In gedachtenis

Geheugen perikelen
------------------------
Als de rook om je hoofd is verdwenen? Ik denk dat ik in mijn vorig leven ergens al eens verteld heb over mijn geheugen perikelen. Ik had laatst gevraagd aan mijn oncoloog of hij nog patienten heeft gehad met problemen van het geheugen. Hij zei dat er heel veel kankerpatienten ermee te maken hebben . Dat noemen ze een typische chemo boun of zoiets in die aard.Na mijn operatie en chemo had ik altijd het gevoel dat ik ne hoop watten in  mijn hoofd zitten had. Het was daar zeer mistig. Ik had serieuse concentratie stoornissen, ik kon geen gegevens meer opslagen op mijn hersencomputer, ik had moeite met zinnen maken. Het was in mijn hoofd ne regelrechte hutsepot. Ik kon er mee wenen , maar ook soms mee lachen. Wat ik allemaal had uitgespookt, het was niet meer menselijk. Ik volgde toen een cursus engels, en als de leraar een zin zei ,die ik moest vervolledigen, was ik in de helft mijne zin al kwijt , ofwel zat ik nog met woorden bezig die al een half uur gezegd geweest waren. Moest ik richting Hasselt , reed ik richting Antwerpen uit. Stond ik een half uur van huis wist ik al niet meer of ik mijn fornuis had uitgezet. Stond ik voor iemand voor de deur, overviel me een paniek dat ik niet meer wist hoe die persoon weer heette. Ik dacht echt dat ik serieus aan  het dementeren was. Ik ben daar dikwijls bezorgd om geweest. Nu moet ik zeggen dat mijn hoofd veel klaarder is geworden. Dus kankerpatienten er is nog hoop . Ik vergeet nog wel namen enzo, maar dat wijt ik aan mijn leeftijd. Ik hoor mijn leeftijdgenoten toch ook al eens nadenken. Ik zou heel graag willen weten hoe het op dit gebied met andere patienten is gesteld, en of zij daar ook last van hebben. Zou je me daar eens over willen mailen of zo.
Groetjes aan mijn boezemvriend(innen) Liesje

Hoe gaat het met de nazorg
---------------------------------
Hoe lang en hoe vaak ter controle?
Nacontrole wordt de eerste drie jaar elk kwartaal gedaan. Blijft de patiënte vrij van klachten en lijkt de ziekte tot staan gebracht, dan wordt  overgegaan op een schema van een halfjaarlijkse controle.
Er wordt van uitgegaan dat de recidief of de metastase - als die er al zijn - zich meestal in de eerste vijf jaar na de eerste tumor voordoet. Ook na tien jaar echter, soms zelfs na twintig jaar, kan zich opnieuw een tumor ontwikkelen.
Ook wie zich gezond voelt en geen klachten heeft, moet zich beslist aan de afspraken voor nacontroles houden. Noteer klachten en problemen die u ondervindt in het dagelijks leven en leg die bij de volgende afspraak aan de arts voor. Zelfs onschuldig ogende klachten moeten ter tafel komen.

Wat U de dokter moet vertellen bij de volgende afspraak.
--------------------------------------------------------------------
*pijn aan het litteken
*pijn in de borst
*armklachten
*Bij zelfonderzoek opgemerkte veranderinge,rode plekken, jeuk, etterende afscheiding zowel in de geopereerde borst al in de gezonde borst.
*bijwerkingen van de therapie
*opvallende veranderingen in het gewicht
*gevoel van ziek zijn
*nieuwe niet te verklaren pijn in spieren en botten.
*hoofdpijn
*toenemende vermoeidheid, verminderde prestatie- en concentratievermogen, lusteloosheid.
*hoesten
*ademnood bij belasting
*gebrek aan eetlust en een vol gevoel
*psychische of sociale problemen.

Antioestrogenen
--------------------
Een vrouw na de overgang, bij wie een hormoonreceptor-positieve tumor werd verwijderd, wordt behandeld met antioestrogenen. Het ove de hele wereld meest gebruikte hormoonpreparaat uit deze groep is tamoxifen.
Het belangrijkste effect van antioestrogenen is dat ze voorkomen dat de oestrogenen aan zich eventueel nog aanwezige tumorcellen, aan de epitheelcellenm van de borstklier en eventueel aanwezige metastasen binden.
Hoewel de eierstokken na de overgang hun taak beëindigen, worden er nog kleine hoeveelheden oestrogeen geproduceerd in de bijnieren en het vetweefsel.
De behandeling reduceert het aantal recidieven en de kans dat in de andere borst ook borstkanker ontstaat wordt met ten minste 30 procent verminderd. Bij een vrouw die nog niet in de overgang is, stimuleert tamoxifen  veeleer de oestrogenenproductie van de eierstokken.
Tamoxifen wordt over het algemeen goed verdragen, maar toch zijn overgansklachten niet uitgesloten. Een vrouw kan tijdens deze behandeling last krijgen van opvliegers, misselijkheid, jeuk en wisselende en depressieve stemmingen.Veranderingen in het baarmoederslijmvlies en vaginale bloedingen behoren ook tot de mogelijkheden.
Tamoxifen wordt ondertussen ook al gebruikt ter voorkoming van een mammacarcinoom. Dit is vooral geschikt in het geval van vrouwen met een verhoogde kans op borstkanker. Dus bij vrouwen die erfelijk belast zijn.

Hormoonbehandeling
--------------------------
Biij twee derde van de vrouwen met borstkanker is het gezwel een hormoonreceptor-positieve tumor, dus gegroeid onder invloed van oestrogenen, en progesteron.Deze vrouwen kunnen na het wegnemen van  de tumor een hormoonbehandeling krijgen.Daarmee moet voorkomemn worden dat onder invloed van deze hormonen opnieuw een kwaadaardig gezwel, een recidief dus, groeit of een niet genezen borstkanker voortschrijdt. Hoe meer hormoonreceptoren er in het tumorweefsel zit, des te positiever de reactie op hormoonbehandeling is .
De hormoonbehandeling betekent voor elke vrouw  een psychische ontlasting en een beduidend minder ingrijpende behandeling dan het chirurgisch verwijderen van de eierstokken. Ondertussen is er een hele reeks hormoonpreparaten , of hormoonblokkers, die bij borstkanker worden ingezet, de zogenaamde aromataseremmers..Deze medicamenten worden ingezet bij een eerste tumor. Het kan soms een vervanging zijn van de chemo.Bovendien richt de toepassing van de afzonderlijke groepen medicijnen zich naar het gegeven of de behandelde vrouwen al dan niet de overgang achter de rug heeft.
<wordt vervolgd>

Onderzoek
-------------
Vrijdag terug naar de oncoloog. Ik voel de spanning en angst al stijgen. Ik denk dat dat bij iedere kankerpatient de spanningen hoog oplopen. Zullen ze terug iets vinden, hoe is de tumormarker?. Als ik aan de binnenkant van mijn linkerborst voel , voel ik wel een harde en pijnlijke schijf. Was vorige keer ook al zo, en wordt toegeschreven aan een  littekenweefsel. Alhoewel ik daar niet geopereerd ben. Soms weet ik niet goed wat ik moet melden of niet. Ik wil geen zeur worden of zijn. Is het moe zijn nog normaal na 2 jaar. Mijn rug doet altijd pijn tegenwoordig, is dit arthrose of is het botpijn. Ik schrijf het wat graag ,hopend op arthrose. Hartkloppingen, is dit aan de chemo toe te kennen, of ligt dit aan de kilo's die ik extra meesleur. Keuren ze je helemaal positief, dan twijfel je of ze het onderzoek wel nauwkeurig hebben gedaan. Het zal altijd wel iets zijn waar je over blijft piekeren. Borstkanker blijft nog altijd het hoogste sterftecijfer bij vrouwen. Toch heel bemoedigend, vind je niet? We zullen maar kijken wat de tijd met zich meebrengt, en genieten van de dag van vandaag. En hopen dat ze toch niets vinden. Ik vind het wel goed dat ik met mijn oncoloog heel goed kan praten, en me er op mijn gemak bij voel.Dat is ooit wel anders geweest. Liesje

Link trefpunt
-----------------
Met veel plezier kan ik jullie mededelen dat ik ook een link krijg van borstkanker trefpunt. Dit is een ontmoetingsplaats waar iedere kankerpatient zijn verhaal en emoties kwijt kan. Het geeft ook informatieve mededelingen.
Bedankt aan trefpunt Liesje

Gedachten
-------------
Ik zit nu in het stadium van mijmeringen. Ik zag gisteren een campagne op tv om vrouwen boven 50 jaar te laten screenen. Ja zo was het bij mij begonnen. Met die brief in mijn hand wat ik zou doen ; gaan of niet gaan. Gelukkig had ik mijn man die zei , ja je hebt nu tijd waarom zou je niet gaan. Het was meteen raak, "ik zie een wit vlekje " zei die verpleegster, maar het daagde toen  nog niet in me op. Ik zou toch geen kanker krijgen. Dat gebeurd bij een ander , maar toch zeker niet bij mij. Was het maar waar, het verdict, kwaadaardig, agressief. Mijn eerste gedachten waren, ergens mij te verstoppen waar niemand me kon vinden. Want kanker was het vreselijkste dat mij zou overkomen. Alles is nu achter de rug, ik voel me goed, gerust ben je nooit, maar ik pleit naar alle vrouwen , LAAT JE SCREENEN, of het kan wel eens te laat zijn. Had ik toen mijn man niet gehad, hoeveel erger zou het dan nu geweest zijn. Gewoon doen boezemvriend(innen).

Wees jezelf
--------------
Wees jezelf. Veins vooral geen genegenheid. Maar wees evenmin cynisch over de liefde, want bij alle dorheid en ontev redenheid is zij eeuwig als het gras. Volg de loop der jaren met gratie, verlang niet naar een tijd die achter je ligt.
Kweek geestkracht aan om bij onverwachte tegenslag beschermd te zijn. Maar verdriet je zelf niet met spookbeelden . Vele angsten worden uit vermoeidheid en eenzaamheid geboren. Leg jezelf een gezonde dicipline op, waar wees daarbij lief voor jezelf.  Je bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren. Je hebt het recht hier te zijn, en ook al is het je al of niet duidelijk, tocht ontvouwt het heelal zich zoals het zich ontvouwt, en zo is het goed. Heb daarom vrede met God, hoe je ook denkt dat Hij moge zijn, en wat je werk en aspiraties ook mogen zijn,houd vrede met je ziel in de lawaaierige verwarring van het leven. Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen is dit toch nog steeds een prachtige wereld. Wees waarachtig.
Streef naar geluk.  Liesje