren zich met hun verdriet, en dan, vrij snel, herpakken ze zich. Ze laten de boosheid en 't verdriet achter zich en beginnen een nieuw leven. Zonder man. Ze voorzien er zelfs geen plaats meer voor in hun nieuwe huis! Of 't zou dan die hondenmand moeten zijn die in een hoekske van de gang staat...

Onlangs nog kwam ik zo een oude bekende tegen. Na 25 jaar huwelijk werd ze verlaten voor een véél jonger exemplaar, kreeg er nog enkele zware financiële opdoffers bovenop, en kijk, na een dik half jaar loopt die vrouw stralend rond! Heeft een mooi appartement ingericht naar haar eigen smaak, kan rustig haar beide poezen op haar bed laten slapen, eindelijk zonder gemor. Kan haar eigen schilderijen aan de muur hangen. En ze stráált. Ze haalt terug gekke kuren uit (en nee, haar menopauze is al lang voorbij!) en ze geniet! Haar collega's herkennen haar niet meer! Ze is een totaal ander en heel vrolijk persoontje geworden.

En ik ken meer van die vrouwen, het is zeker geen alleenstaand geval. Oudere vrouwen die trots en fier hun eigen ding doen en perfect overleven zonder man, en zonder relatie-sites af te grazen. Jammergenoeg ken ik wel een aantal mannen die verloren lopen op die sites, en dan met hun vangst van die sites nog eens verloren lopen in 't ware leven ook. En soms vraag ik mij dan af hoe dat gaat eindigen. Gaan we dan naar een tijd waarin iederen "vrijheid" als 't hoogste goed ziet maar ondertussen toch geborgenheid mist? Of gaat "vrijheid" echt het grote feest zijn en blijven?

Misschien is er een gulden middenweg? Mekaar genoeg vrijheid geven zodat ge niet van mekaar moet weglopen, maar naar mekaar toe wilt lopen? Ik heb het antwoord ook nog niet gevonden, ik observeer gewoon wat rond me gebeurd en ik vind het een vreemde evolutie. Ik weet zelfs niet eens of ik het voorzetsel "positief" of "negatief" moet gebruiken. 't Kan zijn dat jonge mensen hun relaties misschien te snel opgeven, maar oudere mensen blijven soms te lang volhouden, tegen beter weten in, gewoon omdat we zo opgevoed zijn van "trouwen is houwen".

Maar één ding weet ik wél. En ik vond dat heel hoopgevend voor al de vrouwen die ik ken die nog altijd zitten af te wachten en te aarzelen om de stap te zetten om na jaren relatiemiserie toch alleen te durven gaan wonen en kompleet opnieuw te beginnen : die stralende vrouw bestaat écht, haar appartement ook, ze heeft me er fier als een pauw mee naartoe getroond en ik heb het gezien en bewonderd. Net zoals ik haar antwoord bewonderde toen ik haar mijn telefoonnummer gaf met de woorden : "Moest ge eens een dipje hebben kunt ge bellen, ik ben toch een nachtraaf, ge kunt me dus nooit storen." Daarop antwoordde ze, een beetje verlegen maar toch met een ononderdrukbare glimlach van oor tot oor, : "Sinds ik op mijn eigen appartementje woon heb ik nog geen enkel dipje gehad...". Ik heb dan maar gezegd het zo te houden en er gewoon ene te gaan drinken op haar wedergeboorte. Een soort alternatieve "baby-borrel". En dat werd volmondig aanvaard.  

Een bloemetje voor alle mensen die 't moeilijk hebben. Zowel gehuwden als alleenstaanden. Mannen zowel als vrouwen.

Mijn acht babyvisjes zijn ondertussen een half jaar oud. Het verschil in grootte is enorm! Ik heb nu alle maten tussen 2 en 6 centimeter! De grote gouden (die nu uiteindelijk knaloranje geworden is, na zijn bruine, witte en groene periode. 't Is een echte toverbol) is diegene die zolang in 't thermostaat-compartiment overleefd heeft. Zijn staartje is terug helemaal genezen. De middelste hieronder is mijn kleine gehandicapte. Ex-gehandicapte want hij is zo vinnig als een viske tegenwoordig! De witte vissen die ook eerst helemaal doorschijnend waren beginnen nu al enkele zilveren schubben te ontwikkelen! Heel  mooi hoe die onder bepaalde invalshoeken schitteren!

"Rap, pak die brok mee, de kleine komt eraan! Diegene die zich altijd als een gehandicapte heeft voorgedaan!"

"Ja, die heeft ons goed liggen gehad!"

"En dan te bedenken dat ik daar 't voer voor uit mijn bek gespaard heb!"

"Kom kom, ge moet nu niet overdrijven hé! Ge zijt heel lang uit de roulatie geweest gij! Gij hebt juist niks uit uw bek gespaard!" 

"Ge denkt toch niet dat ik voor mijn plezier in dat thermostaat-kokerke gezeten heb?!!"

 "Nee, dat beweer ik helemaal niet. Ik dacht gewoon dat ge eens op retraite waard, even weg uit "the madding crowd". Das is niet zo ongewoon nietwaar? Met al die andere vissen, die zes katten, en dan die madam die hier altijd zo raar zit te doen..."

"Pas op!!! De kleine komt er weer aan!" 

"Rap!! Pak die brok!"

"Seg ge moet zo niet roepen, ik ben niet doof hé!"

"Sssst! Niet kijken maar de kleine gaat ook proberen zo'n brok te pakken. Maar die is nog veel te groot voor hem!"

"Tja, we kunnen natuurlijk niet allemaal zo'n grote klep hebben als gij..."

 "Wat een tetteraars. En dan zeggen ze "Zo stom als een vis". Ook een spreekwoord dat ze beter uit het woordenboek kunnen schrappen..."

"Is uw brok nu niet een beetje groter dan de mijne?..."

 "Ah nee toch niet. Want ge antwoordt ineens niet meer..."

Meer visjesfoto's zien? Klik op hun album :

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/Babyvissen20081121?authkey=9uvmdCTSkUU#

Nog meer kan ik echt niet tonen...

...want anders kan ik er er nu al evengoed de oplossingsfoto opzetten!

Mieke, Geert, Chrisje, Marleen, Vera, Evy, François, Kathleen, Shajongen, Viva, Jan, Paul, Redpoppy, Ron, Dolfijn, Lange Lou, Nand, Speelster, Fred, Mare, Rikavensis, Steven, Yvette, Luk, Vif, Fernanda, Ritje, Piet, Opapat en Ryntje zijn al aan 't smullen!

Die sneeuw van dit weekend is hier niet in goede aarde gevallen...

Laathi (de poes) : "Pedoemme zat ik zo knus bij ons ma in haar hobbithol, en kom ik hier buiten en moet ik door deze koude fluf naar de keuken... Had ik dat geweten..."

Hanuman : "Ja, ik vind het eigenlijk gene stijl dat ze ons te poot laat gaan. Ze had ons toch minstens één voor één naar binnen kunnen dragen?! De service laat hier sinds de overbevolking veel te wensen over!"

Mathurin : "Maar allez, ik wil bij u binnen, waarom komt gij nu buiten?"

Laathi (de mens) : "Komaan Mathurin, dat is uw eerste sneeuw jongeske! Geniet daar nu toch van!"

Mathurin : "Zoudt gij genieten als ge tot aan uw oksels in de kou gedropt wordt?!!!! Ik ben in dit leven een kat, geen ijsbeer hé seg!"

Laathi (de mens) : "Maar schat, de meeste mensen vinden sneeuw zo mooi!"

Mathurin : "Waarom zit gij dan al heel de dag binnen? En waarom komt ge hier nu efkes zitten bibberen op uw sloefen in de sneeuw? Gewoon om mij te pesten?"

 Laathi (de mens) : "Nee Mathurin, 't is meer aan 'vapeur-beheersing' dat ik hier zit te doen."

Mathurin : "Wat een energieverkwisting in deze barre tijden!!! Kunt gij geen reservoirke op uw rug dragen om de warmte op te slaan voor later? Kom, laat mij dan maar op uw schoot zitten ik kan een beetje warmte nu wel verdragen. Dan is heel dat menopauze-gedoe toch nog voor iets goed."

 Vooruit nog maar wat groter... (Wel blij dat de "mispel-plaag voorbij is )

Mieke, Geert, Chrisje, Marleen, Vera, Evy, François, Kathleen, Shajongen, Viva, Jan, Paul, Redpoppy, Ron, Dolfijn, Lange Lou, Nand, Speelster, Fred, Mare en Rikavensis zijn al wel uit het mispel-, vijg-, dadel-, abrikoosstadium!