Iemand

Hallo, boezemviend(innen)

Mijn chemo's volgden nu om de 3 weken elkander op. Een heel intens gebeuren ,vermoeiend en met enkele hindernissen.
Mijn grootste hindernis was mijn haar.  Op aanraden ben ik naar een pruikenhandelaar geweest die vermeld staat in de brochure van de Stichting tegen kanker.  Die stelde me op mijn gemak, een tasje koffie erbij en zo ging ik mijn eerste pruikje passen.  Verschillende pruiken bovengehaald, en uiteindelijk was er een bij die leek op mijn oorspronkelijke haren. Mijn dochter was bij me, waar ik zeer blij om was,  die me geruststelde en zei "Ma je zult zien dat het allemaal
mee valt",
Bij de meeste patienten viel die haren bij de eerste chemo al uit, maar bij mij duurde dat tot ik mijn vijfde chemo gehad had.  Eerst begon ik stilletjes te ruiven
maar op een dag had ik hele plukken in mijn hand.   Dat was nu voor mij het ergste wat me kon overkomen. Ik durfde me niet meer in de spiegel bekijken. Ja dan maar terug naar die pruikenhandelaar om defenitief mijn pruik te gaan afhalen.  Hij zag dat ik het daar heel moeilijk mee had en liet me even alleen om mijn emoties te verwerken, want die zaten zeer hoog.  Hij knipte mijn overige plukjes haar af, paste mijn pruik terug en die werd mooi bijgeknipt en bijgefönd.
Ja, mis was het niet, maar ik vond dat ding maar kriebelen en vond het toch maar warm op mijn kop.  Ik moest het nu wel dragen, maar mijn allerbeste vriendje zal het nooit worden. Achteraf bekeken, is het toch wel het minste. Je gezondheid is je toch meer waard. Dit mijn pruikenverhaal.
Liesje, en tot wederhoren.

i

Positief denken

Er zijn wel eens van die dagen.
Dat het niet meer gaat.
Even genoeg gehad van alles.
Het gevoel dat je er alleen voor staat.

Juist op zo'n dag moet je denken,
aan de mooie dingen die er zijn.
Aan bloemen,bossen en duinen.
En na regen komt weer zonneschijn.

Juist op zo'n dag moet je denken,
aan de mooie dingen in het leven.
Aan je vrienden en vriendinnen.
Die jou liefde geven.

Juist op zo'n dag moet je niet vergeten.
Dat er zovele mooie dingen bestaan.
En als je hier aan denkt,
zal het vast wel beter gaan.
Utta

Zomaar woorden , om over na te denken
------------------------------------------
Lieve mensen , U bent als borstkankerpatient dankbaar en gevoelig voor ieder lief woord, voor iedere warme handdruk, want onze angst en onze pijn zijn soms moeilijk te dragen.
Daarom is het van onschatbare waarden , de onbaatzuchtige genegenheid van uw omringenden, zowel familie, als vrienden te voelen.
Wij  houden van het leven en willen graag alle mooie dingen, ook de vreugde en de pijn  met elkaar delen.
De warmte en de kracht die we van en voor elkaar voelen
is de beste medicijn.
                            "Hou van elkaar"

Hier komt mijn 2 de verhaal.
_______________________
In de helft van mei 2003, mocht ik teruggaan voor controle in de kliniek. Bij de specialist aanbeland, kreeg ik te horen dat alles naar behoren was gegaan, maar een paar chemo'kes moesten toch ook gebeuren. Ik was onthutst, was daar zeker niet op voorbereid, hoe kon dat nu, mijn kansen zouden optimaal zijn.
Ik had geen uitzaaiingen en er waren geen lymfeklieren aangetast.
Ik vroeg wat die chemo mij dan nog te bieden had en kreeg als antwoord, "ja , dan zijn we uitgepraat en kan je nu naar huis" .  Ik vond dit geen behoorlijk antwoord en vroeg nogmaals waarom ik chemo moest.  Die dokter zei me, -omdat ik geen positieve hormoonreceptoren had en de tumor toch nogal agressief stond opgeschreven- ,het raadzaam was om chemo te hebben.
Dat was behoorlijk slikken, ik chemo ? Dat was voor mij een beeld van mensen die daar doodziek lagen en veel afzien.  De tranen kwamen in overvloed.  Dan kontakt gezocht met de borstverpleegster die me geruststelde en dat het tegenwoordig toch wel erg meeviel.  Maar mijn haar zou uitvallen en ik kon maar vast naar een pruikje gaan omkijken. Dat ook nog.  Afspraak om volgende dinsdag een porth a cath  laten te steken. Dit zou mijn aders minder belasten.
Onder algemene narcose werd die gestoken, rechts onder mijn sleutelbeen . Dit is een klein rond doosje met in het midden een rubberen membraam , dat het aanprikken voor bloed en het geven van chemo zou vergemakkelijken.
Dit alles viel me toch erg tegen vermits je geen vermoeden hebt dat dit er nog allemaal komt bij zien.
Dan werden er terug afspraken gemaakt wanneer ik moest terugkomen voor die chemo . Dit zou 6X 3 weken zijn .
FEC chemo en dat in het daghospitaal.
Dit was zo ongeveer het voorgerecht en de hoofdschotel moet nog volgen. tot later

Graag zou ik een kaars laten branden voor 3 boezemvriedinnen die het leven lieten door kanker.
Denise, Hilda, en Caroline